ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΑ «ΘΗΡΙΑ» ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

ΜΕΡΟΣ 10ο

10. ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ- ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ1

oΠροκειμένου να μελετήσουμε τα κείμενα της Αγίας Γραφής, τα οποία εγράφησαν για εμάς από το Άγιον Πνεύμα, με χέρια ανθρώπων και με έκφραση ανθρώπινη, πρέπει να λαμβάνομεν στα  χέρια μας το ιερόν Βιβλίον με σεβασμόν, φόβον Θεού και πίστη ότι πρόκειται περί αξιόπιστου, Θεόπνευστου και αυθεντικού κειμένου.

oΗ Αγία Γραφή είναι το αυθεντικώτερον Βιβλίον των Βιβλίων, παρ’ όλα τα ανθρώπινα αντιγραφικά και ερμηνευτικά λάθη (αφορά κυρίως στην Παλαιά Διαθήκη), που πιθανώς να υπάρχουν, διότι κατά την γενομένη μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) από Ελληνίζοντες Εβραίους, εκ της Εβραϊκής στην ομιλουμένην τότε Ελληνικήν, την ονομαζομένην «κοινήν», λέξεις, όροι και φράσεις μετεφράσθησαν και απεδόθησαν με ανθρωποπαθείς λέξεις, όρους και εκφράσεις, διάστικτους από αναπόφευκτους Εβραϊσμούς.

oΑπό κριτικής σκοπιάς μελετωμένη (η Γένεσις) αποτελεί πρωταρχικήν πηγήν δια την αρχαίαν ιστορίαν, η δε Π.Δ. είναι το αρχαιότερον πάντων των αρχαίων υπομνημάτων, και ου μόνον τούτο αλλ’ είναι, αυτό καθ’ εαυτό, το αρχαιότατον βιβλίον ή γραπτόν υπόμνημα εν τω κόσμω. Εξ αυτής ακόμη της απωτάτης αρχαιότητος, αυτή ήτο κατά πολλούς συνεχείς αιώνας, το μόνον της Ιστορίας αυτών υπόμνημα. Συνεπώς, οι πρωτοστάται της Ελληνικής παιδείας, αρχαίοι ημών πρόγονοι, «δεν ήσαν πάντη αγνώτες του Μωσαϊσμού και των αρχετύπων της Ιουδαϊκής φιλολογίας μνημείων, η δ’ εν τη Παλαιά Διαθήκη προπαιδευτική του Θεού ενέργεια επεκτείνεται επί πάντα τα Έθνη, τουθ’ όπερ υπεμφαίνει άλλως και η Γραφή» (Δογματική της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Χρήστου Ανδρούτσου, Έκδ. 2α, 1956, σ. 166-167).

oΗ συστημική άποψη ότι η ετυμολογία της λ. άνθρωπος, προέρχεται από το ανω+θρώσκω είναι αβάσιμη, αναληθής και αντιεπιστημονική. Και όμως, τα «θηρία» του Συστήματος την επέβαλαν στην σύγχρονη ανθρωπότητα, ιδιαιτέρως στους Έλληνες, με την μορφήν δόγματος!

oΗ άλλη άποψη, ότι η ετυμολογία προέρχεται από το ανήρ/ ανδρός+ωψ/ωπος, είναι πλημμελής, λογικοφανής απαιτούσα περαιτέρω διερεύνηση σε συσχετισμό με την λέξη ανήρ, τις συναφείς αρχαϊκές/Ιαπετικές ρίζες και το όνομα Αδάμ.

oΟι διάφορες άλλες ετυμολογικές παραλλαγές για την λ. άνθρωπος που έχουν καταγραφεί κατά καιρούς, είναι επισφαλείς, σοφίσματα, εκφράζουσες,   σε μερικές περιπτώσεις, προσωπικές προσπάθειες λογικοφανούς και όχι επιστημονικής ερμηνείας, συσκοτίζουσες την οδό αναζητήσεως της αληθείας.

oΟ όρος «αδάμ» που χρησιμοποιείται εμφανώς στην ΓΕΝΕΣΗ, σημαίνει γενικά τον καθ’ όλου άνθρωπον, ήτοι το πανάρχαιον/προϊστορικόν, τότε γνωστόν ανθρώπινο γένος, ενώ τον επιμέρους άνθρωπο δηλώνει το «μπεν αδάμ», μεταφραζόμενο υπό των Ο΄ σχεδόν πάντοτε, δια του «υιός ανθρώπου». Μερικές όμως φορές και δια του «άνθρωπος» (ΗΣΑΪΑΣ:56/2).

oΗ χρήση του όρου «αδάμ» στο πρωτότυπο Εβραϊκό κείμενο, ειδικά στα 16 πρώτα κεφάλαια, απαντάται ΜΟΝΟΝ όπου γίνεται λόγος περί απογόνων της επιλεγμένης από το Θεόν, Αδαμικής γραμμής/Φυλής ΑΔΑΜ. Μετά το 16ο κεφάλαιο της Γενέσεως, δεν υπάρχει ξανά η λέξη «αδάμ» ως το τέλος του βιβλίου.

oΤην ίδια περίπου έννοια προς το «αδάμ» έχει και η σπανιώτερα συναντώμενη στην Παλαιά Διαθήκη λ. «ενώς» η οποία αφορά σε «ανθρώπους» ή «ανθρώπινες» φυλές, που δεν ανήκουν στην Αδαμική Γραμμή.

oΗ Γένεση αναφέρει την γενεαλογία του Κάϊν («Καϊνική γραμμή») [(ΓΕΝΕΣΗ: 4/16-17)], δηλαδή τους απογόνους του ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ, όπως ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ αναφέρονται στην συνέχεια οι απόγονοι του Αδάμ έως το Νώε και τους υιούς του.`

Με άλλα λόγια,  ο αποστάτης Κάϊν, απεκόπη από τους φυσικούς γονείς του και δημιούργησε μια δική του γενεά που ζούσε μακρυά και χωριστά από τους βιολογικούς γονείς του, τον Αδάμ και την Εύα. Έτσι, απεκόπη από την γενεαλογία, (ή αλλιώς την φυλή) που θα έφερνε στον κόσμο το Μεσσία. Αυτό, φαίνεται ξεκάθαρα στο Ευαγγέλιον του Λουκά (3/ 21-38), όπου στους προγόνους του Ιησού, περιλαμβάνονται ΜΟΝΟ πρόσωπα - απόγονοι της Βιολογικής γραμμής (Φυλής) του ΑΔΑΜ, οι οποίοι απόγονοι ονομάσθηκαν πια με το όνομα του προπάτορά τους, δηλαδή «Αδάμ»/Αδαμικοί, κατά τον ίδιο τρόπο που οι απόγονοι του Ισραήλ (ή Ιακώβ) ονομάσθηκαν «Ισραήλ»!

o Τα αναφερόμενα στην ΓΕΝΕΣΗ (1ον κεφ.) «θηρία» λογικώς ερμηνευόμενα και συνεκτιμώμενα με άλλα συναφή χωρία, τόσον της ΓΕΝΕΣΕΩΣ όσον και των άλλων βιβλίων της Αγίας Γραφής, είναι οι διάφορες  ανθρώπινες φυλές που σήμερα έχουν γίνει γνωστές σ’ εμάς (πλην της Λευκής), που εδημιουργήθησαν από τον Κύριον στις αρχές της 6ης ημέρας δημιουργίας, δια του Λόγου Του και μόνον.

«…..Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος, τετράποδα καὶ ἑρπετὰ καὶ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος. καὶ ἐγένετο οὕτως. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος, καὶ τὰ κτήνη κατὰ γένος αὐτῶν καὶ πάντα τὰ ἑρπετὰ τῆς γῆς κατὰ γένος αὐτῶν. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλά...» (ΓΕΝΕΣΗ: 1/24-25).

oΗ λογικώτερη εξήγηση και πιθανώτερη ερμηνεία της λ. «θηρία» στα πρώτα κεφάλαια της Γενέσεως, την οποίαν επαναλαμβάνομεν ότι υποστηρίζομεν, με φόβον Θεού, είναι η προαναφερθείσα περί των «ανθρωπίνων φυλών» πλην της Λευκής (Αδαμικής) τοιαύτης. Με την δημιουργίαν της Λευκής Φυλής, η οποία ακολούθησε, άγνωστον μετά πόσον χρονικόν διάστημα, επερατώθη και η δημιουργία του κόσμου..

oΣε αντίθεση με τον τρόπο δημιουργίας των λοιπών λογικών όντων/θηρίων (φυλών) ο Θεός εδημιούργησεν τον γενάρχην της Λευκής (Αδαμικής) φυλής (Αδάμ) στο τέλος της 6ης ημέρας δημιουργίας, «…καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.» (ΓΕΝΕΣΗ: 2/7).

oΜόνον έτσι εξηγείται η εμφάνιση της Καϊνικής βιολογικής γραμμής στην Παλαιά Διαθήκη, ξεχωριστής της Αδαμικής τοιαύτης, η οποία (Αδαμική γραμμή) ΔΕΝ περιλαμβάνει το όνομα του Κάϊν, εξ αίματος αδελφού του Άβελ, αν και αναφέρεται δύο φορές τόσον στην Π.Δ. (ΓΕΝΕΣΗ: 5/3 και Α΄ ΠΑΡΑΛΕΙΠ: 1ον κεφάλαιον), όσον και στην Καινή Διαθήκη (ΜΑΤΘ: 1/1-18 και ΛΟΥΚ: 3/38).

oΟι σημερινοί Ταλμουδιστές Ιουδαίοι(Jews), σφετεριζόμενοι την Π.Δ. την οποίαν έχουν προ πολλού απορρίψει:

-Διακρίνουν τα δίποδα λογικά όντα σε ανθρώπους (εννοώντας αποκλειστικώς και μόνον τους εαυτούς τους και τα μέλη της φυλής τους) και ζώα/κτήνη (εννοώντας όλους τους υπόλοιπους σημερινούς ανθρώπους / μη Ιουδαίους, όλων των φυλών της γης).

-Πιστεύουν και διακηρύσσουν ότι όλοι οι μη Ταλμουδιστές Ιουδαίοι, δεν είναι άνθρωποι αλλά αγέλη ζώων, τετράποδα όπως τα θηρία, κτήνη (γκοϊμ), ορμώμενοι από την καταγραφή των «θηρίων» της ΓΕΝΕΣΕΩΣ, σφετεριζόμενοι και διαστρεβλώνοντες πλήρως τα σχετικά χωρία της Παλαιάς Διαθήκης.

