H MONH KAI AΛΗΘΙΝΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
Η ΡΩΜΑΙΪΚΗ/ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΑΣ!
Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΜΑΣ!
MAKE HELLAS,
HELLENIC EMPIRE AGAIN!!!
THE DELIBERATION DATE OF CONSTANTINOPLE IS IN SIGHT!!!
*
Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ/ΣΑΤΑΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΔΑΜΙΚΗΣ/ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ
ΓΡΑΜΜΗΣ
[The Serpent’s/Satan’s Line against God’s/Αdamite’s Line].
ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΩΝ ΚΑΪΝΙΤΩΝ ΤΑΛΜΟΥΔΙΣΤΩΝ (JEWS).
BRING DOWN THE IDOLS CREATED BY THE CAINITES TALMUDISTS (JEWS).
MΕΡΟΣ 3ον
Γ΄ «ΣΤΑΘΕΡΕΣ» ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΩΣ-ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΙΔΕΩΝ-ΘΕΩΡΙΩΝ - AΠΑΞΙΩΝ, ΨΥΧΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ «ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ» (ΠΑΘΩΝ) {«ΕΙΔΩΛΩΝ»}.
[Συνέχεια 2ου Μέρους]
Γ1 ΚΑΝΟΝΕΣ-«ΑΡΧΕΣ»
Αδιαφάνεια, ακαταδίωκτον (ιατρών, μελών «ειδικών» επιτροπών, κλπ), αυταρχισμός εξουσίας, βουλευτική
ασυλία, απαξίωσις του λαϊκού περί δικαίου αισθήματος, νομιμοφάνεια, άκρατος
ορθολογισμός, αναξιοκρατία (επακόλουθον του νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας), αποκρυφισμός (Τεκτονισμός,
Αστρολογία, θεοσοφισμός, ταρώ, χειρομαντεία, κλπ), δημοπιθηκισμός (κολακεία-εξαπάτησις
του λαού), διεθνισμός, φενακίζουσα
δημοκρατία (απουσία λαϊκής
ασφαλιστικής δικλείδος), αγνωστικισμός ή
αγνωσιαρχία, εξοργιστική γραφειοκρατία.
Διαφωτισμός, ήγουν Σκοταδισμός [επιβολή του (παραχαραγμένου/
εωσφορικού) ορθολογισμού, ως μόνης δυνατότητος
κατανοήσεως της πραγματικότητος], διεθνισμός (κατάργησις
των συνόρων και των διαφορών που υπάρχουν μεταξύ των Εθνών, ούτως ώστε να
επιτευχθεί «η ειρήνη και η συναδέλφωσις» μεταξύ των ανθρώπων).
Ειδωλοποίηση-προβολή νέων πρωτόγνωρων «προτύπων»-θεσμών (αθλητικών,
κοινωνικών, πολιτικών, καλλιτεχνικών, ΜΚΟ, οργανώσεων «διεθνούς αλληλεγγύης / ειρήνης»,
κλπ), ελευθεριότης
/ ελευθέρωμα (ακολασία), αλχημικές κοινοβουλευτικές
διαδικασίες κατανομής των βουλευτικών εδρών, ελεγχομένη
δικαιοσύνη (από την πολιτική εξουσία,
τις αποκρυφιστικές στοές / λέσχες, κλπ), επικυριαρχία (αφανής
ή εμφανής) της πολιτικο-οικονομικής ολιγαρχίας.
Θεοποίηση της επιστήμης, λειτουργία αποκρυφιστικών εταιρειών, στοών,
λεσχών, οργανώσεων, κλπ), θρησκειοποίηση της Δημοκρατίας, κομματισμός
(διχασμός πολιτικού δυναμικού), Θρησκευτικός Συγκρητισμός (τάσις
αναμείξεως-ομοιογενοποιήσεως θρησκειών, εχουσών, κατά τις θεωρίες των
υποστηρικτών του, συγγένειαν-ομοιότητες μεταξύ τους και τελικώς συγχωνεύσεώς
τους σε ΜΙΑΝ).
Κοσμοπολιτισμός (αντικατάσταση του συνδέσμου κάθε ανθρώπου προς την
αρχέγονη πατρική γή του, την φυλετική του ταυτότητα, το έθνος του και τις
θρησκευτικές πεποιθήσεις του, με ανάλογη
σχέση προς ολόκληρο τον κόσμο, και ανίερη
«αντίδοση» των προϊστορικών-ιστορικών και ακατάληκτων δεσμών προς το
έθνος του, με ανιστόρητους-κατασκευασμένους «δεσμούς» του, με όλη την
ανθρωπότητα).
Κοινοβουλευτική πλειοψηφία (και όχι
λαϊκή πλειοψηφία, η οποία είναι μία από τις αρχές της αληθούς Δημοκρατίας), κλπ.
Νεποτισμός (Οικογενειοκρατία), Ουμανισμός [αντιχριστιανικός / ψευδοχριστιανικός / παραχαραγμένος
ανθρωπισμός], νομοθετημένη οικονομική λεηλασία των πολιτών (υπερφορολόγησις
περιουσιών/κινητών και ακινήτων, οδυνηροί πλειστηριασμοί, εξωφρενικά πανωτόκια,
κλπ).
Ολοκληρωτισμός (Σύστημα διακυβερνήσεως στο οποίον η ισχύς ευρίσκεται στα
χέρια, ενός κόμματος ή συμμαχίας κομμάτων που κυβερνά/ κυβερνούν δικτατορικώς ή δια της λεγομένης «κοινοβουλευτικής
πλειοψηφίας» ενώ ΔΕΝ διαθέτουν την λαϊκή πλειοψηφία).
Πανθρησκεία (Οικουμενισμός), πανσεξουαλισμός, παρακρατικοί
έννυχοι μηχανισμοί (μαφίες,
αναρχικοί/«αντιεξουσιαστές», οργανωμένο έγκλημα, κλπ), πατερναλισμός (Έλεγχος ή διακυβέρνηση
μιας χώρας υπό ομάδος ολιγαρχών, κατά
τρόπον ανάλογον με τις σχέσεις πατρός προς τα …υπάκουα τέκνα του), ρουσφετολογία (φανερή ή συγκεκαλυμμένη), τραπεζιτοκρατία, υπερπρονομιούχος βουλευτοκρατία,
κλπ.
Χρηματοθηρία (μηχανοποιημένο κυνήγι της ύλης / χρήματος), χρονοτριβή (αδικαιολόγητη καθυστέρηση
συνήθως για «μπάζωμα» της Αληθείας και εξαπάτηση των πολιτών),
Γ2. ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
ΠΑΘΗ-«ΑΠΑΞΙΕΣ» ΚΑΙ ΨΥΧΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ
(«ΕΙΔΩΛΑ»).
1. Αγνωστικισμός,
αδικοπραξία, αειλογία (φλυαρία), αεσιφροσύνη (αφροσύνη, μωρία), αθεϊσμός, αιμομιξία,
αιμυλία (δολερός τρόπος), αισχροκέρδεια, ακηδία
(αδιαφορία), ακολασία
(ακράτεια), αμετροέπεια, απείθεια, αμπλακία (πλάνη), ανάλκεια (δειλία), ανελευθερία,
ανοχή (ψευδολογιών και συκοφαντιών), απληστία, ατασθαλία (αφροσύνη, αλαζονεία), ατομικισμός (ανεξαρτητοποίηση του
ατόμου εκ των δραστηριοτήτων της κοινωνικής ομάδος), δουλοπρέπεια, αυθάδεια,
ασυδοσία, απέχθεια,
2. Βακχεία (παραφροσύνη), βλασφημοσύνη,
βλαψιφροσύνη, βουλιμίασις (πάσχειν εκ βουλιμίας), βωμολοχία (αναισχυντεία,
αναίσχυντος (αστεϊσμός).
3. Γαστριμαργία (λαιμαργία), γνωσιολογισμός ή
γνωστικισμός [μεγαλύτερη αξία έχει η γνώση παρά η Πίστη (π.χ. δέχεται ως
φαινομενική την ενανθρώπιση Του Ιησού Χριστού)].
4. Δημαγωγία, δείνωσις (υπερβολή),
δεισιδαιμονία (φόβος σκοτεινών δυνάμεων), δημοκοπία (επιμανές νόσημα),
δηξιθυμία (φθορά της ψυχής), δοκησισοφία, δολιότης, δολορραφία, δοξοσοφία,
δουλοπρέπεια, δωροφαγία (απληστία), διαστροφή, κλπ .
5. Εθελοδουλεία, εθισμός σε «θανατηφόρες» ουσίες ή παίγνια (αλκοόλ, ναρκωτικά,
χαρτοπαιξία, στοιχήματα, κλπ), εκμαυλισμός, εξαπάτησις (χονδροειδής απάτη), επιβουλία (δόλος),
επικλοπία (πανουργία), επιορκία (ψευδορκία), εθνομηδενισμός,
6. Ζηλοτυπία (φθόνος),
7. Ηδυπάθεια (φιληδονία,
τρυφή), ηπερόπευσις (απάτη, ξεμυάλισμα), ηδονοθηρία (υπέρτατον αγαθόν και σκοπός του
βίου θεωρείται η ηδονή.,
8. Θεοσεχθρία (εχθρότης προς Τον
Θεόν), θρασυστομία/ θρασύτης, θεϊσμός (πίστις περί υπάρξεως μιας ανώνυμης
«ανωτέρας και υπερφυσικής δυνάμεως», δημιουργίας και συντηρήσεως του κόσμου).
9. Ιδιοποίησις (παράνομη
ενέργεια με την οποίαν κπ αποκτά ξένον περιουσιακόν στοιχείον και το κάνει δικό
του), ιεροσυλία (Έλλειψη σεβασμού σε
αξία, πρόσωπο, σύμβολον, κ.λπ. που θεωρείται ιερό, αξιοσέβαστο), ιπποτυφία
(αλαζονεία).
10. Κατάχρησις (εξουσίας, αξιώματος,
κλπ), κακηγορία (κακολογία, διαβολή), κακοήθεια (κακοί τρόποι, κακές έξεις),
κακονομία (κακόν σύστημα νόμων, κακοδιοίκησις), κακοδικία (ανέντιμος δίκη), καιροσκοπισμός (αρριβισμός),
κακόνοια (κακώς διοικείσθαι), κακοφραδία (μωρία, κακολογία), κακοψυχία
(ολιγοψυχία, δειλία), καπηλεία (εξαπάτηση), κασαλβαζισμός (πορνοκρατία), καταγλωττισμός/
καταγλώττισμα (δημόσιον ακόλαστον
φίλημα), καταδούλωσις (υποδούλωσις, υποταγή), καταισχύνη (διαφθορά, ατιμία,
αισχρότης), καταπυγοσύνη
(κτηνώδης όρεξις, παρά φύσιν επιθυμία), κενοδοξία
(ματαιοδοξία, αλαζονεία), κερδοσύνη (πανουργία, δόλος), κήλησις (μάγεμα,
χρήσις «μαγικών» φίλτρων), κιβδηλία (νόθευσις, απάτη), κιχλισμός (καγχασμός,
ηλίθιος γέλως). κλεπτοσύνη
(τέχνη του απατάν, δόλος), κοβαλεία (πονηρή κολακεία), κομπασμός
(καυχησιολογία), κερδοσκοπία, κρυψίνοια,
κωτιλία (πολυλογία κυρίως προς κολακείαν),
Κακοποίηση τέκνων/ συζύγων, κλπ.
11. Λοιδορία, Λαβροσύνη
(απληστία), λαθιφροσύνη
(αφροσύνη), λαγνεία (ακολασία), Λαθιθρία
[πάσα λαθραία ενέργεια (αγοράς / πωλήσεως αγαθών, διακινήσεως απηγορευμένων
ουσιών, ανθρώπων, κλπ.)], λαφυγμός (λαιμαργία), λεωργία (ραδιουργία, θρασύτης),
λογοποιΐα (διήγησις πλαστών ειδήσεων).
12. Μαιναδισμός (φρενοβλάβεια,
εκστασιασμός), μαχλοσύνη (ακολασία,
ασέλγεια, λαγνεία), μοιρολατρία (φαταλισμός), μίανσις (ενέργεια που θεωρείται ανόσια, π.χ. ένεκα φόνου ή άλλης
ηθικά μολυσμένης πράξεως), μισανθρωπία
[ο μισών τους (Αδαμικούς) ανθρώπους], μοιχεία,
μοθωνία (αλαζονεία), μαστροπεία, κλπ.
13. Ναρκισσισμός (Αυτοθαυμασμός), ναρκομανία, νεανίευμα (απερίσκεπτος πράξις).
Νηλειθυμία (ασπλαχνία, σκληροκαρδία), νοσφισμός (οικειοποίησις,
σφετερισμός).
14. Ξεναπατία (το απατάν
ξένους),
15. Οικειοποίησις [κάθε παράνομη ή ανήθικη
(νομιμοφανής) πράξις, δια της οποίας κάνω δικό μου κάτι που ανήκει σε άλλον], οίησις (αλαζονεία,
έπαρσις), οικοφθορία (κατασπατάλησις περιουσίας), ομοφυλοφιλία, ολοοφροσύνη
(δολιότης, πανουργία), ουφολογία,
ονειδισμός (το υβρίζειν/ψέγειν), οργιασμός (τέλεσις οργίων), οφθαλμοπορνεία, οικοφθορία
(κατασπατάλησις περιουσίας, ατίμωσις), οψιμαθία (ενσυνείδητη αμ έλεια).
16. Περιφρόνησις, παιδοφιλία,
επισχεσία (πρόφασις), πανισμός (πανικός, φοβία), παραλογισμός, πατριδοκαπηλεία, πραγματισμός (αξίαν αληθείας
έχει μόνον ό,τι είναι κατ’ αίσθησιν αντιληπτόν και εξ εμπειρίας θεωρείται ως
ωφέλιμον), παράνοια (παραφροσύνη, εκτροπή του νου), περιφρόνησις (το
περιφρονείν), πλεονεξία, πορνεία,
προπηλακισμός,
17. Ραγιαδισμός (δουλοπρέπεια),
ραδιουργία, ραθυμία, ρυπαρία (δουλοπρέπεια).
18. Σαρκολατρεία,/σοδομισμός, σοφιστία, σκεπτικισμός (απόρριψη της δυνατότητος
αποκτήσεως αληθούς γνώσεως), σολιπσισμός/σολιψισμός ή εγωμονισμός,1 συκοφαντία,
19.Τρυφηλότης, τάραξις
(αταξία), τοκογλυφία,
τεχνητή
νοημοσύνη (ΑΙ), ταρβοσύνη
(φόβος), τερθρεία (τερατολογία, χρήσις τεχνασμάτων), τρυφή, τωθασμός
(εμπαιγμός).
20. Υπερβολή (υπέρμετρος
έπαινος / ποινή), ύβρισμα (θρασεία πράξις, αντικείμενον ύβρεως), υπεραισχρότης
(καθ’ υπερβολήν αισχρότης / αισχρά πράξις), υπεροψία (καταφρόνησις, έπαρσις),
υπερφροσύνη (περιφρόνησις), υπερεκτίμηση (ικανοτήτων, δυνάμεων), υποκρισία (φαρισαϊσμός).
21. Φρενοβλάβεια.,
φαυλότης (ευτέλεια, προστυχιά, ανικανότης),
φενακισμός (εξαπάτησις), φιλαργυρία, φανατισμός,
φρενοπληξία (παράφροσύνη),
22. Χαλιφροσύνη
(ενδοτικότης, κουφόνοια), χάλκευσις (πλαστογραφία), Χαιρεκακία.
23. Ψηφοποιΐα (κατασκευή/εξαγορά ψήφων), ψολοκομπία (μεγαλοδοξία).
24. Ωτακουστία (παράνομη
παρακολούθηση), Ωλεσιπατρία (Εθνοπροδοσία).