-Χαρακτηρίζουν εαυτούς «υιούς του φωτός», εννοούντες σαφώς,  ότι  είναι απόγονοι του Κάϊν (Καϊνίτες) στην γραμμή του οποίου αυτοτοποθετούνται  και για τον οποίον επαίρονται. Δηλαδή οι Καϊνίτες ταλμουδιστές Ιουδαίοι, θέτουν αυτοβούλως εαυτούς εκτός Αδαμικής  (ανθρωπίνης) γραμμής που περιγράφεται στο βιβλίο της ΓΕΝΕΣΕΩΣ στην Παλαιά Διαθήκη και επιβεβαιώνεται στην Καινή Διαθήκη.2  

-Αποκαλούν περιφρονητικώς τους απογόνους της Αδαμικής γραμμής (ανθρώπους) και όλους τους σύγχρονους (ανθρώπους και «θηρία»), «Υιούς της ιλύος (λάσπης)». Προφανώς δανειστήκαν την φράση από τα σχετικά χωρία της Παλαιάς Διαθήκης όπως: «καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς»,3 «κατοικοῦντες οἰκίας πηλίνας, ἐξ ὧν καὶ αὐτοὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ ἐσμέν …»,4 «…ἡμεῖς δὲ πηλὸς ἔργα χειρῶν σου πάντες ἡμεῖς».5

Αυτή η διάκριση σε ανθρώπους/υιούς φωτός και κτήνη/υιούς ιλύος, δεν θα εγένετο εάν οι ταλμουδιστές ιουδαίοι δεν εγνώριζαν την σημασία της εβραϊκής λ. «θηρία» στο βιβλίο της ΓΕΝΕΣΕΩΣ και γενικώτερα της Πεντατεύχου.

oΟι αρχαίοι πρόγονοί μας οι Ίωνες/προέλληνες, , εγνώριζαν την σημασίαν τόσον της λ. «αδάμ» (άνθρωπος), όσον και την τοιαύτην των «θηρίων», από την Π.Δ. τα κείμενα της οποίας χρησιμοποιούσαν για συγγραφές δικών τους έργων (μυθολογίας, κοσμογονίας, λογοτεχνίας, κλπ), αυτούσια ή παρηλλαγμένα, από τις παραδόσεις που είχαν διασωθεί, ως απόγονοι του υιού του Ιάφεθ, [Ιαφ(π)ετίτες], του Ίωνος/ Ιωΰαν (ΓΕΝΕΣΗ: 10/1-5)….

oΚατά την Ορθόδοξη ερμηνεία, όπως αυτή του Ιωάννου Χρυσοστόμου, μεταχριστιανικώς (σήμερον), «Θηρίον» καλείται παν δίποδον λογικόν όν το οποίον, όχι μόνον απορρίπτει και αρνείται την Θεανθρωπότητα του Ιησού, αλλά πολεμά παντοιοτρόπως τον Χριστιανισμόν και βλασφημεί ποικιλοτρόπως τον ίδιον τον Θεάνθρωπον Ιησούν και την Αγία Τριάδα.

Με άλλα λόγια ως «θηρία» σήμερον, χαρακτηρίζονται όσοι αντιτίθενται στην διδασκαλία της Ορθοδόξου πίστεως, αρνούνται ή αμφισβητούν τον Τριαδικόν Θεόν της Ορθοδοξίας, προερχόμενοι από όλες τις φυλές του κόσμου και ασπαζόμενοι όλες τις γνωστές θρησκείες, αιρέσεις και παραθρησκείες [φαρισαϊκός Χριστιανισμός (Ορθοδοξισμός), Παπισμός, Προτεσταντισμός, Ιουδαϊσμός, Ισλαμισμός, Βουδδισμός, Ινδουϊσμός, κλπ].

oΟι μεταφραστές (Ο΄) της Π.Δ. απέδωσαν, τις εβραϊκές λέξεις chay, khah’ee, και δια του όρου «θηρία», μία από τις σημασίες που είχε η κάθε μία στην εβραϊκή γλώσσα, προφανώς για να δηλώσουν συλλήβδην τις φυλές των ζώντων δημιουργημάτων (έλλογων δίποδων όντων) που έγιναν γνωστές αργότερα ως «ανθρώπινες φυλές»,  ομοιάζουσες με την όντως ανθρώπινη (Αδαμική),  ως προς την έμψυχον λογικήν (νους) και την διποδίαν.

oΑπό τα χωρία της Π.Δ. που αναφέρονται στα «θηρία»,  δεν υπάρχει δυνατότητα αναγνωρίσεως του χρώματος και των λοιπών ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών, κάθε φυλής ξεχωριστά, όπως τις γνωρίζομεν σήμερα. Βασικός λόγος είναι το γεγονός ότι η Π.Δ. ασχολείται κυρίως με τους ανθρώπους της Αδαμικής (Λευκής) φυλής και τα «θηρία» του τότε γνωστού κόσμου, που ήταν πολύ περιορισμένος σε σχέση με τις χώρες, τους λαούς και φυλές που γνωρίζουμε σήμερα, ως κατοίκους της γης.

oΗ πιθανότης να προήλθαν όλες οι γνωστές σήμερον, φυλές του κόσμου από τον Αδάμ και την Εύα, ή από ομόχρωμο ζεύγος οποιασδήποτε άλλης φυλής, είναι μηδενικές καθ’ όσον, είναι επιστημονικώς ΑΔΥΝΑΤΟΝ  π.χ. από ένα ζεύγος λευκών ανθρώπων, να προήλθαν οι δεκάδες διαφορετικού χρώματος και διαφορετικών εξωτερικών χαρακτηριστικών (σωματομετρικά, χρώμα δέρματος, πολυγλωσσία, κλπ) φυλές, εντός διαστήματος δύο-τριών χιλιάδων ετών ίσως και λιγώτερον [Ήδη ευρισκόμεθα στο έτος 7.525  από κτίσεως κόσμου (Από δημιουργίας Αδάμ και Εύας/Βλέπε δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος 2017)].

oΤο Σύστημα, που ως γνωστόν χρησιμοποιεί τον «αντιρατσισμόν», τον πολυφυλετισμόν και τον «ανθρωπισμόν» ως σημαίες του, προκειμένου να αποφύγει τις επικίνδυνες γι’ αυτό ερμηνείες των θηρίων της Π. Δ., όχι μόνον απεσιώπησε, δια των οργάνων του, τα περί ανθρώπων και θηρίων της Αγίας Γραφής, αλλά εφηύρε τις αυθαίρετες και επιστημονικώς αναπόδεικτες και απαράδεκτες θεωρίες περί αυτομάτου δημιουργίας (Βig Bang) του σύμπαντος, ζωής 4 περίπου δισεκατομμυρίων ετών του πλανήτου μας μέχρι τώρα και άλλων τόσων μέχρι της καταστροφής του (άραγε πως το υπολόγισαν οι αθεόφοβοι) και βαθμιαίας εξελίξεως των εμβίων όντων, μεταξύ των οποίων και του ανθρωπίνου είδους, σε ποικίλες ανθρώπινες φυλές [Πολύ βολικό γι’ αυτούς και τους αφελείς σημερινούς ακροατές/ αναγνώστες των βιβλίων τους (ανθρώπους)]!!!

oΠροχριστιανικώς, η βιολογική γραμμή του (παλαιού) Αδάμ και της Εύας (Αδαμική), αφορά στην Λευκή φυλή. ΟΛΑ τα ιστορικώς υπαρκτά έθνη που συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτήν, εκαλούντο άνθρωποι.

«…ἐποίησέ τε ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπὶ πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, ὁρίσας προστεταγμένους καιροὺς καὶ τὰς ὁροθεσίας τῆς κατοικίας αὐτῶν, …» (ΠΡΑΞΕΙΣ: 17/26).

Τα υπόλοιπα κτίσματα / δίποδα όντα με λογικήν (νου), οι γνωστές σ’ εμάς «ανθρώπινες φυλές», εκτός Αδαμικής γραμμής, κατεγράφησαν ως θηρία.

oΜεταχριστιανικώς, ο δημιουργός πάσης κτίσεως, ανθρώπων και θηρίων, ο Ιησούς Χριστός, καθώρισε ως δόγμα σωτηρίας πάντων των λογικών κτισμάτων την Θεοφροσύνην, την πίστη στον Δημιουργόν Ιησούν Χριστόν, ανεξαρτήτως  εθνικότητος και φυλής. ΟΛΟΙ οι πιστεύσαντες και πιστεύοντες σ’ Αυτόν, (Θεόφρονες / Θεανθρωπιστές), καλούνται Χριστιανοί, όντως άνθρωποι αφού γίνονται μιμητές του Θε-ανθρώπου Ιησού Χριστού ή Λαός του Νέου Ισραήλ (άνθρωποι του Θεού).

Στην περίοδο της Νέας Διαθήκης, που διανύομεν, ΔΕΝ ισχύουν οι φυλετικές διακρίσεις Εβραίων και Εθνικών (λαοί όλων των εθνών, μη Εβραϊκής φυλετικής γραμμής), διότι καταργήθηκαν από τον Χριστόν:

«Δεν υπάρχει πλέον Ιουδαίος ούτε Έλληνας· δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος· δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό· επειδή, όλοι εσείς είστε ένας στον Ιησού Χριστό. Εάν εσείς οι εξ Εθνών Χριστιανοί, πιστεύετε όντως ότι ανήκετε εις τον Ιησούν Χριστόν, που είναι ο ευλογημένος απόγονος του Αβραάμ, είσθε κι’ εσείς απόγονοι του Αβραάμ και σύμφωνα με την επαγγελία είσθε κληρονόμοι της επαγγελίας..» (ΓΑΛΑΤΕΣ:3/28-29).

«…ὅπου οὐκ ἔνι ῞Ελλην καὶ ᾿Ιουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός…» (ΚΟΛΑΣΣΑΕΙΣ: 3/11-12).

oΣτην μεταχριστιανική εποχή, όχι μόνο δεν ισχύουν εθνικές ή φυλετικές διακρίσεις, αλλά η Χριστιανική (Ορθόδοξη) Εκκλησία αποκαλείται συλλογικώς «ο Νέος Ισραήλ του Θεού»:

«Επειδή, στον Ιησού Χριστό ούτε η περιτομή έχει κάποια ισχύ ούτε η ακροβυστία, αλλά ισχύει η καινούργια κτίση. Και όσοι ακολουθήσουν την διδασκαλίαν αυτήν, είθε να είναι ειρήνη επάνω σ' αυτούς και έλεος, κι’ επάνω στον Ισραήλ τού Θεού (ΣΣ: που αντικατέστησε τον παλαιόν κατά σάρκα Ισραήλ)» (ΓΑΛΑΤΕΣ:6/15-16).

oΟ Νέος Ισραήλ της Χάριτος του Θεού, είναι ο περιούσιος, δηλαδή, ο εκλεκτός λαός του Θεού:

«….ο οποίος [Ιησούς] έδωσε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας λυτρώσει από κάθε ανομία, και να μας καθαρίσει για τον εαυτό του, ως λαόν εκλεκτόν (Κείμενο: «…λαόν περιούσιον, ζηλωτήν καλών έργων» (ΤΙΤΟΣ: 2/14).

Η Εκκλησία των Ορθοδόξων Χριστιανών (τοπική ή Οικουμενική/ Παγκόσμια) είναι ο αληθινός Ισραήλ, που έχει την περιτομή της καρδιάς, κι όχι της σάρκας: «Προσέχετε τα σκυλιά, προσέχετε τους κακούς εργάτες, προσέχετε την κατατομή· επειδή, εμείς είμαστε η περιτομή, αυτοί που λατρεύουμε τον Θεό με το πνεύμα, και καυχόμαστε στον Ιησού Χριστό, και μη έχοντας την πεποίθηση στην σάρκα» (ΦΙΛΙΠΠ:3/2-3).

oΠραγματικοί Ισραηλίτες (αληθινός λαός του Ιαχβέ/ Τριαδικού Θεού):

.«Είναι όσοι φοβούνται και υμνούν τον Κύριον, όλοι οι αληθινοί και πνευματικοί απόγονοι του Ιακώβ, όλος ο (νέος) Ισραήλ (ΨΑΛΜΟΙ: 21/ 24).

.Είναι όσοι μετά την απόρριψη από τον Θεό του λαού Του (παλαιού Λ.Ι.) δέχθηκαν τη νέα «πρόσκληση γάμου» (πίστεψαν ότι ο Ιησούς ήταν ο προφητευμένος Μεσίας, βαπτίσθηκαν Χριστιανοί), φόρεσαν το κατάλληλο ένδυμα γάμου (καθάρισαν την ψυχή τους από αμαρτίες) και μετέβησαν στην αίθουσα του γάμου (λάτρεψαν το Θεάνθρωπο εν Πνεύματι και Αληθεία και φωτίσθηκαν)  άσχετα από φυλή, εθνικότητα και προηγούμενη θρησκευτική-ψυχική κατάσταση (ειδωλολάτρες-βδελυροί ή όχι).