Γ3. ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΕΣ,
ΑΝΑ-ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΟΡΩΝ, BIAIA ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ-ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ ΕΔΑΦΩΝ ΑΝΗΚΟΝΤΩΝ ΣΕ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΡΑΤΗ, «ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ» ΝΕΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
(ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΩΝ ΛΑΩΝ-ΕΘΝΩΝ), ΚΙΒΔΗΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ (ΕΙΔΩΛΑ).
Όπως έχουμε προαναφέρει (Μέρος 1ον, παρ. 2α2/.), κάθε προϊστορικός/ ιστορικός όρος, ονομασία
ή γεγονός, που είναι αποκύημα νοσηρής φαντασίας, προϊόν βιαίας
αναδιανομής-μετονομασίας εδαφών ιστορικώς υπαρκτών ή και ανυπάρκτων εθνών,
«κατασκευής» νέων κρατών, εθνών και λαών, κιβδηλίας ιστορικών γεγονότων, αποδιδόμενα από τους κατά χρονικές
περιόδους αποκληθέντες «ισχυρούς της γης», συνιστά «είδωλον».
Από τα τεκταινόμενα των τελευταίων αιώνων, διεθνώς, προκύπτει ότι αμφότεροι εντολοδότες και εντολοδόχοι, έχουν κοινόν «ανώτερον» εντολοδότην για τέτοιου είδους «ειδωλοκατασκευές», που δεν είναι άλλος από το ΣΑΝΧΕΝΤΡΙΝ των Καϊνιτών Ταλμουδιστών (JEWS), που κυβερνά τον κόσμο από τα παρασκήνια.2 Οι κύριοι λόγοι αυτής της μισανθρώπινης «ειδωλοποιϊας» είναι γεωπολιτικοί-γεωστρατηγικοί-γεωοικονομικοί, τα δε αποδοθέντα/ αποδιδόμενα ονόματα από τους κατασκευαστές, είναι ανύπαρκτα ή άσχετα με την επιστημονική-ιστορική-αρχαιολογική-ετυμολογική αλήθεια. Μερικά παραδείγματα:
1. Βαλκάνια-Βαλκανική
Χερσόνησος.
α. Τα γεωγραφικά και
εθνικά ονόματα δεν αποτελούν αθώες «επιστημονικές» επιλογές ούτε επίδειξη
τοπικής παραξενιάς. Αποτελούν μέρος γεωστρατηγικών-Γεωπολιτικών και
Γεωοικονομικών επιδιώξεων τών κατά χρονικές περιόδους ισχυρών κρατών, τα οποία
με την σειρά τους επέβαλλαν/ επιβάλλουν στα μικρότερα ή αδύναμα κράτη, αλλαγήν
της ονοματοδοσίας ή προβαίνουν
τα ίδια σε νέα ονοματοδοσία ή «ικανοποίηση» αιτημάτων περί αλλαγής
ονοματοδοσίας.
Με αυτές τις διαδικασίες, η Κεϋλάνη έγινε Σρι
Λάνκα, η Χρυσή Ακτή έγινε Γκάνα, η Βόρειος Ήπειρος έγινε Νότιος Αλβανία, η
Σερβική περιφέρεια Κόσσοβο-Μετόχια έγινε Κόσσοβο-Ανεξάρτητο κράτος (Αλβανικό «παρέκταμα»),
η Βόρεια Ροδεσία Ζιμπάμπουε, η Άνω Βόλτα
Μπουρκίνα Φάσο, η Γιουγκοσλαυϊκή Περιφέρεια Βαρντάσκα/Βαρδαρία έγιναν Σκόπια
[Βόρεια (κατεχομένη) Ελληνική
Μακεδονία], η Ελληνική Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη), έγινε Νότια Βουλγαρία,
το Βόρειον τμήμα της Ελληνικής Κύπρου έγινε «Βόρεια Τουρκική [ΣΣ: Κατεχομένη
(Ελληνική)] Κύπρος», κλπ.
Ένα από τα γεωγραφικά ονόματα που κατατάσσεται
σ’αυτήν την κατηγορία και καθιερώθηκαν από τους ξένους είναι και το όνομα «Βαλκάνια», και «Βαλκανική χερσόνησος».
Με την ονομασία Βαλκάνια ή Βαλκανική
Χερσόνησος [(από την τουρκική λέξη
«μπαλκάν» (balkan = που σημαίνει μπόλικο
(bol) αίμα (kan) και όχι όρος, ή υψηλή
δασώδης οροσειρά, όπως δυστυχώς κάποιοι
ερμηνεύουν τον όρον σκοπίμως ή εκ
παραδρομής], εννοούμεν την αρχαίαν Ελληνικήν Χερσόνησον ή «Χερσόνησον
του Αίμου»].
Οι όροι και οι έννοιες «Βαλκανική Χερσόνησος»
και «Βαλκάνια», άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην πολιτική και ιστορική
ορολογία κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως εξαιτίας των κρίσιμων
ιστορικών γεγονότων όπως οι ούτω αποκληθέντες «Βαλκανικοί» Πόλεμοι (1912-1913).
β. Η μετονομασία της
«Ελληνικής Χερσοννήσου», έγινε ΣΚΟΠΙΜΩΣ, προκειμένου:
-Να
αποσιωπηθεί ή να διαγραφεί η Ελληνική προέλευση της αρχικής
μυθολογικής ονομασίας, η Ελληνική προϊστορική
προέλευση και αρχαιόθεν Ελληνική ιδιοκτησία της ευρύτερης περιοχής,
καθώς και η διεθνής και επιστημονική χρησιμοποίησή της, μέχρι πρόσφατα.
-Να
αποκοπούν οι κάτοικοι τη ς Χερσοννήσου του Αίμου από το πανάρχαιον όνομά τους
Έλληνες) αλλά και ένδοξο παρελθόν τής Ελληνικής/Ρωμαϊκής (Ρωμαίϊκης)
Αυτοκρατορίας τους. Συγκεκριμένα:
1/. Η ονομασία Αἵμος (Θρακική και αρχαιοελληνική διάλεκτος)
αναφέρεται σε δύο γνωστές μυθολογικές παραδόσεις. Κατά τον Απολλόδωρο, «πάνω
στο βουνό χύθηκε
πολύ αίμα» όταν πολέμησε εκεί ο Τυφώνας εκσφενδονίζοντας ολόκληρα
βουνά, αλλά τα κατακεραύνωνε ο Δίας και έπεφταν πάλι επάνω του.
2/. Σύμφωνα με τον
Ηρόδοτο, στην οροσειρά του Αίμου υπήρχε αρχαίον ιερόν και βωμός που
λειτουργούσε και ως μαντείον, αφιερωμένος στον Θεόν Διόνυσον.
3/. Η ονομασία αναφέρεται
στον μυθικό βασιλέα της αρχαίας Ελληνικής Θράκης Αίμο, τον οποίον οι θεοί
μεταμόρφωσαν σε βουνό. Απόγονος του μυθικού βασιλιά Αίμου εθεωρείτο ο Έβρος (που έδωσε το όνομά του στο
ομώνυμο ποτάμι).
4/. Το όνομα
χρησιμοποιήθηκε επίσης για την ονομασία του όρους Αίμος (Λατινική και διεθνής
επιστημονική ονομασία: Montes Haemus), το οποίον είναι
μια σεληνιακή οροσειρά που εκτείνεται για σχεδόν 400 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά
και νότια άκρα της Θάλασσας της Ηρεμίας στην Σελήνη.
5/. Αρχικώς η λέξη
χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει μόνον την οροσειρά τού Αίμου στην Βουλγαρία.
Πολύ αργότερα, το 1808, ο Γερμανός
γεωγράφος August Zeune επινόησε τον
όρο «Βαλκανική χερσόνησος» για την χερσόνησο που ως τότε ήταν γνωστή κυρίως με
τα ονόματα «Χερσόνησος τού Αίμου» ή
«Ελληνική Χερσόνησος»…3
γ. Η ονομασία «Βαλκάνια» άργησε να καθιερωθεί.
1/. «Ο θεωρούμενος ως ιδρυτής
τής σύγχρονης Γεωγραφικής Επιστήμης, Καρλ
Ρίττερ, στο 22τομο έργο του που δημοσιεύθηκε μεταξύ 1818 και 1852, την
απέδιδε ως «Ελληνική Χερσόνησο». Από
τα πολλά παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν, σημειώνουμε τον τίτλο
ενός διάσημου περιηγητικού βιβλίου τού 1866 (τών Μακ Κένζι και Ίρμπυ): το
βιβλίο έχει τον μακροσκελή τίτλο «Ταξίδια στις Σλαβονικές επαρχίες τής
Ευρωπαϊκής Τουρκίας», αντί τού απλούστερου «στα Βαλκάνια» που θα
χρησιμοποιούσαμε σήμερα. Ωστόσο, τα «Βαλκάνια» δεν είχαν καθιερωθεί ακόμη!
Το ίδιο ακριβώς συναντάμε και στο ενδιαφέρον
βιβλίο «Οι λαοί τής Τουρκίας» (1878) από μια κόρη και σύζυγο Βρετανού προξένου
που έζησε 20 χρόνια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: Ενώ περιγράφει αναλυτικά τις
εθνότητες τής Αυτοκρατορίας, η λέξη
«Βαλκάνια» αναφέρεται αποκλειστικά στην οροσειρά.
Ακόμη και η Εγκυκλοπαίδεια Britannica στην
έκδοση τού 1878 (διαθέσιμη στο διαδίκτυο), στο λήμμα «Balkan» αναφέρεται
αποκλειστικά στην οροσειρά, χωρίς καμία επέκταση στη χερσόνησο. Η
αλλαγή τής εννοίας άρχισε περίπου εκείνη την εποχή. Στην αγγλική γλώσσα, μια
από τις πρώτες αναφορές που εντοπίσαμε είναι τού Βρετανού στρατιωτικού ακολούθου στην Βουλγαρία, Fife-Cookson που
συνέγραψε το «Με τους στρατούς τών Βαλκανίων και στην Καλλίπολη το 1877-78»
(εκδόθηκε το 1879).
2/. Διοικητικά, τον 19ον αιώνα, το ευρωπαϊκό τμήμα
τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ονομαζόταν «Ρουμελία»
(«γη τών Ρωμιών»). Όπως σημειώνει ο
Mazower στο βιβλίο του «The Balkans: From the End of Byzantium to the Present
Day» (2001) : «Πριν διακόσια χρόνια
τα Βαλκάνια δεν είχαν ακόμη δημιουργηθεί. Οι Οθωμανοί διοικούσαν την «Ρούμελη» και όχι τα
Βαλκάνια».
Για την ακρίβεια, ήδη με την ολοκλήρωση τής Οθωμανικής εξαπλώσεως, τον
16ον αιώνα, υπήρχε πλέον στην Ευρώπη το «Εγιαλέτι της Ρούμελης» και στην Μικρά Ασία το
«Εγιαλέτι της Ανατολίας» (Anadolu). Ο Mazower παραθέτει χάρτη τής Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας περί το 1550 που αποτυπώνει ακριβώς την «Ρούμελη», σε αυτό που
σήμερα αποκαλούμε «Βαλκάνια». Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αναφορές στους
κατοίκους της Ρουμελίας, προέρχεται από τον γνωστό Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά
Τσελεμπή, που πήγε στην Αχρίδα και έγραφε γύρω στο 1670: «Όλοι οι άνθρωποι εδώ μιλάνε Βουλγαρικά και Ρωμαίικα. διότι εδώ είναι
Ρουμελία».
3/. Οι διοικητικές
διαιρέσεις άλλαζαν κατά καιρούς, αλλά ο όρος «Ρουμελία»
συνέχισε να χρησιμοποιείται διεθνώς μέχρι και τους λεγομένους «Βαλκανικούς»
Πολέμους τού 1912-13. Για παράδειγμα τον συναντάμε στον πολύ σημαντικό Γενικό
Άτλαντα «Andrees Allgemeiner Handatlas», (Λειψία, 1881), όπου η Ρουμελία καταλαμβάνει τον χώρο τής σημερινής
Βουλγαρίας, Θράκης, Μακεδονίας και Σκοπίων. Ήταν η εποχή που το Συνέδριο τού
Βερολίνου (1878) αποφάσισε τη δημιουργία ενός νέου αυτόνομου κράτους στο
ανατολικό κομμάτι τής Ρουμελίας, το οποίο ονομάστηκε (πώς αλλιώς;) «Ανατολική
Ρωμυλία».
Παραδόξως (;), το
«Ρουμελία» έπαψε να χρησιμοποιείται (από τις Μεγάλες Δυνάμεις) μετά τα μέσα τού
19ου αιώνα, καθ’όσον θύμιζε ότι οι κάτοικοι τής περιοχής την οποία είχαν
κατακτήσει οι Οθωμανοί ήταν Ρωμηοί, και η χώρα τους λεγόταν Ρωμανία ως το 1453.
Έτσι, σταδιακά, αποσύρθηκε και αντί αυτού
επιβλήθηκε το «Βαλκάνια»!!! Συνέβη, δηλαδή, ακριβώς το ίδιο με αυτό που
συνέβη με το όνομα τού Χριστιανικού Ρωμαϊκού Κράτους: Αντί για Ρωμανία ή Ρωμαϊκή/Ρωμαίϊκη/Ελληνική
Αυτοκρατορία, μετονομάστηκε σε «Βυζάντιο»,
λέξη που ΔΕΝ είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ από τους κατοίκους αυτού τού
κράτους για την χώρα τους.
Οι
λόγοι ήταν προφανείς. Έπρεπε να αποκοπούν οι κάτοικοι τής Ρουμελίας/Ρωμανίας
από το ένδοξο παρελθόν τής Αυτοκρατορίας τους, έτσι ώστε να μη
διεκδικήσουν ποτέ ξανά την ανασύστασή της. Οι έννοιες «Βαλκάνια» και οι «Βυζαντινοί»,
που ήταν άγνωστες για τους χριστιανούς τής αποκαλουμένης τότε «Ευρωπαϊκής
Τουρκίας», σταδιακά επιβλήθηκαν και οι
όροι «Ρουμελία» και «Ρωμηοί» εξοβελίστηκαν.
4/. «…Μετά την καθιέρωσή του, στην διάρκεια τού 19ου
και τού 20ου αιώνα, ο όρος «Βαλκάνια» χρωματίστηκε με έντονα αρνητικές
συνδηλώσεις στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες, τις οποίες διατηρεί σε μεγάλο βαθμό
μέχρι σήμερα – όπως ακριβώς και ο όρος «Βυζάντιο». Στον
δυτικό δημόσιο λόγο, τα «Βαλκάνια»:
α/.Ταυτίστηκαν με την υπανάπτυξη και την ατέρμονη
βία, δηλαδή το αντίθετο τής «πεφωτισμένης»
Δύσεως.
β/. Χαρακτηρίστηκαν ως μια περιοχή στην οποία
κυριαρχούσαν «η διάσπαση και η βαρβαρότητα», όπως το έθεσαν οι Μακ Κένζι και
Ίρμπυ, θυμίζοντας εντυπωσιακά τη φράση τού μισέλληνα Βρετανού ιστορικού Γίββωνα
ότι, το «Βυζάντιο» ήταν «ο θρίαμβος
τής θρησκείας και τής βαρβαρότητας»…
Στην Δυτική ιμπεριαλιστική λογική τού 19ου
αιώνα ο πλανήτης είχε μοιραστεί ανάμεσα σε έθνη προορισμένα να κυβερνούν και
έθνη προορισμένα να είναι υποταγμένα στα πρώτα. Τα «Βαλκάνια» και η Μέση
Ανατολή ανήκαν στα δεύτερα. Ακόμη και όταν τα κράτη τών «Βαλκανίων» απέκτησαν την
ανεξαρτησία τους, οι ηγεμόνες τους, που επιβλήθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις,
ήταν όλοι ξένοι, Γερμανοί (Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία και αργότερα και
Αλβανία), με την εξαίρεση τής Σερβίας.