«Τότε (ο Θεός) λέγει εις τους δούλους του, « Ο μεν γάμος είναι έτοιμος, οι καλεσμένοι όμως (ΣΣ: Ο παλαιός λαός Ισραήλ) δεν ήσαν άξιοι. Πηγαίνετε λοιπόν εις τα σταυροδρόμια και όσους βρήτε (ΣΣ: Σε όποιο λαό και αν ανήκουν), καλέστε τους εις τους γάμους (κηρύξτε τους το μήνυμα της σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού). Και οι δούλοι (ΣΣ: Απόστολοι, μαθητές, ιερείς, προφήτες, κλπ) εβγήκαν εις τους δρόμους, εμάζεψαν όλους όσους ευρήκαν, πονηρούς και αγαθούς και εγέμισε η αίθουσα του γάμου από φιλοξενουμένους....» (ΜΑΤΘ: 22/8-15).

.«Δεν είναι όλοι όσοι κατάγονται από τον (παλαιόν) Ισραήλ.... Τέκνα Θεού δεν είναι όσοι γεννώνται κατά τρόπον φυσικόν, αλλά όσοι γεννώνται από την υπόσχεση Θεού» (ΣΣ: Προς την γενεά Αβραάμ, σύμφωνα με την αμετάθετη διαθήκη Θεού-Αβραάμ. Βλέπε ΡΩΜ: 9/6-9), του Νέου Αδάμ, του Ιησού Χριστού.

Αληθινοί Ιουδαίοι/Ισραηλίτες δεν είναι αυτοί που έχουν την σαρκική περιτομή, αλλά αυτοί που έχουν την πνευματική περιτομή: «Διότι Ιουδαίος δεν είναι ο εν τω φανερώ (εκ σαρκός, βιολογικώς) Ιουδαίος, ουδέ περιτομή η εν τω φανερώ η γινομένη εν σαρκί, αλλ' Ιουδαίος είναι ο εν τω κρυπτώ Ιουδαίος, και περιτομή η της καρδίας κατά πνεύμα, ουχί κατά γράμμα, του οποίου ο έπαινος είναι ουχί εξ ανθρώπων, αλλ' εκ του Θεού» (ΡΩΜ:2/28-29).

oΟ Κύριος Ιησούς Χριστός, αφαίρεσε την ευλογία του από τον συγκεκριμένον παλαιόν λαόν Ισραήλ της παλαιο-Αδαμικής γραμμής, και την έδωσε σε όσους, ανεξαρτήτως εθνικότητος και φυλετικού χρώματος, Τον αναγνώρισαν ως τον προφητευμένον Μεσίαν της Παλαιάς Διαθήκης και προσδοκώμενον λυτρωτήν των Εθνών, και Τον επίστευσαν ως Θεάνθρωπον-Νέον Αδάμ, συγκροτήσαντες την Νέο-Αδαμική Πνευματική Οικουμενική Οικογένεια, την Ορθόδοξη Εκκλησία, τον Νέον Ισραήλ της Χάριτος.

oΟ Κύριος δια των λόγων Του «...διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς...» (ΜΑΤΘ: 21/42-43) και «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (ΙΩΑΝΝ:12/20-23), δεν εννοεί ότι το ελληνικό έθνος είναι ο αποκλειστικός λαός της βασιλείας Του, δηλώνει όμως, ότι:

-Το έθνος το οποίον καλείται πρώτον, να διαδώσει την διδασκαλίαν Του στα υπόλοιπα έθνη, είναι το Ελληνικόν (Έθνος πρωτόκλητον).

-Απονέμει τα πρωτοτόκια του Νέου Ισραήλ της Χάριτος, στους Έλληνες, αφού δίδει ειδικήν ευλογία-αποστολή στο Ελληνικό Έθνος, εκτός από την διάδοση της Διδασκαλίας Του,6 για την διαφύλαξη αλώβητης, εδραίας και τεθεμελιωμένης της Νέας χριστιανικής πίστεως (να γίνουν οι Έλληνες φωτοδότες της ανθρωπότητος, Ορθόδοξοι ερμηνευτές των Λόγων Του,  και Φύλακες των πνευματικών θησαυρών της νέας πίστεως/ Ορθοδοξίας). 

oΟ Νέος Ισραήλ, λοιπόν, τα μέλη της Νέας Οικογενείας του Θεού, τα οποία πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις της Διαθήκης Θεού/Αβραάμ, για να ονομασθούν τέκνα Του, είναι ΟΛΟΙ οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι όντως άνθρωποι, μιμητές κατά  την Πίστη του Νέου Αδάμ, του όντως ανθρώπου, εκ μητρός Αειπαρθένου Θεοτόκου.

oΑντιθέτως, ΟΛΟΙ οι μη πιστεύοντες σ’ Αυτόν και λατρεύοντες την κτίσιν-τα κτίσματα και ΟΧΙ τον Κτίστη/Δημιουργό, με πρώτον λογικόν κτίσμα λατρείας τον Εωσφόρον, καλούνται Αντιχριστιανοί, Εωσφοριστές, απάνθρωποι/ υπάνθρωποι, «ανθρωπιστές»/ ουμανιστές, «θηρία» (με την έννοιαν που αποδίδει ο Ιωάννης Χρυσόστομος).

Κύριοι εκπρόσωποι των σημερινών «θηρίων» είναι οι Ταλμουδιστές Iουδαίοι (Jews).7

oΟ όντως άνθρωπος λοιπόν, είναι (εφ’ όσον γενεαλογικώς υπάγεται στην Αδαμικήν γραμμήν) ή καλείται (εφ’ όσον ανήκει σε οποιαδήποτε φυλετική ή εθνοτική γραμμή), οποιοδήποτε δίποδον λογικόν όν, που δέχεται ελευθέρως και ενσυνειδήτως, ως μόνον αληθινόν Θεόν τον Τριαδικόν Θεόν της Ορθοδόξου πίστεως και τηρεί απαρεγκλήτως την διδασκαλίαν, (Δόγματα πίστεως) του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού (Θεανθρωπισμός).

oΑντιθέτως, ως θηρίον νοείται οποιοδήποτε δίποδον λογικόν όν, ανεξαρτήτως εθνικότητος ή φυλετικής προελεύσεως και χρώματος, που αμφισβητεί ή αρνείται τον Τριαδικόν Θεόν της Ορθοδοξίας –Τον Δημιουργόν της Κτίσεως (ορατής και αόρατης) και λέγει, σκέπτεται και πράττει, τα αντίθετα από εκείνα που εδίδαξε ο Ιησούς Χριστός και περιλαμβάνονται στην διδασκαλίαν (Δόγματα) της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστεως.

ΤΙΣ  ΕΣΤΙΝ (ο όντως) ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Προχριστιανικώς, το λογικόν ον:

-Του οποίου η όψη λάμπει (ανήρ, ρ. nir), στο πρόσωπο του οποίου φαίνεται το αίμα (Αδάμ), τουτέστιν ο γενάρχης της λευκής φυλής.

-Του οποίου το πρόσωπο  έχει χρώμα ερυθρωπόν (Αδάμ).

-Δημιουργηθέν από τον Θεόν εκ της γης (χοϊκός –Adama).

-Το οποίον  παρατηρεί με προσοχή και θαυμασμόν (αθρέει) τα κτίσματα του Δημιουργού και στρέφει τα βλέμματά του προς τα άνω (αναθρεί) για να δει τον Θεό-Δημιουργό των κτισμάτων που έχει παρατηρήσει (ά όπωπε).

Μεταχριστιανικώς παν δίποδον λογικόν όν, ανεξαρτήτως εθνικότητος και φυλετικού χρώματος, που αναγνωρίζει και πιστεύει εδραίως και τεθεμελιωμένως, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο όντως και μόνος αληθινός Θεός, ο Υιός του Ανθρώπου, ο Υιός της αειπαρθένου Θεοτόκου, που Εσταυρώθη προς σωτηρίαν της ανθρωπότητος, Ανεστήθη και Ανελήφθη, και θα έλθει εν τη Δευτέρα και ενδόξω Παρουσία Του να κρίνει ζώντες και νεκρούς,  τηρεί τις Εντολές Του, καθιστάμενος ούτω:

 «προσκυνητής μικτός, επόπτης της ορατής κτίσεως, μύστης της νοούμενης».8

               Ανωθεν Σοφίας Μυσταγωγός

               Ναός Αγίου Πνεύματος

               Θύραθεν Σοφίας Παιδαγωγός

               Ρυπαρών Έργων Απότροπος

               Ωδοποιός Δόξης Δημιουργού (Ανθρώπων, «Θηρίων» και πάσης Κτίσεως)

               Περισπούδαστον Θεού Κτίσμα

               Ολεσηνόρων Πολέμιος

               Συναγωγής Θεοκτόνων Ιάλεμος (θρήνος).

ΤΙΝΑ ΕΙΣΙΝ ΤΑ ΘΗΡΙΑ;

 Προχριστιανικώς, όλες οι γνωστές σήμερα φυλές των λογικών δίποδων όντων, εκτός της Αδαμικής τοιαύτης (Λευκής).

 Μεταχριστιανικώς, όλα τα έλλογα δίποδα όντα,  πάσης εθνικότητος και φυλετικού χρώματος, απολέσαντα, για διαφόρους λόγους ή θεοποιήσαντα τον ορθολογισμόν τους, αρνούμενα ή αμφισβητούντα την μοναδικότητα του Θεανθρώπου ως Αληθινού Θεού, λατρεύοντα ως θεούς τις ανθρώπινες επινοήσεις όλων των γνωστών θρησκειών και σεκτών,  και πολεμούντα παντοιοτρόπως μόνον τον Τριαδικόν θεόν της Ορθοδόξου Πίστεως, ήτοι:

Θηράτορες (κακού) πλούτου.

Ηδονοπλήγες [Ηδονοπλήξ-ήγος (ο,η)= Ο κυριευμένος από ηδονάς].

Ραδιούργων εσμός.

Ιεροφάντες του Εωσφόρου.

Αδικομηχάνων Γένος [Αδικομήχανος (ο, η)= Ο μηχανώμενος (επινοών) αδικίας ή ο αδικών δολίως].

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ

---

1 Οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα αφορούν στους ανθρώπους (Αδαμική Γραμμή, παλαιός εθνικός Ισραήλ και Νέος Ισραήλ της Χάριτος του Θεού) και τα «θηρία» της Αγίας Γραφής (Βιολογικές γραμμές εκτός Αδαμικής, Καϊνική γενεαλογία/Ταλμουδιστές Ιουδαίοι, σύγχρονοι αλλόδοξοι και αντιχριστιανοί).

2 Αδάμ–Σήθ-Ενώς-…Ματθάν–Ηλί–Ιησούς / ΛΟΥΚΑΣ:3/21-38.

3 ΓΕΝ:2/7.

4 ΙΩΒ:4/18.

5 ΗΣΑΪΑΣ:64/8.

6 Δια της αναθέσεως της ειδικής αποστολής στους Έλληνες, απεφεύχθη ο κίνδυνος εγκλωβισμού εις τον κλοιόν δοκησισοφιών, αιρετικών δοξασιών και άλλων παραπλανητικών αντιλήψεων. Έκτοτε απλώθηκε ανά την Οικουμένην το ζωηφόρον φως του Ευαγγελίου διά του Ελληνισμού και, συν πολλοίς άλλοις, εδημιούργησε το θαύμα της μεγάλης συνθέσεως, το θαύμα της Ελληνικής/Ρωμαίϊκης Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας).

Το θαύμα της Ορθοδόξου πολιτισμικής αυτογνωσίας του Γένους ημών, και της οριστικής πολιτογραφήσεώς μας, ως Ορθοδόξων Ελλήνων (Ρωμηών), μέσω της οποίας (Ρωμηοσύνης), εξεπολιτίσθησαν οι σλαβικοί και άλλοι λαοί συναποτελέσαντες τον Νέον Ισραήλ των όντως ανθρώπων, μιμητών του Νέου Αδάμ, του ΑΝΘΡΩΠΟΥ Ιησού Χριστού.