Παρ’ όλα
αυτά, ο όρος «Βαλκάνια» έγινε αποδεκτός στις
ίδιες τις «βαλκανικές» χώρες, ως συνέπεια τής διανοητικής αιχμαλωσίας που
παρατηρείται συχνά στις αποικιοκρατούμενες χώρες. Η διαδικασία δεν ήταν
γραμμική και ένα καλό παράδειγμα αποτελεί το σημαντικό Ίδρυμα που ονομάζεται
(σωστά) «Μελετών Χερσονήσου τού Αίμου»
στη Θεσσαλονίκη, αλλά εκδίδει την επιθεώρηση «Balkan Studies». Αντίστοιχα,
ο όρος «Βυζάντιο» έγινε δεκτός από τους απογόνους των Ρωμηών και μάλιστα
υπουργοί Παιδείας τής Ελλάδας τον χρησιμοποιούν με εντελώς οριενταλιστική
οπτική.
Τα τελευταία χρόνια πάντως παρατηρούνται στο
εξωτερικό αρκετές αντιδράσεις σε αυτή την παρωχημένη λογική. Σταδιακά, ο όρος
«Βαλκάνια» αντικαθίσταται από τον πιο ουδέτερο όρο «Νοτιοανατολική Ευρώπη». Χαρακτηριστικό
παράδειγμα η εφημερίδα «Balkan Times»
τού αμερικανικού στρατού στην Ευρώπη που μετονομάστηκε σε «Southeast European
Times» το 2002. Αντίστοιχα, πολλές ακαδημαϊκές μελέτες (κυρίως στις ΗΠΑ, Μεγάλη
Βρετανία και Αυστρία) που εξετάζουν την ταυτότητα τής Χριστιανικής Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας απορρίπτουν τον όρο «Βυζάντιο» ο οποίος κατευθύνει την σκέψη μας
σε άγονες ατραπούς και δυσφημεί έναν από τους σπουδαιότερους πολιτισμούς τής
ανθρώπινης Ιστορίας…».4
2. Βυζάντιον-Βυζαντινός-ή
(πολιτισμός. αρχιτεκτονική, υμνολογία, κλπ), Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
α. Ο όρος «Βυζάντιο»
είναι ξενόφερτος, ανιστόρητος, αντιεπιστημονικός και μισελληνικός νεολογισμός. Οι πολίτες της Ρωμανίας «Μόνο Ρωμαίους ονόμαζαν τους
εαυτούς τους, η Αυτοκρατορία τους ήταν «Ρωμαϊκή» και η πρωτεύουσά τους η Νέα
Ρώμη…». Είναι το γνωστό ψέμμα των Φράγκων ιστορικών, οι οποίοι αυθαίρετα
τον 16ον αιώνα αποκάλεσαν «βυζαντινούς» τους κατοίκους της Ανατολικής
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να
αποκόψουν τους Ορθόδοξους Έλληνες- Ρωμηούς της Δύσεως, από το κέντρο
της Ρωμηοσύνης, την Κωνσταντινούπολη και τους εν Χριστώ αδελφούς τους, του
ανατολικού Ρωμαϊκού (και Ορθοδοξοποιημένου πλέον) κράτους.
Απώτερος σκοπός τους
ήταν να εμφανισθούν αυτοί (οι Φράγκοι δηλαδή), ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας και του αυθεντικού χριστιανισμού, ενώ οι «Βυζαντινοί» (που
τους αποκαλούσαν επίσης Γραικούς και αιρετικούς), ως κατακτητές-
επιδρομείς που έπρεπε να καταπολεμηθούν-εκδιωχθούν.
β. Η επινόηση των
ανύπαρκτων, με κρατική έννοια όρων, «Βυζάντιον» και «Βυζαντινός»/«Βυζαντινοί»,
ήταν καθαρή νόθευση της Ιστορίας, με σαφή σκοπιμότητα.
Η αποδοχή των ονομάτων «Βυζάντιον» και
«Βυζαντινός»/ «Βυζαντινοί», από τους σημερινούς Έλληνες, μέσω της σχολικής,
γυμνασιακής, εκκλησιαστικής και πανεπιστημιακής εκπαιδεύσεως, μαρτυρεί:
-Την αμάθεια, την
ιστορική αγνωσία και την πνευματική ένδεια του
σημερινού πνευματικού και εκπαιδευτικού δυναμικού της χώρας μας.
-Τον συμπλεγματικόν
μιμητισμόν αρκετών και την άνευ όρων
αποδοχή, σε κάθε τι το προερχόμενο από την Ευρώπη. Αυτό συνιστά μία χαρακτηριστική έκφραση της ευρωλαγνείας τους και της
άκριτης μανίας του εξευρωπαϊσμού τους.
Είναι γνωστό ότι το κράτος πού συνηθίζουμε σήμερα,
να αποκαλούμε Βυζαντινό, ουδέποτε απεκλήθη έτσι όσο υπήρχε. Από το 330 μ.Χ.
το όνομα της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης, είναι ΡΩΜΑΝΙΑ. Το όνομα αυτό αναφέρεται ήδη τον 4ον μ.Χ. αιώνα από το
Μέγα Αθανάσιο.
γ. Το πραγματικό όνομα του κράτους ήταν Ρωμανία,
με πρωτεύουσα την Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη και οι Αυτοκράτορες υπέγραφαν ως «Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων» και ΟΧΙ «Αυτοκράτωρ των Βυζαντινών».
Η χώρα και το κράτος των Ρωμαίων (Παλαιών και
Νέων) ονομαζόταν ΡΩΜΑΝΙΑ και
από τους πολίτες και από τους ξένους. Μέχρι την άλωση του 1453,
ακόμη και μετά από αυτήν, ο λόγος ήταν για ΡΩΜΑΝΙΑ. Έτσι τα δημοτικά τραγούδια
θρηνούν την πτώση όχι κάποιου ανύπαρκτου κράτους Βυζαντίου, αλλά της Ρωμανίας: «Οι
Τούρκ’… εκούρσευσαν την Πόλ’ την Ρωμανία».
Η ίδια η αυτοκρατορία καθ’ όλην την ύπαρξίν της
από του 4ου μέχρι και του 15ου αι. ουδέποτε απεκάλεσεν εαυτήν βυζαντινήν ή
ανατολικήν ρωμαϊκήν, αλλά διεξεδίκησε πάντοτε την ονομασίαν της «Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας», επειδή ο Κωνσταντίνος κι’οι διάδοχοί του, ΟΥΔΕΠΟΤΕ εγκατέλειψαν
την ιδέαν «μιας χρονικώς συνεχούς και εδαφικώς αδιαιρέτου Αυτοκρατορίας».
δ. Η σημερινή τουρκική απόδοση του κρατικού μας
ονόματος Ρωμανία είναι το όνομα Ρούμελη. Τα ιστορικά και
εθνολογικά δικαιώματα της Ρωμηοσύνης, φαίνονται σαφώς από την χρήση του
ονόματος αυτού από τους αυτοαποκαλούμενους Τούρκους. Πριν από την άλωση
οι Τούρκοι ονόμαζαν Ρούμελη όλες τις ελεύθερες εκτάσεις της Μικράς Ασίας
και της Ευρώπης, οι οποίες διοικούνταν από τον βασιλέα των Ρωμαίων. Αλλά και
μέχρι των αρχών του 20ου αιώνα, οι Τούρκοι ονόμαζαν Ρούμελη ολόκληρο το
ευρωπαϊκό μέρος της αυτοκρατορίας, δηλαδή την χερσόνησο του Αίμου («Βαλκάνια»).
Καθ' όλη την ιστορία τους, οι Οθωμανοί (και ΟΧΙ
«Τούρκοι») διατήρησαν και το όνομα της Πόλης, Κωνσταντινούπολις. Παραδόξως, ενώ οι Οθωμανοί διατήρησαν το όνομα Ρούμελη, οι
Νεογραικοί και Νεογραικύλοι, το κατήργησαν.
Όποιος ισχυρίζεται ότι η λεγομένη «Βυζαντινή»
περίοδος (4ος μ.Χ. αι.-1453), συνιστά περίοδο δουλείας των Ελλήνων στους
Ρωμαίους, Ρωμαϊκού πολιτισμού με την στενήν έννοιαν των αρχαίων Ρωμαίων ή
διακοπής της συνεχείας του Ελληνισμού, είναι
ανιστόρητος, αφελής, άκριτος μιμητής ανθελληνικών αυθαιρεσιών, ενσυνείδητος ή
ασυνείδητος υπηρέτης ανθελληνικών και αντιχριστιανικών δυνάμεων και
αντορθοδόξων κέντρων λήψεως αποφάσεων.
Η λαμπρά εκείνη περίοδος (4ος μ.Χ. αι.-1453),
αφορά σε Ελληνικόν/ Ρωμαϊκόν/Ρωμαίϊκον πολιτισμόν των Ελλήνων/Ρωμαίων/ Ρωμηών.
3. Η «Επανάστασις» της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.
Η Συστημική παραμυθολογία από το 1843 μέχρι τις
ημέρες μας, παρουσιάζει τα γεγονότα της 3ης Σεπτ. 1843, ως λαϊκή επανάσταση και
απαίτηση του Ελληνικού λαού για Δημοκρατία και Σύνταγμα. Όμως, η αποκρυπτόμενη
αλήθεια είναι πως εκείνη την νύκτα διεπράχθη ένα Εθνικό έγκλημα, με την πραγματοποίηση
ενός εθνοπροδοτικού πραξικοπήματος μιας δρακός επίορκων Αξιωματικών, στρατολογηθέντων
κυρίως από τους τότε Αγγλογάλους πρέσβεις, με την…ανοχήν και του Ρώσου
πρέσβεως, με πλήρη ΑΓΝΟΙΑ και παντελή
ΑΠΟΧΗ του κοιμωμένου λαού των Αθηνών!!!!
α. Την νύκτα της 2ας προς
3ην Σεπτεμβρίου 1843, ο τότε φρούραρχος των Αθηνών Συνταγματάρχης Ιππικού Καλλέργης που είχε τοποθετηθεί στην θέση εκείνη με
εντολή των πρέσβεων των τριών ισχυρών δυνάμεων, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας,
μετά από παρακολούθηση…θεατρικής παραστάσεως, επισκέφθηκε την μονάδα
Πεζικού που στρατοπέδευε στις Αθήνες. Εκεί αφού συγκέντρωσε τους
στρατιώτες, έδωσε εντολή να βαδίσουν στην πρωτεύουσα και να στρατοπεδεύσουν
έμπροσθεν των ανακτόρων. Παράλληλα, έδωσε
διαταγή να ανοίξει η φυλακή του Μεντρεσέ και να ελευθερωθούν ΟΛΟΙ οι
ποινικοί κρατούμενοι!!!
Σας θυμίζει κάτι αυτή η ενέργεια του …δημοκράτη Καλλέργη;5
Η
στρατιωτική φάλαγγα του Tάγματος, έφθασε πεζή
στα ανάκτορα των Αθηνών (την σημερινή Βουλή). Ο βασιλιάς ΄Οθων,
φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάϊνστορφ, τον διαγγελέα του, στον
Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα, εκείνος όμως τον αγνόησε, διότι είχε ήδη μυηθεί
στο πραξικόπημα.
β. Η πορεία της
στρατιωτικής φάλαγγας έλαβε χώρα μέσα στην νύκτα εν μέσω τυμπανοκρουσιών και
σαλπισμάτων. Έντρομοι και έκπληκτοι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας, ξυπνούσαν από
τον νυκτερινόν ύπνον τους, και ατένιζαν εμβρόντητοι από τα παράθυρά τους τα
τεκταινόμενα, ενώ οι μόλις
αποφυλακισθέντες ποινικοί κατάδικοι από τον μεντρεσέ, ολίγοι «νυκτοπερπατητές»
(οι άνθρωποι του νυκτερινού υποκόσμου, οι πόρνες και άλλοι νυκτάλωπες
αλητόβιοι) ή και άλλα «περιτρίμματα», στέκονταν στους γύρω
δρόμους. Συχνά οι στρατιώτες εκτελούντες τα παραγγέλματα των επικεφαλής τους,
φώναζαν «Ζήτω το σύνταγμα!»
όπως και κάποιοι απ’ τους «νυκτοπερπατητές» ανταπαντούσαν επαναλαμβάνοντας την
ιαχή.
Όταν η μονάδα του Καλλέργη παρατάχθηκε μπροστά
στο παλάτι, ο βασιλεύς Όθων ρώτησε τι υποδηλώνει το κίνημα τους, ο Καλλέργης
αποκρίθηκε ότι «ο λαός και ο στρατός ζητούν Σύνταγμα»!!!
Ποίος
λαός σε πληθυσμόν περίπου 28.000 πολιτών
στις τότε Αθήνες και 915.000 συνολικώς, στην τότε Ελλάδα, προδότη του όρκου σου
Καλλέργη και άθλιοι της σύγχρονης Συνομοταξίας του λεγομένου «συνταγματικού
τόξου»;
Οι 500
περίπου στρατιώτες ενός Τάγματος, βιαίως οδηγηθέντες με στρατιωτικά
παραγγέλματα, προ του Παλατίου;
Ο παντελώς ΑΠΩΝ
και βαθέως κοιμώμενος λαός, που αγουροξύπνησε από τους αλαλαγμούς των
εγκαθέτων μυημένων αξιωματικών που έδιδαν τα παραγγέλματα στους στρατιώτες, και
τους διέτασσαν να επαναλαμβάνουν τα συνθήματά τους;
Ή μήπως ο «όχλος»
των ποινικών καταδίκων φυλακισμένων, άρτι απελευθερωθέντων από τα
δεσμωτήρια, μετά την πραξικοπιματικήν κατάλυση της χωροφυλακής, των ανθρώπων
της νύκτας και του υποκόσμου, των πορνών ή των περιέργων «νυκτοπερπατητών», που
ρωτούσαν να μάθουν τι συμβαίνει;
γ. Ο αξιόπιστος
συγγραφεύς Νικ. Δραγούμης, εις τας «Ιστορικάς Αναμνήσεις» αυτού (2α έκδοσις,
1879) , καταθέτει τι συνέβη ακριβώς την νύκτα της 2ας/3ην Σεπτεμβρίου, στις
Αθήνες, όπως του αφηγήθηκε
προσωπικώς, ο ίδιος ο Δημήτριος Καλλέργης:
«...Εξελθών το
μεσονύκτιον του θεάτρου, μετέβην εις του Μεταξά και του Λόντου ίνα λάβω οδηγίας
αλλά και οι δύο είχον νομίσει ασφαλέστερον να διανυκτερεύσωσιν αλλαχού.
Αποτυχών δε να ίδω και τον Μακρυγιάννην όστις καθ’ά με είχε διαβεβαιώσει, έμελλεν
άγων υπερηφάνως πυκνάς φάλαγγας πολιτών, να περικυκλώσει εν θριάμβω το
παλάτιον. Περιήλθον την πόλιν και
πλην χωροφυλάκων ουδέ ψυχήν γεννητήν απήντησα.
Όθεν απορών τι να πράξω, διηυθύνθην προς τον
στρατώνα του Πεζικού όπου εύρον μεν έτοιμον το Τάγμα, εξηκολούθουν όμως να
αμηχανώ. Επί τέλους χωρίς να
περισυλλογισθώ, ετραύλισα, ασυναρτήτους τινάς λέξεις και ανασπάσας το ξίφος
ανεφώνησα «Ζήτω το Σύνταγμα!». Οι στρατιώται αφαρπασθέντες ανέκραξαν και
αυτοί «Ζήτω το Σύνταγμα!». Και ούτω διαβάντες δια της οδού Αιόλου και είτα δια
της οδού Ερμού, κατασκηνώσαμεν εν τη πλατεία των ανακτόρων.