7 Οι ταλμουδιστές ιουδαίοι (Jews), ποτέ δεν υπήρξαν τμήμα του Εθνικού (παλαιού) λαού Ισραήλ. Πρωτοεμφανίσθηκαν ως απόγονοι του Κάϊν, μετά ως Χαναανίτες (πιθανώς οι μετέπειτα Φιλισταίοι και Φοίνικες), Εδωμίτες, Αμαληκίτες, κλπ. Ποτέ δεν αναγνώρισαν τον Ουράνιον Πατέρα ή τον Υιόν Του, τον Ιησού Χριστόν. Οι Φαρισαίοι που εσταύρωσαν τον Ιησούν, ΔΕΝ ανήκαν στον ευλογημένον λαόν Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης. Ήσαν Καϊνίτες, παρείσακτοι και ψευδαδελφοί.

«…δια δε τους παρείσακτους ψευδαδέλφους, οίτινες παρεισήλθον κατασκοπήσαι την ελευθερίαν ημών ήν έχομεν εν Χριστώ Ιησού, ίνα ημάς καταδουλώσωνται…» (ΓΑΛΑΤΕΣ: 2/4).

Η λέξη Jew ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε σαν νέα λέξη σε καμμία γλώσσα για πολλούς αιώνες μετά τον Μωϋσή και τον Αβραάμ. Είναι σχετικώς πρόσφατη και καταδεικνύει την διαφοράν από την λ. Hebrew (Εβραίος) της Παλαιάς Διαθήκης.

Οι Jews ως βιολογικοί και πνευματικοί απόγονοι του Κάϊν, λόγω της διαχρονικής αναμείξεώς τους με Αδαμικούς, συμπεριέλαβαν στην γενεαλογικήν γραμμή τους και «ανθρώπους». Συνεπώς, ερευνώμενοι πνευματικώς, έχουν γενάρχην τους τον Εωσφόρον και βιολογικώς τον ανθρωποκτόνον Κάϊν.

 «Οίδα ότι σπέρμα Αβραάμ εστε.. εγώ ά εώρακα παρά τω πατρί μου λαλώ και υμείς ούν ό εωράκατε παρά τω πατρί υμών ποιείτε….υμείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας του πατρός υμών θέλετε ποιείν. Εκείνος ανθρωποκτόνος ήν απ’ αρχής…» (ΙΩΑΝΝΗΣ: 8/37-44).

«…ο Κάϊν εκ του πονηρού ήν και έσφαξε τον αδελφόν αυτού…» (Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ, 3/12).

8 Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος ΛΗ, Εις Θεοφάνεια, είτουν Γενέθλια του Σωτήρος, PG, 36, 324^Α.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΑ «ΘΗΡΙΑ» ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ 

ΜΕΡΟΣ 9ο

9. Ο  ΝΕΟΣ  ΙΣΡΑΗΛ (Ο ΝΕΟΣ ΛΑΟΣ)  ΤΗΣ  ΧΑΡΙΤΟΣ  ΤΟΥ  ΘΕΟΥ (Συνέχεια του 8ου μέρους)

δ. Οι πρωτότοκοι του Νέου Ισραήλ(Συνέχεια του 8ου μέρους)

3/ Ποια είναι τελικώς, η σημασία εκείνων των λόγων του Κυρίου που αναφέρονται στο γνήσιο χωρίον του ευαγγελιστού Ιωάννου (12/20-23);

Μετά την κατάρρευση του νεοπαγανιστικού μύθου για την δήθεν φράση του Ιησού που τάχα «αφαιρέθηκε» από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιον, αφήνουμε όλους τους κατ’ επάγγελμα ψευδολόγους ή τους σκοταδιστές πάσης φύσεως, στην κρίση σας…

Παρά το γεγονός ότι, ο Ιησούς στο χωρίον του Ματθαίου (21/42-43), δεν εννοεί ότι το ελληνικό έθνος είναι ο αποκλειστικός λαός της βασιλείας Του, αναφέρεται ειδικώτερα στον Ελληνισμό και τους Έλληνες. Συνεκτιμώντας τα δύο χωρία (ΜΑΤΘ:21/42-43 και ΙΩΑΝΝ:12/20-23), ο Κύριος δηλώνει ότι:

-Το έθνος το οποίον καλείται πρώτον, να διαδώσει την διδασκαλίαν Του στα υπόλοιπα έθνη, είναι το Ελληνικόν (Έθνος πρωτόκλητον).

-Απονέμει τα πρωτοτόκια του Νέου Ισραήλ της Χάριτος, στους Έλληνες, αφού δίδει ειδική ευλογία-αποστολή στο Ελληνικό Έθνος, εκτός από την διάδοση της διδασκαλίας Του,1 να διαφύλαξει αλώβητη, εδραία και τεθεμελιωμένη την Νέα χριστιανική πίστη (δηλαδή να γίνουν οι Έλληνες φωτοδότες της ανθρωπότητος, Ορθόδοξοι ερμηνευτές των Λόγων Του,  και Φύλακες των πνευματικών θησαυρών της νέας πίστεως/ Ορθοδοξίας). 

«Οι θείοι λόγοι του Σωτήρος, όταν του ανήγγειλαν ότι εζήτησαν να Τον ιδούν οι Έλληνες, τώρα εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου, είχαν ένα βαθύ νόημα. Ήταν λόγοι προφητικοί, πρόβλεψη μελλοντικών γεγονότων. Οι Έλληνες αυτοί ενώπιον του Χριστού, ήσαν οι αντιπρόσωποι ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους. Στην παρουσία τους διέκρινε και ανεγνώρισε ο Ιησούς το Έθνος, στο οποίον επρόκειτο να δοθεί η ιερή παρακαταθήκη για να την διαφυλάξει χάριν της ανθρωπότητος» (Περί της Ελληνικής Φιλοσοφίας, ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμόν, Άγιος Νεκτάριος, σ. 15).

«Σεις όμως είσθε το εκλεκτόν γένος του Θεού, βασιλικόν ιερατείον, έθνος άγιον, λαός δικός Του, δια να εξαγγείλετε τας θαυμαστάς πράξεις εκείνου, που σας εκάλεσε από το σκοτάδι εις το θαυμαστόν Του φως, σεις που κάποτε δεν ήσαστε λαός του Θεού, τώρα όμως είσθε λαός του Θεού...» {Α΄ Επιστολή Πέτρου, 2/9-10, προς τους κατοίκους της διασποράς του Πόντου, της Γαλατίας, της Καππαδοκίας, της (Μικράς)Ασίας/ Ιωνίας και Βιθυνίας (Βιθυνία: Χώρα εκτεινομένη μεταξύ του Ευξείνου Πόντου, του Βοσπόρου, της Προποντίδος, της Παφλαγονίας προς Α. και της Μυσίας προς Δ. και της Γαλατίας και Φρυγίας προς Ν.Κυριώτερες πόλεις: Νίκαια, Προύσσα, Χαλκηδών, Νικομήδεια, Κίος, Αστακός. Κυριώτερον όρος ο Βιθυνικός Όλυμπος)}.

Το παραπάνω απόσπασμα της Α΄ Επιστολής του Πέτρου, η οποία φέρει την αδιαφιλονίκητη σφραγίδα του Κυρίου Ιησού Χριστού, σε συσχετισμό με όσα προαναφέρθηκαν περί του Νέου Ισραήλ, είναι τόσον ξεκάθαρα, ώστε ακόμα και οι τυφλοί μπορούν να αναγνωρίσουν ότι οι πρώτοι  ακροατές προς τους οποίους απευθύνεται ο Κύριος, είναι όλα τα έθνη που κατοικούσαν τότε, σ’ εκείνες τις περιοχές, όπου κυριαρχούσε συντριπτικώς, πολιτισμικώς και πληθυσμιακώς το Ελληνικόν Έθνος.2

Συνεπώς οι Έλληνες  αποτελούν τους πρωτόκλητους και πρωτοτόκους του Νέου Γένους Του, του Νέου Ισραήλ.

*

Τόσον τα προχριστιανικά (προϊστορικά και ιστορικά) όσον και τα μεταχριστιανικά γεγονότα, συνηγορούν στην πρωτοτοκίαν των Ελλήνων, στην διαμόρφωση του νέου έθνους, του Νέου Ισραήλ. Αναλυτικώτερα, οι Έλληνες επελέγησαν από τον Θεόν, εξ όλων των Εθνικών, ως πρωτότοκοι του Νέου Ισραήλ, διότι:

1o: Οι Έλληνες / Ίωνες κατάγονται από την ευλογημένη Οικογένεια του Νώε, του αρχέγονου προπάτορα του Αβραάμ, με γενάρχη τον υιό τού Ιάφεθ, τον Ιωΰαν/Ίωνα (εκ του οποίου και το όνομα των πρωτοελλήνων Ίωνες).

«Όπως είναι εξακριβωμένο αρχηγοί των Ελλήνων υπήρξαν οι Ίωνες, από τον Ιωϋάν, ένα από τους άνδρες που έκτιζαν τον πύργο, όταν διαιρέθηκαν οι γλώσσες..» (Ιωάννης Δαμασκηνός, περί αιρέσεων, γ, 22-25).

«Υιοί Ιάφεθ: Γαμέρ και Μαγώγ και Μαδοί και Ιωΰαν και Ελισά...» (ΓΕΝΕΣΗ : 10/2).

«Και είπεν (ο Νώε): Καταραμένος ας είναι ο Χαναάν (ΣΣ: Ο Χαμ και οι απόγονοι του).Υπηρέτης και δούλος ας είναι στους αδελφούς του. Είπε δε ακόμη: Ας αυξήση ο Θεός την γενεάν του Ιάφεθ και ας βάλη αυτόν να κατοική εις τας περιοχάς του Σημ, ο δε Χαναάν ας γίνη υπηρέτης του» (ΓΕΝ: 9/26-27).

Ποιούς εννοεί ο Νώε δια της γενεάς του Ιάφεθ; Ασφαλώς τους απογόνους του Ιάφεθ (Ιαφεθίτες ή Ιαπετίτες).

«...Η Γένεσις καθιστούσε απόλυτα σαφές ότι οι Σημίτες (Εβραίοι, Άραβες) και οι Χαμίτες (Αιγύπτιοι, Κουσίτες), προέρχονταν αντίστοιχα από τον Σημ και τον Χαμ. Στην συνέχεια ανατέθηκε στον τρίτο γιό του Νώε, τον Ιάφεθ, να αποτελέσει τον πρόγονο μεγάλου μέρους της εναπομένουσας ανθρώπινης φυλής και επομένως δεν ήταν ασυνήθιστο να ονομάζουν τους πρώϊμους λαούς και τις πρώιμες γλώσσες της Ευρώπης ιαπετικούς» (Οι Ινδοευρωπαίοι, J.P.Mallory, Εκδ. Δελφίνι, 1995,σ.15).

2ο: Η ευλογία του Νώε προς την γενεά του Ιάφεθ, πατρός του Ίωνος, περιλαμβάνει προφητεία για την κλήση των Ελλήνων ως εκλεκτών του Θεού.

.Η λέξη Ιάφεθ που στην Μωσαϊκή γλώσσα σημαίνει εξάπλωση προέρχεται από τη ρ. pâthâh= απλοποιώ, ξεκαθαρίζω, επεκτείνομαι, μεγαλώνω, αλλά και παρασύρω, αποπλανώ, πείθω, δογματίζω (Hebrew and Chaldaee dictionary, The Exhaustive Concordance of the Bible, James Strong, S.T.D., LL.D., p 97). Η προφητευόμενη σημασία της λέξεως υλοποιήθηκε κυριολεκτικά στους Ιαφεθίτες/ Ίωνες οι οποίοι:

-Eξαπλώθηκαν στα πέρατα της Οικουμένης δύο φορές (Μέγας Αλέξανδρος- Ελληνική Αυτοκρατορία/Ρωμανία (Βυζάντιο).

-Εδίδαξαν τους λαούς την αποστασία από τον μονοθεϊσμό, με την ειδωλολατρική θρησκεία  (Ελληνισμός/ Εθνικοί) και το εισαχθέν από την Αίγυπτο Δωδεκάθεον.3

-Έπεισαν με τον Ελληνικό λόγο τους λαούς, να αποδεχθούν την Χριστιανική Αλήθεια και διατύπωσαν με την δύναμη της γλώσσας, τα δόγματα της Χριστιανικής πίστεως. 

Επειδή όμως η λ. pethûh-êl ( Βαθουήλ - ΙΩΗΛ: 1/1) που προέρχεται και αυτή από την ίδια ρίζα (pâthâh){o.α.}, σημαίνει αυτός που μεγαλώνει με την χάρη του Θεού, τότε Japheth (Ιάφεθ) = Jah(el)+pâthâh ή Petha+jah ή Ya+pheth, σημαίνει ο Θεός έχει μεγαλώσει ή είθε ο Θεός να μεγαλώσει ή είθε αυτός(ο Θεός) να του χαρίσει μεγάλη γη.                      

.«Νομίζω ότι με τας ευλογίας αυτάς, του Σημ και του Ιάφεθ, υπαινίσσεται την κλήσιν των δύο λαών. Και δια μεν του Σημ εννοεί τους Ιουδαίους διότι από εκείνον προέρχεται ο πατριάρχης Αβραάμ και το γένος των Ιουδαίων. Δια του Ιάφεθ δε εννοεί την κλήσιν των Εθνών. Διότι πρόσεχε, ότι και η ιδία ευλογία αυτό προαναγγέλλει, αφού λέγει: «Ας μεγαλώσει και αυξήσει ο Θεός τον Ιάφεθ και ας κατοικήσει αυτός εις τα σκηνώματα του Σημ». Τούτο βλέπομεν να πραγματοποιείται εις τα Έθνη» (Ιωάννης Χρυσόστομος, ομιλία 29η, τ. 3ος, εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς, σ. 259).

Η φράση «κλήση των Εθνών» αναφέρεται στους Εθνικούς ή Έλληνες, με πρωτόκλητους τους καθαυτό/κατά το γένος Έλληνες. Για τον λόγο αυτό, οι Απόστολοι όσες φορές αναφέρονται στην σωτηρία των λαών της γης δεν κατονομάζουν ξεχωριστά τους λαούς και τις φυλές αλλά μιλούν για Ιουδαίους και Έλληνες (Έθνη, Εθνικούς) συλλήβδην.

«Το ευαγγέλιον του Χριστού είναι δύναμις του Θεού προς σωτηρίαν δια κάθε άνθρωπον που πιστεύει, δια τον Ιουδαίον πρώτα και επίσης δια τον Έλληνα» (ΡΩΜ: 1/17).

Την εποχή εκείνη όλα τα Έθνη, πλην του Ιουδαϊκού, αποκαλούνταν Έλληνες επειδή οι τελευταίοι ήσαν οι δημιουργοί, δια του φιλοσοφικού λόγου, της «επιστήμης της θεολογίας» που αφορούσε στην θρησκεία της πολυθεϊστικής ειδωλολατρείας, σε αντίθεση με τους Ιουδαίους που ακολουθούσαν την μονοθειστική θρησκεία.

«Εγένετο δε εν τω Ικονίω κατά το αυτό εισελθείν αυτούς εις την συναγωγήν των Ιουδαίων και λαλήσαι ούτως ώστε πιστεύσαι Ιουδαίων τε και Ελλήνων πολύ πλήθος...» (ΠΡΑΞΕΙΣ: 14/1).  

«Τούτο δε εγένετο επί έτη δύο, ώστε πάντας του κατοικούντας την Ασίαν ακούσαι τον λόγον του Κυρίου Ιησού, Ιουδαίους τε και Έλληνας...» (ΠΡΑΞΕΙΣ: 19/10. Βλέπε και ΠΡΑΞΕΙΣ: 18/4,20/21).

«Περί δε των πεπιστευκότων Εθνών ημείς επεστείλαμεν κρίναντες μηδέν τοιούτον τηρείν αυτούς, ει μη φυλάσσεσθαι αυτούς το τε ειδωλόθυτον και το αίμα και πνικτόν και πορνείαν..» (ΠΡΑΞΕΙΣ: 21/25).

Σαφέστατα λοιπόν, δια της λέξεως Έλληνες χαρακτηρίζονται όλα τα ειδωλολατρικά έθνη (Εθνικοί), συμπεριλαμβανομένου και του Ελληνικού.

Και πως πραγματοποιήθηκε η ευλογία στα Έθνη;

Η «Γη της Επαγγελίας» των Ιουδαίων (Σκηνώματα του Σημ), αφαιρέθηκε από τον παλαιό Λαό Ισραήλ, με την κατάκτησή της από τους Ειδωλολάτρες (Εθνικούς). Έτσι οι Σημίτες υποδουλώθηκαν στους Iαφεθίτες/ Εθνικούς-Έθνη (Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι). Οι τελευταίοι κατέσκαψαν και ισοπέδωσαν την Ιουδαία το 70 μ.Χ.

Και πως εκπληρώθηκε η κατάρα προς τον Χαμ, δια του υιού του Χαναάν;

Οι Χαναναίοι αφού κατοίκησαν στις περιοχές Συρίας και Παλαιστίνης (3η-2η χιλ.π.Χ.) υποτάχθηκαν στους Σημίτες και εκδιώχθηκαν από την «Γη Χαναάν». Όσοι Χαναανίτες παρέμειναν, έγιναν δούλοι των απογόνων του Σημ. Οι υπόλοιποι μετά από περιπλανήσεις και διώξεις ακόμη και από τους Αιγυπτίους και Λίβυους, κατέληξαν στην έρημη χώρα των Άφρων.

Η Αίγυπτος (Σκηνώματα του Χαμ-ΨΑΛΜΟΙ: 77/51 και 104/23-27), υποτάχθηκε διαδοχικά  στους Σημίτες και Ιαφεθίτες (Ασύριοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι).

3ο: Η καταγεγραμμένη σχέση του βιβλικού Ιάφεθ με τον μυθολογικό Ιαπετό των Ελλήνων και η φωτογραφιζόμενη ταυτοπροσωπεία του Ίωνος της τραγωδίας του Ευριπίδη με τον βιβλικό Ίωνα, επιβεβαιώνουν τους πανάρχαιους φυλετικούς δεσμούς των Ιστορικών Ελλήνων με τους προϊστορικούς απογόνους του Ιάφεθ και ιδιαίτερα του Ίωνος.

.«....Η αρχή της Ελληνικής ποιήσεως ανάγεται εις την αρχαίαν Ιαπετικήν φυλήν, εις την οποίαν ανήκουν και οι Έλληνες» (Γουλιέλμος Κρίστ, Γερμανός Ελληνιστής του 19ου αιώνος, Ιστορία της Ελληνικής λογοτεχνίας, κ.9). 

.«... ερευνητές της συγκριτικής εθνολογίας και φιλολογίας παραδέχονται σχέσιν μεταξύ του Βιβλικού Ιάφεθ και του Ελληνικού Ιαπετού, όστις μέσω του Προμηθέως και του Δευκαλίωνος έχει ως εκείνος σχέσιν με τον παγκόσμιον κατακλυσμόν» (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.6ος, σ.691-692).

«Από πολύ παλιά καταβλήθηκε προσπάθεια συνδέσεως του Ιαπετού με τον Ιάφεθ, ένα από τους τρείς γιούς του Νώε, που, σύμφωνα με την βιβλική αφήγηση θεωρείται γενάρχης της της λευκής φυλής...» (Λεξ. Μπαμπινιώτη, σ.771).

.«Ιαπετός: Υιός του ουρανού και της Γαίας, βασιλεύς των Τιτάνων.....Προ της δυναστείας των Ολυμπίων Θεών εθεωρείτο άρχων όλου του κόσμου και πατήρ των θεών και ανθρώπων. Ως σύζυγος της Ασίας εθεωρείτο κυρίως ο πρόγονος των λαών της ΒΔ Ασίας και της Ευρώπης. Εξ αυτού επλάσθησαν οι όροι Ιαπετική φυλή και Ιαπετική γλώσσα»(ο.α.σ. 673-674. Βλέπε και Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλ., τ.12ος, σ.787).

.«Ιαπετός (Μυθολογία): Υιός του Ουρανού και της Γης και αρχηγός των Τιτάνων.......Ως σύζυγος της Ασίας ήτο ιδίως ο πρόγονος των λαών της ΒΔ Ασίας και της Ευρώπης των οποίων κατά την Παλαιάν Διαθήκην πρόγονος ήτο ο Ιάφεθ. Κατά την παράδοσιν ταύτην ωνομάσθη Ιαπετική φυλή η περιλαμβάνουσα τους εν Ευρώπη και ΒΔ Ασία κατοικούντας λαούς και Ιαπετική γλώσσα, η περιλαμβάνουσα τας υπό των ειρημένων λαών ομιλουμένας γλώσας» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τ.12ος, σ.787).

Το γεγονός ότι η μυθολογική σύζυγος του Ιαπετού λέγεται Ασία, φανερώνει ουσιαστικά την μήτρα γενέσεως (περιοχή προελεύσεως) των πανάρχαιων Ιαφεθιτών / Προελλήνων / Πελασγών.

.Στο τέλος της τραγωδίας του Ευριπίδη «Ίων», η Αθηνά έρχεται ως από μηχανής «Θεά» και προφητεύει για τον Ίωνα, τον μυθολογικό προπάτορα της Ελληνικής φυλής, τα εξής: «Οι απόγονοί του, όταν θα έλθει ο καιρός που έχει ορίσει η μοίρα, θα γεμίσουν με τους πληθυσμούς τους τις νησιώτικες πόλεις των Κυκλάδων, τις χερσαίες και τις παραλιακές και αυτό θα δώσει δύναμη στον τόπο μου. Θα κατοικήσουν τις αντίπερα περιοχές των δύο ηπείρων της Ασίας και της Ευρώπης. Και από το όνομα αυτού εδώ (του Ίωνος) θα αποκληθούν Ίωνες και θα γίνουν ένδοξοι» (Ίων,1581-1588).

Από που αντλούσε τα στοιχεία και την πίστη ο Ευριπίδης, τον 5ο π.χ. αιώνα, για τον Ίωνα και την ιστορική διαδρομή των Ιώνων εάν δεν είχε υπόψη του το βιβλίο της Γενέσεως (Παλαιά Διαθήκη, κεφ.10ον) και όλες τις σχετικές με τον Ίωνα αρχέγονες παραδόσεις;            

4ο: Το πρώτο (προϊστορικό) όνομα των αρχαίων προγόνων μας (στις περιοχές όπου σαφέστατα καθορίζει ο λόγος του Θεού ότι κατοικούσε ο κατά Χάρη κληθείς Νέος Ισραήλ), με το οποίο ήσαν  γνωστοί στους πάντες, ήταν Ίων-ες.

Σήμερα όλοι οι τότε αλλά και νεώτεροι γείτονες (Τούρκοι, Αιγύπτιοι, Σύριοι, λοιποί Άραβες, Πέρσες, κλπ.) συνεχίζουν να αποκαλούν επισήμως την χώραν μας και τους Έλληνες, Γιουνανιστάν, Ιουνάν (Γιουνάν), Ιουνανί (Γιουνανί), δηλ. Ελλάς - Έλληνες. Αυτή είναι μία αδιαφιλονίκητη απόδειξη ότι οι κάτοικοι τους οποίους εγνώρισαν για πρώτη φορα στις περιοχές όπου το πρώτον εισέβαλλον, και μάλιστα μετά Χριστόν, εξακολουθούσαν, μετά από τόσους αιώνες, να ονομάζονται Ίωνες, διατηρούσαν ζωντανή την παράδοση των αρχαίων προγόνων τους και ένοιωθαν υπερήφανοι να τους αποκαλούν Ίωνες.

«Οι ανατολικοί λαοί οίτινες πρώτους εκ των Ελλήνων εγνώρισαν τους Ίωνας (και πρώτοι πιθανώς εκάλεσαν αυτούς ούτως) απεκάλουν πάντας τους αρχαίους Έλληνας με το όνομα εκείνων (Οι Εβραίοι Ιωΰαν, οι Ασσύριοι Ιαβάν, οι Αιγύπτιοι Ουϊνίμ και οι Πέρσαι Γιουνάν)» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλ. τ.13ος,σ. 397).

Οι αρχέγονοι πρόγονοί μας μετά την σύγχυση των γλωσσών, την διασπορά τους στις νήσους των εθνών, και την ειδωλολατρική αποστασία τους ασχολήθηκαν με την παραμυθολογίαν και την ερμηνεία ονομάτων, σημείων και φυσικών φαινομένων με βάση τη λογική, τη φαντασία και τις εκάστοτε πολιτικές σκοπιμότητες. Το όνομα Ίων-Ίωνες όμως, παρέμεινε μέχρι των ημερών μας για να θυμίζει σε άπιστους και δύσπιστους την θεϊκή καταγωγή τους, όπως είναι καταγεγραμμένη στο θεόπνευστο βιβλίο, την Παλαιά Διαθήκη!

Ποιός αμφισβητεί άλλωστε ότι στην Ιων-ία γεννήθηκε η Ελληνική φιλοσοφία, η μητέρα του παγκοσμίου πνεύματος;

5ο: Οι πρώτοι απόγονοι του γυιού του Ιάφεθ, του Ίωνος (Ελισά-Κίτιοι- Ροδανείμ/ Ρόδιοι ή Δωδανείμ-Θαρσείς) διεσπάρησαν από τον Θεό, στα διάφορα νησιά των Εθνών και στα παράλια της Μεσογείου (ΓΕΝ: 10/2-5). Αυτοί απετέλεσαν τους πρώτους Προελληνικούς/ Ιωνικούς πυρήνες και έγιναν «απολωλότα πρόβατα».4

6ο: Οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι (γνωστοί σ’ εμάς σαν ηγέτες των «Δωριέων») ήσαν αδελφοί των Ιουδαίων (Λαού Ισραήλ της Π.Δ.) εκ γένους Αβραάμ. Αυτή η μαρτυρία αποτελεί καταλυτική απόδειξη της Αδαμικής/ανθρώπινης γενεολογίας των Ελλήνων.

«Και τούτο το αντίγραφον των επιστολών ων έγραψεν Ιωνάθαν τοις Σπαρτιάταις: «Ιωνάθαν αρχιερεύς και η γερουσία του έθνους και οι ιερείς και ο λοιπός δήμος των Ιουδαίων Σπαρτιάταις τοις αδελφοίς χαίρειν...»(Α΄ ΜΑΚΚΑΒ: 12/5-6).

«Και τούτο το αντίγραφον των επιστολών ων απέστειλαν Ονία:«Αρειος βασιλεύς Σπαρτιατών Ονία ιερεί μεγάλω χαίρειν.Ευρέθη εν γραφή περί τε των Σπαρτιατών και Ιουδαίων, ότι εισίν αδελφοί και ότι εισίν εκ γένους Αβραάμ....» (Α΄ ΜΑΚΚΑΒ: 12/19-23).

Αυτού του είδους το αδελφικό αίμα εννοούσε προφανώς ο Παυσανίας, όταν αποκαλούσε Λακεδαιμονίους και Αργείους, Αχαιούς δηλαδή αδελφούς.                

7ο: Όλοι οι Εθνικοί/ Ειδωλολάτρες (Έλληνες κατά την φυλή αλλά και μη Έλληνες) αποκαλούνταν συλλήβδην «Έλληνες». Όλοι αυτοί ήσαν ου λαός αλλά έγιναν λαός του Θεού γιατί πρώτοι πίστευσαν και δέχθηκαν το καινό όνομα του Θεού (Χριστιανοί) όπως είχε προφητευθεί:

«Φέρτε όλους εκείνους που έχουν πάρει ως όνομά τους το όνομά μου, διότι προς δόξαν μου ανέδειξα τον λαόν αυτόν» (ΗΣΑΪΑΣ: 43/7).

«Έγινα φανερός εις εκείνους, οι οποίοι δεν με ερωτούν. Παρουσιάσθην και ευρέθην από εκείνους, οι οποίοι δεν με αναζητούν. Είπα: Ιδού εγώ είμαι ανά μέσον του Έθνους εκείνου, το οποίον δεν έχει επικαλεσθεί το όνομά μου...» (ΗΣΑΪΑΣ: 65/1).

Μήπως χρειάζεται μεγάλη σοφία για να καταλάβει κανείς ότι οι προφητείες του Ησαΐα, και όχι μόνο, αναφέρονται στους Εθνικούς/ Έλληνες, κατά την ειδωλολατρική πίστη; Άλλωστε ο Απόστολος Παύλος ξεκαθαρίζει τα πράγματα όταν απευθύνεται στους πολίτες της Ελληνικώτατης Εφέσου:

«Δια τούτο να θυμάσθε ότι κάποτε εσείς οι Εθνικοί κατά την σάρκα, οι λεγόμενοι απερίτμητοι.....ότι ήσαστε κατά τον καιρόν εκείνον χωρίς Χριστόν, αποξενωμένοι από την πολιτείαν του Ισραήλ και ξένοι από τις διαθήκες τη υποσχέσεως, χωρίς να έχετε ελπίδα και άθεοι εις τον κόσμον. Αλλά τώρα δια του Ιησού Χριστού σεις, που κάποτε ήσαστε μακρυά, ήλθατε πλησίον δια του αίματος του Χριστού...» (ΕΦΕΣΙΟΥΣ: 2/11-13).

8ο: Άγνωστος αριθμός Ισραηλιτών/Ιουδαίων της Π.Δ. είχαν πουληθεί σαν δούλοι στους αρχαίους Έλληνες, από τους Καϊνίτες Φοίνικες. Αυτοί οι δούλοι ήσαν μέρος από τα απολωλότα πρόβατα του Λ.Ι. Με την πάροδο του χρόνου, αναμείχθηκαν με τους αδελφούς Ίωνες/ Έλληνες και αφομοιώθηκαν.

«Και τις υμείς εμοί Τύρος και Σιδών και πάσα Γαλιλαία αλλοφύλων; ....Ανθ’ ών το αργύριόν μου και το χρυσίον μου ελάβετε και τα επίλεκτά μου τα καλά εισηνέγκατε εις τους ναούς υμών και τους υιούς Ιούδα και τους υιούς Ιερουσαλήμ επωλήσατε εις τους υιούς των Ελλήνων, δια να τους απομακρύνετε από τα όρια αυτών» (ΙΩΗΛ: 4/4-6).

9ο: Η λέξη Έλλην:

.Περιλαμβάνει τη θεϊκή ρίζα -ελ η οποία δεν απαντά σε κανένα άλλο όνομα  λαού στον σύγχρονο κόσμο (πρώην Εθνικοί).

.Φανερώνει τον όντως άνθρωπο, τον άνθρωπο του Θεού, καθόσον ετυμολογικά σημαίνει αυτόν που έχει «εστραμμένους τους οφθαλμούς του συνεχώς προς το Θεό».5

Στην αρχαιότητα κάτι τέτοιο συνέβαινε μόνο στους καθ’ αυτό Έλληνες το γένος. Μετά Χριστόν, πρώτοι οι Έλληνες ως λαός, από τους άλλους Εθνικούς, δέχθηκαν την διδασκαλία του Θεανθρώπου Ιησού και αποτέλεσαν τον θεϊκό πυρήνα του Νέου λαού του Θεού που περιέλαβε αργότερα και οποιονδήποτε από άλλη φυλή, που ασπαζόταν την Χριστιανική πίστη.

10ο: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία είναι «ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ ΤΙΜΟΘ: 3/15) ομολογείται, όχι λίγες φορές, ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Έλληνες και μη) είναι  λαός Ισραήλ και  κληρονομία του Θεού:

«Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου...».

«Συ γαρ μόνος Κύριε ο Θεός ημών...ο των Σεραφείμ Κύριος και βασιλεύς του Ισραήλ...»(Ευχή Χερουβικού ύμνου).

«Από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός, από φυλακής πρωίας ελπισάτω Ισραήλ επί τον Κύριον» (Εσπερινός).

Όταν ένας λαός μέσα από την ενσυνείδητη πίστη της αλάθητης Εκκλησίας (Κλήρος και λαός), ομολογεί ότι είναι λαός του Θεού, ελπίζει εις τον Κύριον, αποκαλεί εαυτόν Ισραήλ και διατρανώνει τα κληρονομικά δικαιώματα της υιοθεσίας από τον Θεό, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ανήκει στον νέον εκλεκτόν λαόν του Θεού, τον Νέον Ισραήλ.

11ο: Οι Πατέρες της Ορθοδοξίας με λόγους και πράξεις ομολόγησαν και επιβεβαίωσαν την υιοθεσία των Χριστιανών, από τον Θεόν, ως Νέου Ισραήλ. Αντιπροσωπευτική και καταλυτική  ειδικώς για τους πρωτοτόκους του Ν.Ι., τους Έλληνες (Ρωμαίους/Ρωμηούς), είναι η ομολογία του βαθυστόχαστου και γνώστη της αρχαίας Ελληνικής σοφίας, Γρηγορίου Θεολόγου.

Ο Γρηγόριος Θεολόγος με αφορμή το θάνατο του Ιουλιανού καλεί τους Χριστιανούς και γενικά ολόκληρη την κτίση, σε πνευματική χορεία. Σ’ αυτή την μυσταγωγία οι πιστοί αποκαλούνται πολίτες της Νέας Ρώμης (Ρωμαίοι), κληρονόμοι του Ιαχβέ-Χριστού και καλούνται να ψάλλουν τις νικητήριες ωδές του λαού Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης.

«Στρέφεται δε ήδη (ΣΣ: Ο Ιουλιανός) και κατά του μεγάλου λαβάρου, το οποίον με τον σταυρόν προπορεύεται και οδηγεί τον στρατόν κρατούμενον υψηλά, είναι δε και θεωρείται από τους Ρωμαίους ανακουφιστικόν των κόπων.....» (Κατά Ιουλιανού, Στηλιτευτικός 1ος,π. 66).

«...Στρέφεσαι εναντίον της μεγάλης κληρονομίας του Χριστού; Συ ο οποίος είσαι ποίος και πόσος και από πού; Της κληρονομίας της μεγάλης η οποία δεν θα παύση να υπάρχη,ούτε και αν ωρισμένοι εκμανούν περισσότερο από σε....Αυτή την οποίαν έκαμεν ο Θεός και εκληρονόμησεν ο άνθρωπος, αυτήν την οποίαν προετύπωσεν ο νόμος, επλήρωσεν η Χάρις και ενεκαινίασεν ο Χριστός. Αυτήν την οποίαν συνεκρότησαν οι Προφήται συνήνωσαν οι Απόστολοι και  κατήρτισαν οι Ευαγγελισταί» (ο.α. σ.91).

«...αφού αγνίσωμεν και τα σώματα και τας ψυχάς,και αναλάβωμεν μίαν φωνήν,ενωθέντες με ένα Πνεύμα, ας ψάλωμεν την νικητήριον εκείνην ωδήν, την οποίαν έψαλε κάποτε ο Ισραήλ δια τους Αιγυπτίους,οι οποίοι εκαλύφθησαν με την Ερυθράν θάλασσαν,με την Μαρίαν(ΣΣ: Αδελφή του Μωυσέως),προεξάρχουσα και ανακρούουσα το τύμπανον-ΨΑΛΜΟΙ: 67/19» (ο.α. π.12).

12ο: Τριαδικός ήταν ο Θεός των Ιάφεθ και Ιωΰαν. Ο Χριστός ήταν ο Ιαχβέ της Π.Δ. ο άσαρκος Λόγος Του. Ο ίδιος Τριαδικός Θεός είναι ο Θεός των Ορθοδόξων Ελλήνων, ο Κύριος όλων των Ορθοδόξων λαών.

«Εκ των μέχρι τούδε ειρημένων φρονούμεν ότι απεδείχθη σαφώς ότι ο αποκαλυφθείς εν τη Παλαιά Διαθήκη Θεός υπό το όνομα Ιεχωβά, ο Ων, ήτο το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος,ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός,ο δι’ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν ενανθρωπήσας Κύριος Ιησούς Χριστός,ού τω ελέει πάντες σωθείημεν. Αμήν.» (Χριστολογία, Αγίου Νεκταρίου, σ.275).

«Ο δια τεσσαράκοντα  ημερών πλάκας χειρίσας τα θεοχάρακτα γράμματα τω θεράποντί σου Μωυσεί, παράσχου και ημίν Αγαθέ, τον αγώνα τον καλόν αγωνίσασθαι.....Ότι ηυλόγηται και δεδόξασται το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί.....» (Ευχή οπισθάμβωνος, Θεία λειτουργία προηγιασμένων).

«....επιφαίνεται τω Αβραάμ, ο Υιός του Θεού, μετά δύο αγγέλων προς τη δρυί τη Μαμβρή» (Συμβολική παράσταση του τριαδικού Θεού-Ιωάννης Χυσόστομος, PG, 319-320).

13ο: Ο Θεός ήταν ο δοτήρ της μεγαλειώδους/υπερανθρώπινης Ελληνικής φιλοσοφίας, και δεδομένου ότι ο αληθινός Θεός είναι ΕΝΑΣ, ο δοτήρ του θείου δώρου των Ελλήνων προγόνων μας είναι ο Ιαχβέ/Ιησούς Χριστός της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτού του Θεού, οι Ίωνες/Έλληνες αποτελούσαν μέρος της οικογενείας Του, προετοιμαζόμενοι μυστικώς ως οι πρωτόκλητοι και πρωτότοκοι του νέου λαού Του (Νέος Ισραήλ), να Τον δεχθούν σαν τον προφητευμένο Μεσσία-Σωτήρα της ανθρωπότητος!

«....Ναι! ο Έλληνας γεννήθηκε από την θέληση της θείας πρόνοιας διδάσκαλος της ανθρωπότητος. Αυτό το έργο είναι η πνευματική κληρονομία του, αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ των εθνών....» (Περί Ελληνικής φιλοσοφίας ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμόν, Άγιος Νεκτάριος, 17 Ιουνίου 1896, εκδ. Νεκταρίου Παναγοπούλου,1995, σ.13).

«…Μετεμορφώθη γαρ και έγινεν ο Ελληνισμός Χριστιανισμός (ΣΣ: Ως Ελληνισμόν εδώ εννοεί την πολυθεϊαν και ειδωλολατρείαν), του Κυρίου συνεργούντος και «τον λόγον βεβαιούντος δια των ακολούθων σημείων», τελουμένων δηλαδή υπό των ολίγων, και πτωχών, και ασήμων, και ιδιωτών και αγραμμάτων εκείνων κηρύκων, και μαρτυρεί ταύτην την ουράνιον δύναμιν ο των εθνών απόστολος λέγων « ου τολμήσω λαλείν τι ων ου κατειργάσατο Χριστός δι’ εμού, εις υπακοήν εθνών, λόγω και έργω, εν δυνάμει σημείων και τεράτων, εν δυνάμει πνεύματος Θεού..»6

14o: Οι Έλληνες δημιούργησαν την Ελληνική/ Ορθόδοξη Χριστιανική Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, την Ρωμανία [Η Αυτοκρατορία μας μετονομάσθηκε σκόπιμα το 16ο αιώνα, για πρώτη φορά, από το Φραγκο-κρυπτο-ιουδαιοταλμουδιστή Ιερώνυμο Βόλφ και τον Φράγκο Du Cange (Δουκάγγιο), σε Βυζάντιο].

Το όνομα Νέα Ρώμη  καταδηλώνει το θέλημα του Θεού να χρισθούν οι Έλληνες ως Νέος Ισραήλ [Ρώμη=Ισχύς, Δύναμις. Ισραήλ= Ισχυρός. Στην κυριολεξία Ισραήλ= «θα κυβερνήσει σαν Θεός»]. Πράγματι οι Έλληνες Αυτοκράτορες κυβέρνησαν σαν «θεοί» και η Ελληνική Αυτοκρατορία κυριάρχησε στην τότε γνωστή Οικουμένη, επί χίλια περίπου χρόνια!!!

Συνεχίζεται

---

1 Δια της αναθέσεως της ειδικής αποστολής στους Έλληνες, απεφεύχθη ο κίνδυνος εγκλωβισμού εις τον κλοιόν δοκησισοφιών, αιρετικών δοξασιών και άλλων γνωστικιστικών και παραπλανητικών αντιλήψεων. Έκτοτε απλώθηκε ανά την Οικουμένην το ζωηφόρον φως του Ευαγγελίου διά του Ελληνισμού και, συν πολλοίς άλλοις, εδημιουργήθηκε το θαύμα της μεγάλης συνθέσεως, το θαύμα της Ελληνικής/Ρωμαίϊκης Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας). Το θαύμα της οριστικής πολιτογραφήσεώς μας, ως Ελληνορθοδόξων/Ρωμηών, μέσω της οποίας (Ελληνορθοδοξίας/Ρωμηοσύνης), εξεπολιτίσθησαν οι σλαβικοί και άλλοι λαοί.

2 Την περίοδο της συγγραφής της επιστολής, οι κάτοικοι των περιοχών προς τις οποίες απευθύνεται, στην συντριπτική πλειοψηφία τους ήσαν Έλληνες κατά την φυλήν και το έθνος, στην παμψηφία τους σχεδόν μιλούσαν Ελληνικά, λάτρευαν τους αρχαίους Ελληνικούς θεούς, και γενικώς κυριαρχούσε ο Ελληνισμός. Άλλωστε όλες εκείνες οι περιοχές αποτέλεσαν αργότερα και για πολλούς αιώνες, επαρχίες της Ελληνικής/Νέας Ρωμαϊκής (Ρωμαΐικης) Αυτοκρατορίας [Ρωμανία (Βυζάντιο)].

3-«Σχεδόν δε και πάντων τα ουνόματα των θεών εξ Αιγύπτου ελήλυθε ες την Ελλάδα. Διότι μεν γαρ εκ των βαρβάρων ήκει, πυνθανόμενος ούτω ευρίσκω εόν. Δοκέω δ’ ων μάλιστα απ’ Αίγυπτον απίχθαι» (Ηρόδοτος, «Ιστορίαι» 2,50). Η μετάφραση από το Ηρόδοτος, «Ιστορία #2. Ευτέρπη» (σειρά «Οι Έλληνες» #45), Κάκτος, Αθήνα 1994, σελ. 101.

-Ηρόδοτος, «Ιστορία #2. Ευτέρπη», ό.π., σελ. 270-271, σημ. #81.

-«Και της Δήμητρος τελετής περί, την οι Έλληνες Θεσμοφόρια καλέουσι […] αι Δαναού θυγατέρες ήσαν αι την τελετήν ταύτην εξ Αιγύπτου εξαγαγούσαι και διδάξασαι τας Πελασγιώτιδας γυναίκας» (Ηρόδοτος, «Ιστορίαι» 2,171). Η μετάφραση από το Ηρόδοτος, «Ιστορία #2. Ευτέρπη», ό.π., σελ. 245.

-Εισαγωγή στο Διόδωρος Σικελιώτης, «Άπαντα 1 (Βιβλιοθήκης ιστορικής, Βίβλος πρώτη)», Κάκτος, Αθήνα 1997, σελ. 22.

-«… εξ Αιγύπτου μετενηνέχθαι πάντα δι’ ων παρά τοις Έλλησιν εθαυμάσθησαν. Ορφέα μεν γαρ των μυστικών τελετών τα πλείστα και τα περί την εαυτού πλάνην οργια ζόμενα και την των εν άδου μυθοποιίαν απενέγκασθαι. την μεν γαρ Οσίριδος τελετήν τη Διονύσου την αυτήν είναι, την δε της Ίσιδος τη της Δήμη τρος ομοιοτάτην υπάρχειν, των ονομάτων μόνων ενηλλαγμένων» (Διόδωρος Σικελιώτης, «Βιβλιοθήκη ιστορική» 1,95). Η μετάφραση από το Διόδωρος Σικελιώτης, «Άπαντα 1…», ό.π., σελ. 271-273.

-«Διό και τους Έλληνας, εξ Αιγύπτου παρειληφότας τα περί τους οργιασμούς και τας Διονυσιακάς εορτάς, τιμάν τούτο το μόριον εν τε τοις μυστηρίοις και ταις του θεού τούτου τελεταίς τε και θυσίαις, ονομάζοντας αυτό φαλλόν» (Διόδωρος Σικελιώτης, «Βιβλιοθήκη ιστορική» 1,22). Η μετάφραση από το Διόδωρος Σικελιώτης, «Άπαντα 1…», ό.π., σελ. 81.

-Charlotte R. Long, «The twelve gods of Greece and Rome», E.J. Brill, New York 1987, σελ. 150: «A scholion on Apollonius Rhodius’ Argonautica […] refers to the Twelve Gods (of Egypt) as protectors of the zodiac signs».

4 Θαρσείς

Οι βιβλικές νήσοι των Εθνών είναι τα νησιά και τα παράλια επί της Μεσογείου (Νέο Λεξικό της Αγίας Γραφής, Γεωργίου Κωνσταντινίδη, 2α έκδοση, Αθήναι, σ.364).

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών «των νήσων των Εθνών» και των Ιωνικών αποικιών, ανήκαν από τα πανάρχαια χρόνια στους Έλληνες, οι οποίοι και σήμερα διατηρούν την ιστορική-εθνολογική-αρχαιολογική και γεωγραφική κυριότητα, άσχετα εάν η πανάρχαια Ιωνία και το μεγαλύτερο τμήμα της Θράκης, εξακολουθούν να καταπατούνται από Βούλγαρους και Οθωμανούς Τούρκους. Οι τελευταίοι εγκαταστάθηκαν στις περιοχές αυτές μετά από επιδρομές, λεηλασίες, γενοκτονίες και βίαιους εξισλαμισμούς που έγιναν από τον 11ο μέχρι τον 19ο μ.Χ. αιώνα

.Παρά την άποψη συγχρόνων κριτικών της Βίβλου, οι οποίοι ταυτίζουν τους Θαρσείς με τους Ταρτησσίους των Ελλήνων και των Ρωμαίων (περιοχή νοτίως της Ισπανίας), τα  περισσότερα και πιό αξιόπιστα στοιχεία (βιβλικά, αρχαιολογικά, ιστορικά) συνηγορούν στην παραδοχή ότι η βιβλική λέξη Θαρσείς (Ταρσείς- Ταρσία κατά τον Μεσαίωνα), αφορά στην Ταρσό της Κιλικίας. Συγκεκριμένα :

«Η Ταρσός ήταν αρχαία πόλις που εκτίσθη από τους Αργείους (ΣΣ: Ίωνες) κατά την νεολιθική εποχή (ΣΣ: προ του 3000 π.χ.)» (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τ.56ος , σ.367).

Η εποχή των Αργείων / Πελασγών συμπίπτει γενικά με αυτήν της μετά τον κατακλυσμό του Νώε διασποράς των υιών του και ειδικότερα του Ίωνος (Ιωΰαν).

«Εις τον πίνακα των Εθνών η Θαρσίς εμφανίζεται μεταξύ των υιών Ιωΰαν (ΓΕΝ: 10/4, Α΄ ΠΑΡΑΛ: 1/7) Ιώνων της Ελλάδος και της Μικράς Ασίας» (Θρησκ. και Ηθική Εγκυκλ. Αθήναι, 1965, τ. 6^ος, 110).

Η Θαρσείς ήταν πόλη εμπορική αναφερόμενη πολλές φορές στην Π.Δ.

«Και ανέστη Ιωνάς του φυγείν εις Θαρσίς εκ προσώπου Κυρίου και κατέβη εις Ιόππην...»(ΙΩΝΑΣ:1/3).

«Και καταλείψω επ’ αυτών σημεία και εξαποστελώ εξ αυτών σεσωσμένους εις τα Έθνη, εις Θαρσίς και Φουδ και Λουδ και Μοσόχ και εις Θοβέλ και εις την Ιαβάν (Ιωνία/Ελλάδα) και εις τας νήσους τας πόρρω, οί ουκ ακηκόασί μου το όνομα, ουδέ εωράκασί μου την δόξαν...» (ΗΣΑΙΑΣ: 66/19).

Στη θάλασσα της Θαρσείς ήσαν αγκυροβολημένα τα πλοία του Σολομώντος («ότι ναυς Θαρσίς τω βασιλεί Σαλομών εν τη θαλάσση μετά των νηών Χιράμ, μία δια τριών ετών ήρχετο τω βασιλεί ναυς εκ Θαρσίς χρυσίου και αργυρίου και λίθων τορευτών και πελεκητών»-Γ΄ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ: 10/22, Παράβαλε Β΄ΠΑΡΑΛΕΙΠ: 9/21).  

Θαρσείς στα αρχαία Εβραϊκά σημαίνει πολύτιμος λίθος (Τοπάζ-ιον / Βηρύλιον). Οι περιοχές Θαρσείς και Ουπάζ/Ουφάζ/Μωφάζ είναι περιοχές πολύτιμων πετρωμάτων αργύρου και χρυσού (ΙΕΡΕΜ: 10/4-9). Ο Ξενοφών  ονομάζει τους Θαρσείς «πόλιν μεγάλην και ευδαίμονα» προφανώς και ένεκα των πολυτίμων προϊόντων της. Ασφαλώς όμως δεν εννοούσε χώρα της Ισπανίας ή του Ατλαντικού!!!

Άλλωστε και η ευδαίμων-χρυσοφόρος Ουφάζ {Τ-ουφ(π)άζ} αναφέρεται σαν περιοχή της Ανατολής και όχι της Δύσεως (Εβραϊκό και Χαλδαϊκό Λεξικό, Strong’s Exhaustive Concordance of the Bible,σ.9).

«Παλαιότερον επιστεύετο ότι (ΣΣ:H Θαρσείς) επρόκειτο περί της Ταρσού της Κιλικίας», (Μεγάλη Αμερικ. Εγκυκλοπ. λ. Θαρσείς, τ.11^ος, σελ.84). Γιατί οι νεώτεροι ερευνητές αποσιωπούν ή απορρίπτουν, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, την παλαιά πίστη (παράδοση), που επιβεβαιώνεται από τις Γραφές, την αρχαιολογία, την Ιστορία και λογικά πλησιάζει περισσότερο προς την αλήθεια;

Φυσικά αριθμός από τους λεγομένους «σύγχρονους ερευνητές» αγνοεί (γιατί του απαγορεύουν τις προσβάσεις προς την αλήθεια) ή εθελοτυφλεί (γιατί είναι όργανο του μισελληνικού Συστήματος), στο φως των παρακάτω αναμφισβήτητων γεγονότων:

Η Κιλικία είναι χώρα της ΝΑ Μ. Ασίας (Ιωνίας) που ήκμασε κατά την αρχαιότητα, με πρωτεύουσα την Ταρσό (ανθηρό Ελληνικό εμπορικό κέντρο) και άλλες σημαντικές πόλεις (Ανάζαρβο, Σόλους, Σελινούντα, Αρσινόη, κλπ).

Οι κάτοικοί της (Κίλικες) ήσαν Έλληνες/Ίωνες και ο Ελληνικός πληθυσμός το 1922, παρά τις σφαγές και τους διωγμούς από τους κάθε λογής βαρβάρους, ήταν 130.000 χιλιάδες (Περίπου το 1/3 του τότε πληθυσμού).

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή εκδιώχθηκαν όλοι οι Έλληνες κάτοικοί της.

Το τμήμα της Μεσογείου μεταξύ των Βορείων παραλίων της Κύπρου και των Νοτίων της Μ. Ασίας, εκαλείτο μέχρι πρό τινος Κιλίκιον ή Ισσικόν πέλαγος (από την αρχαίαν Ελληνική πόλη Ισσό).

Ακόμη και η σημερινή ονομασία που δόθηκε από τους Τούρκους κατακτητές στον αρχαιόθεν Ελληνικό Ισσικό κόλπο (Ισκεντερ- ούν), αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία για την Ελληνικότητα της Κιλικίας, με πρωτεύουσα την Θ(Τ)αρσείς / Ταρσόν {Ισκεντέρ=(Μέγας) Αλέξανδρος}.                            

Ροδανείμ (Ρόδιοι) ή Δωδανείμ

«Και οι υιοί Ιωΰαν: Ελισά και Θαρσείς, Κίτιοι, Ρόδιοι. Εκ τούτων αφωρίσθησαν νήσοι των Εθνών εν τη γη αυτών, έκαστος κατά γλώσσαν εν ταις φυλαίς αυτών....» (Μετάφραση των Ο΄, ΓΕΝΕΣΙΣ:10/4-5.Παράβαλε Α΄ ΠΑΡΑΛ:1/7). Σύμφωνα με το κείμενο δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι πρόκειται για τους πρώτους προιστορικούς κατοίκους της Ελληνικής νήσου Ρόδου και άλλων νήσων των Αρχιπελάγους.

«...από τον Ιάφεθ γεννήθηκαν, μεταξύ άλλων οι Ιωνάν ή Γιουνάν ή Ίωνες καθώς και οι Ρόδιοι. Ίσως το τελευταίο αυτό όνομα να κάλυπτε τους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου» (Ησιόδου Θεογονία, Σταύρου και Αγγέλου Βλάχου, 1990, Προλεγόμενα, σ.31).

Στο Μασωριτικό κείμενο όμως (ΓΕΝΕΣΙΣ: 10/4-5) στην θέση της λέξεως Ρόδιοι υπάρχει η λέξη Δωδανείμ. Προφανώς πρόκειται περί λάθους ή σκόπιμης διαφθοράς κατά την αντιγραφή.

«Αξιοπιστώτεροι είναι οι Ο΄ οι οποίοι την Ρόδον ενείδον εις την λέξιν, και Ροδίους ελληνικώτερον είπον τους Ροδανείμ (Bochart. Geograph. Sacr., L3, κεφ. 6 και 4)....Ακόμη και ο αιρετικός Σεβαστός (Βέδας Μπεναράβιλις-720 μ.Χ.) ωμολογούσε ότι παρά το Δοδανίμ (όπως έχει το εβραϊκό), ορθότερον είναι το Ροδανίμ» (Περί των Ο΄ ερμηνευτών της Παλαιάς θείας Γραφής, Κων. Εξ Οικονόμων, τ.3^ος, σ.971, Αθήναι, 1846).

Αλλά και εάν υποθέσουμε ότι συνέβαινε το αντίθετο, τότε οι Δωδανείμ πιθανότατα είναι οι πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου (Δωδώνη). Για την εκδοχή αυτή συνηγορούν τα εξής:

Οι αρχαίες πηγές συγκλίνουν περί του ότι η Δωδώνη κατά το 2ον ήμισυ της 2ας χιλιετηρίδος ήταν σε πλήρη ακμή. Λεγόταν δε ότι και ο μυθικός Οδυσσεύς είχε μεταβεί στο μαντείο της Δωδώνης (Θρησκ. και Ηθ. Εγκυκλ., τ.5ος, σ.262-ΟΔΥΣΣ: Ξ/327-329).

Το Δωδώ στην Παλαιά Διαθήκη (Μασωριτικό) απαντάται σαν όνομα Ισραηλιτών (ΚΡΙΤΕΣ: 10/1, Β΄ΣΑΜΟΥΗΛ: 23/9 και 23/24). Στα αντίστοιχα χωρία της μεταφρ. των Ο΄ αντί της λέξεως Δωδώ υπάρχει η λέξη πατράδελφος. Δηλαδή σύμφωνα με τους Ο΄, Δωδανείμ σημαίνει πατράδελφοι (απόγονοι του θείου εκ πατρός, τουτέστιν εξάδελφοι, τέκνα των αδελφών του Ιωΰαν-Γαμέρ και Μαγώγ και Μαδοί και Ελισά και Θοβέλ και Μοσόχ και Θείρας).

Κατά τον ιστορικό Παύλο Καρολίδη η Δωδώνη είναι «η κοιτίδα και μητρόπολις της Ελληνικής φυλής και αρχαιοτάτη Ελλάς».

Αρχηγός των Ηπειρωτών κατά τον Τρωϊκό πόλεμο ήταν ο Γουνέας (Ιουνέας) ο οποίος ξεκίνησε από την Κύφρο κοντά στην «διοχείμερον Δωδώνη» (ΟΔΥΣ: Π/417-ΙΛ: Β/744 κ.ε.-Αισχ. Ικέτ. Π/255).

Το επώνυμο Δωδωναίος απαντάται πολλές φορές στους ποιητές, σε επιγραφές, στον Πλάτωνα, Δείναρχο, κ.α. (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τ. 9ος, σ. 604-605).

Κιττείμ ή Κίτιοι

«Κίτιοι: Απόγονοι ενός υιού του Ιωΰαν, υιού του Ιάφεθ. Ίσως οι προϊστορικοί Κύπριοι. Παράβαλε και Κίτιον, την περιοχήν της Λάρνακος στην Κύπρον» (Λεξ. της Αγίας Γραφής, Β.Μουστάκη,1955,σ.101).

«Κιταίοι: Το όνομα υπό παραλλαγές εις τους Ο΄ και Εβρ. Κιτιγίμ, είναι το Εθνικόν όνομα των κατοίκων της Κύπρου...» (Θρησκ. και Ηθ. Εγκυκλ.,τ.7^ος,σ.591).

«Κίτιον: Η πόλις Κίτιον ιδρύθη από τους Κάρες ή Ίωνες και κατ’ άλλην εκδοχήν υπό των Πελασγών. Βραδύτερον εγκατεστάθησαν εκεί Φοίνικες. Κίτοι: Τοποθεσία της Αττικής εις το μέσον μεταξύ Κορωπίου και Βάρης όπου έκειτο και ο αρχαίος δήμος Λάμπτρας-Κίτος: Αρχαίος Έλλην αγγειοπλάστης γνωστός εκ παναθηναϊκού αμφορέως ευρεθέντος εις Τευχείραν της Κυρηναϊκής» (Εγκ. Λεξ. ΗΛΙΟΣ, σ.59 και 61).

«Κύπρος: Η Κύπρος δεν αναφέρεται με το όνομα τούτο στην Π.Δ. αλλά πιθανώς ως Κιτιείμ (ΓΕΝ:10/4,ΑΡ:24/24), με το οποίο εκαλούντο οι κάτοικοί της» (Νέον Εγκυκλοπ. Λεξικόν της Αγίας Γραφής, Γ. Κωνσταντινίδη, σ.489).

Πολλοί σχολιαστές και ερμηνευτές της Αγίας Γραφής, δέχονται ότι με την λ. Κιττιείμ καλείται η Κύπρος και οι κάτοικοί της. Κατά βάση δεν έχουν άδικο. Όμως, η Εβραική λ. Κιττιείμ χρησιμοποιείται προς δήλωση όχι μόνον της Κύπρου αλλά και πολλών άλλων νήσων και ακτών (αγνώστου μέχρι τώρα αριθμού και ονομάτων) της Ανατ. Μεσογείου και γενικά της Δύσεως.

Σε επιγραφή του Σαργών Β΄ (βασιλιά της Ασυρίας) στη Χορσαμπάτ διαβάζουμε:

«Σκότωσα όλους τους εχθρούς από την Γιατνάνα που βρίσκεται στη θάλασσα προς το μέρος που δύει ο ήλιος» (Hill, sir George A history of Cyprus Cambridge,1952