Η
σιωπή και η ερημία ήσαν και ενταύθα βαθύταται. Μη βλέπων δε μηδέ έναν πολίτην
διέταξα τινάς στρατιώτας να εισέλθωσιν εις την πόλιν και δια της σπάθης να
διώξωσιν προς την πλατείαν όντινα απήντων. Εν τοσούτω ηνεώχθησαν αι φυλακαί, οι εν αυταίς συνέρρευσαν προ του
παλατίου και ούτω στρατιώται, κάτοικοι του μενδρεσέ, περιτρίμματα τινά της
αγοράς και ελάχιστος αριθμός πολιτών, ανεβοήσαμεν ζητούντες ¨Σύνταγμα». Ότε
διηγήθη προς εμέ ταύτα, κύψας προς το ούς μου και ανακαγχάσας κατά την
συνήθειαν αυτού «πόσον ευθηνά,προσέθετο,
αγοράζει δόξαν ο άνθρωπος».
Εάν αυτό το φιάσκο, η συνομοταξία του λεγομένου
«Συνταγματικού τόξου», το ονομάζει λαϊκή επανάσταση ή πάνδημη εξέγερση λαού και
στρατού κατά της «απολυταρχίας του βασιλέως», ένα είναι βέβαιον:
Ή νομίζουν ότι
απευθύνονται σε αποχαυνωμένους πολιτικώς, παντελώς αγνώτες ιστορικώς και
ευνουχισμένους εθνικώς, ή οι ίδιοι
οι «τοξοβόλοι» του «Δημοκρατικού τόξου», πάσχουν από διαστροφικόν… ραγιαδισμόν,
εθνοδιαλυτική παράνοια και ομαδική ανθελληνική παράκρουση!!!6
4. Η Επανάσταση ή «Κίνημα» των «Νεοτούρκων».
α. Κατά τους αμετανόητους Συστημικούς, ως «Κίνημα
των Νεοτούρκων» ονομάζεται η πολιτική επανάσταση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
τον Ιούλιο του 1908 με την Επιτροπή Ενώσεως και
Προόδου (CUP), οργάνωση του κινήματος των αυτοαποκληθέντων «Νεότουρκων»,
ένεκα της οποίας αναγκάστηκε ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β΄, να αποκαταστήσει το
Οθωμανικό Σύνταγμα του 1876 και να συγκαλέσει το κοινοβούλιο, το οποίον
εγκαινίασε την πολυκομματική πολιτική εντός της Αυτοκρατορίας.
Ο Αμπντούλ Χαμίτ συνθηκολόγησε και ανακοίνωσε
την αποκατάσταση του Συντάγματος, συγκάλεσε το κοινοβούλιο και προκήρυξε
εκλογές, έπειτα από την εξέγερση στις επαρχίες της Ρωμυλίας που υποκινήθηκε από
το CUP.
Βρετανική διπλωματική πηγή της εποχής εκείνης
(1910) σημειώνει, σχετικά: «Πριν από
μερικά χρόνια, ο Εμμανουέλε Καράσσο, ένας
Ιουδαιο-μασόνος της Θεσσαλονίκης και τώρα αντιπρόσωπος αυτής της πόλης στο
Οθωμανικό Κοινοβούλιο, ίδρυσε εκεί μια στοά, την οποία ονόμασε ‘MACEDONIA
RISORTA’…Φαίνεται, ότι εκείνος προέτρεψε τους Νεότουρκους, αξιωματικούς και
πολίτες, να ασπαστούν την μασονία, αποσκοπώντας να ενεργοποιήσει μία αόρατη Ιουδαϊκή
επίδραση πάνω στο νέο καθεστώς της Τουρκίας… Η έμπνευση για το Κίνημα που
δημιουργήθηκε στην Θεσσαλονίκη, πρέπει να ήταν κυρίως, αν όχι ολοκληρωτικά, Ιουδαϊκή (Jewish)».
Οι Καϊνίτες
Ταλμουδιστές (Jews) έπαιξαν τόσο σημαντικό
ρόλο στην ίδρυση της οργανώσεως των Νεοτούρκων, ώστε ο υπεύθυνος των
μεταφράσεων στην βρετανική πρεσβεία της Κωνσταντινουπόλεως, Gerald Fitzmaurice
[Chief Dragoman of
the British Embassy
in Turkey (1865-1939)], να την αποκαλέσει «Ιουδαϊκή Επιτροπή ή Κομιτάτο – Ένωση και Πρόοδος».
β. Η φυλετική και θρησκευτική ταυτότητα της
ηγετικής ομάδος των κατ’ όνομα Νεοτούρκων.
Από την ηγετική-ιδρυτική ομάδα του(CUP), OΥΔΕΙΣ ήταν Τούρκος!!! ΑΠΑΝΤΕΣ ήσαν Ντονμέδες [εξισλαμισθέντες
Kαϊνίτες κρυπτοταλμουδιστές (Jews)/ταλμουδιστές
Ιουδαίοι, μπεκτασήδες ή αλλοεθνείς τέκτονες!!!
1/. Emmanuel Carasso ή Emanuel Karasu (Θεσσαλονίκη 1862 – Τεργέστη 1934): Ήταν ένας (εξ
Ισπανίας) Καϊνίτης κρυπτοταλμουδιστής «Ιουδαίος» (Jew),
δικηγόρος που έδρευε στην Θεσσαλονίκη. Μέλος της οικογένειας
ταλμουδιστών Σεφαραδιτών της Θεσσαλονίκης (επί Οθωμανικής κατοχής) και ένα
εξέχον μέλος των λεγόμενων «Νεότουρκων». Το όνομα είναι επίσης γραμμένο Karaso,
Karassu και Καράσσο. Ο Ε. Carasso:
.Ήταν αναμεμιγμένος στην Ιταλική και την
Οθωμανική Μασονία. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στο λεγόμενο κίνημα των
Νεότουρκων, και ήταν ένα από τα πρώτα και επιφανέστερα μέλη
του.
.Υπήρξε ο Ιδρυτής, και αργότερα Μέγας
Διδάσκαλος της Μασονικής Στοάς «Αναστημένη Μακεδονία» (Macedonia Risorta) στην Θεσσαλονίκη.
Η συγκεκριμένη Στοά, υπήρξε το Στρατηγείο των «Νεότουρκων»,
και μέλη της, απετέλεσαν όλη την ηγεσία των Νεότουρκων!». [Ιστολόγιο
Μodern History Project, σε ένα αποκαλυπτικό ιστορικό άρθρο του J. Brewda].
.Ίδρυσε την Μυστική Εταιρεία των «Νεότουρκων»
το 1890 στην Θεσσαλονίκη και ήταν εξέχον μέλος της Ιταλικού παραρτήματος
της Ιουδαιο-Μασωνικής Στοάς Μπενάϊ Μπερίτ .
2/. Ταλαάτ Πασά (Talaat Pasha): Απόγονος
εξιουδαϊσμένων Αθιγγάνων προσφύγων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εξισλαμισθέντων
αργότερον, (Ντονμές). Υπουργός
Εσωτερικών της Οθωμανικής (εκδημοκρατισμένης) Αυτοκρατορίας, κατά την διάρκεια
του 1ου Π.Π (WW Ι), επικεφαλής-αρχιτέκτονας του ολοκαυτώματος των Αρμενίων.
3/. Ντζαβίντ Μπέη (Mehmet Cavit Bey, Mehmed Cavid Bey or Mehmed Djavid Bey (1875–1926): Ντονμές,
κρυπτο-Ιουδαίος. Υπουργός Οικονομικών.
4/. Μεσίμ Ρούσσο (Messim Russo): Ντονμές, Βοηθός του ντονμέ Ντζαβίντ Μπέη.
5/. Ρεφίκ Μπέη
(Refik Bey): Ντονμές,
εκδότης της εφημερίδας «Επαναστατική» των «Νεότουρκων». Πρωθυπουργός
της
Τουρκίας
το 1939.
«..Another
leading Jew of the Committee of Union and Progress (CUP), was Refik Bey who in
1939 was prime minister of Turkey under the name Refik Saydam…» (İsyan, Τόμος 1, p. 523, Yalçın Küçük, Ithaki
Publishing, 2005).
6/.
Vladimir Jabotinsky: Ρωσσο-ιουδαίος (Jew),
μπολσεβίκος δημοσιογράφος, συγγραφέας, κλπ, ο οποίος μετακόμισε στην Οδησσό το
1908. Εκδότης της εφημερίδας των Νεοτούρκων. Φανατικός
Σιωνιστής.
Ze'ev
Jabotinsky, (Hebrew: זאב ז'בוטינסקי, Ze'ev Zhabotinski;
Yiddish: זאב זשאבאטינסקי; born Vladimir Yevgenyevich Zhabotinsky, Russian: Влади́мир Евге́ньевич Жаботи́нский; 5 (17) October
1880, Odessa – 4 August 1940, Hunter, New York), was a Russian Jewish
Revisionist Zionist leader, author, poet, orator, soldier and founder of the
Jewish Self-Defense Organization in Odessa. With Joseph Trumpeldor, he
co-founded the Jewish Legion of the British army in World War I.
7/.
Alexander Helphand ή Πάρβους: Tαλμουδιστής Ιουδαίος. Σύνδεσμος
των Ρόθτσάϊλντς (Rothschilds) με
τους Νεότουρκους. Συντάκτης της εφημερίδας «Τουρκική Πατρίδα». Ο Πάρβους υπήρξε τελικώς ο άνθρωπος που
ως πράκτορας της αυτοκρατορικής Γερμανίας, συνέβαλε τα μέγιστα στην
χρηματοδότηση του κινήματος των Νεοτούρκων από τους μπολσεβίκους και τελικώς
εξασφάλισε την επιστροφή στην Ρωσία μέσω Γερμανίας, του Λένιν, με το περίφημο
«σφραγισμένο τραίνο».
8/. Τεκίν Αλπ: Ιουδαίος (Jew)
από τις Σέρρες που το πραγματικό του όνομα ήταν Μωϋσής Κοέν, ο οποίος εδημοσίευσε ένα πολύκροτο κείμενο με τον
τίτλο Τουρκισμός και Παντουρκισμός, προπαγανδίζοντας
την παντουρκική/ παντουρανική ιδεολογία.
Moiz
Cohen (1883,
Serres, Salonica Vilayet, Ottoman Empire–1961 Nice France) was a Cainite
Talmudist (Jewish) writer, philosopher and ideologue of the Pan-Turkism. Born
to a Jewish family, he later changed his name to Munis Tekinalp).
9/. Μουσταφά Κεμάλ («Ατατούρκ»):
Ντονμές.
Παρακολούθησε το Ιουδαϊκό Δημοτικό Σχολείο, γνωστό και ως Σχολή Σεμσί Εφέντι,
που διευθυνόταν από τον ταλμουδιστή
«Ιουδαίο» Σίμωνα Σεβί (Simon Zvi).
γ. Αρχικά Επιβαλλόμενα και Απορρέοντα
Συμπεράσματα
1/. Είναι προφανές ότι, το ΣΥΣΤΗΜΑ χρησιμοποίησε τα
δικά του «κριτήρια» για την επιλογή των πιστών ανθρώπων του, και στην
προκειμένη περίπτωση, της ηγετικής ομάδος των λεγομένων, κατά νεολογισμόν και
«ιστορικήν παραπλάνησιν», Νεοτούρκων
(Ν/Τ), αφού :
α/. ΟΛΟΙ οι πρωτεργάτες του λεγομένου κινήματος των Ν/Τ, ήσαν Καϊνίτες Ταλμουδιστές/ κρυπτοταλμουδιστές (ντονμέδες), αποκρυφιστές
μουσουλμάνοι, παγανιστές και τέκτονες.
β/. ΟΥΔΕΙΣ εξ αυτών ήταν Τούρκος!!!
2/. Οι Καϊνίτες ταλμουδιστές Ιουδαίοι, κατεσκεύασαν ένα ανιστόρητον «είδωλον», το οποίον προώθησαν και συντήρησαν/ συντηρούν
μέχρι τις ημέρες μας και με αυτό
βαυκαλίζουν εδώ και δύο αιώνες την ανθρωπότητα, δια των Συστημικών
εκπαιδευτικών εγχειριδίων Ιστορίας, ιδιαιτέρως τους Έλληνες !!
3/. Η ιστορική Αλήθεια που γκρεμίζει το «είδωλον» της ούτω αποκληθείσης Επαναστάσεως των
Νεοτούρκων προς ανατροπήν του Αβδούλ Χαμίτ Β΄, είναι ότι, πρόκειται για Σατανική Συνωμοσία
ή πραξικόπημα των Καϊνιτών Ταλμουδιστών Ιουδαίων (μη) Τούρκων (αφού οι Τούρκοι ήσαν/ είναι
λαός ιστορικώς ανύπαρκτος), προς επιβολήν
της ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ (ψευτο) Δημοκρατίας (τους) και
ΟΧΙ της αληθούς Δημοκρατίας…
4/. Σήμερα
σχεδόν ΟΛΟΙ γνωρίζουμε την λεγόμενη «επανάσταση των Νεοτούρκων», ως να
υπήρχαν και «παλαιότουρκοι» και ως τοιούτοι μας παρεδόθησαν και
διδάσκονται στους Ελληνόπαιδες, από τους πιθηκίζοντες και ανιστόρητους
εκπαιδευτικούς μας, προς… ικανοποίηση των διεθνών μαέστρων της ιστορικής
πλαστογραφήσεως/ παραπληροφορήσεως-απάτης και …δόξαν του ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ!!!7
Συνεχίζεται
1 Από το λατινικόν solus ipse = Ο ίδιος μόνο. [η μόνη αληθινή γνώσις είναι η ύπαρξις
του εαυτού μας και της συνειδήσεώς μας, ενώ η ύπαρξις του υπολοίπου κόσμου,
είναι παράγωγον της συνειδήσεώς μας].
2 Οι πρωτεργάτες αυτής της βδελυγματικής και μισανθρώπινης ειδωλοποιϊας («ανώτερος»
εντολοδότης, μερικοί εντολοδότες, εντολοδόχοι) έχουν χαρακτηρισθεί «εχθροί της ανθρωπότητος», χαρακτηρισμός που έχει
αποδοθεί, ως ΑΙΩΝΙΟΝ ΣΤΙΓΜΑ, πολλάκις
και από Τον Ίδιον τον Δημιουργόν, ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.
3 Johann August Zeune (12 May 1778 – 14
November 1853) was a German academic, Zeune died after he had lost his eyesight
4 Αναστασίου Αθ. Φιλιππίδη,Bachelor of Arts, Yale University, Master of Arts, Georgetown
University..Απαντητικό άρθρο σε αίτηση τού Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιεροθέου..Πηγή: Περιοδικό "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Οκτώβριος 2024. Αναδημοσίευση από: https://www. parembasis. gr.
5 Ό,τι ακριβώς έκαναν και οι τέκτονες...αντιμοναρχικοί
στρατιωτικοί και πολιτικοί, κατά την λεγομένη Γαλλική Επανάσταση το 1789.
Άνοιξαν όλες τις φυλακές του Παρισίου και διένειμαν όπλα σε ΟΛΟΥΣ του ποινικούς
καταδίκους, λοιπούς εγκληματίες, νυκτάλωπες και πόρνες, για να τα
χρησιμοποιήσουν κατά των «μοναρχικών»…
6 Λεπτομέρειες, αποδεικτικά στοιχεία και σχετική
βιβλιογραφία, όπως στο αναλυθέν θέμα του ιστολογίου μας «Ο Μύθος της
Επαναστάσεω» της 3ης Σεπτ. 1843» (26-31 Αυγ. 2019).
7 Λεπτομέρειες, λοιπά αποδεικτικά
στοιχεία καi σχετική βιβλιογραφία, όπως
στα οικεία κεφάλαια του εκτενώς αναλυθέντος θέματος στον ιστότοπόν μας,
με τίτλον, «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ» (Μάϊος-Ιούλιος 2018)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου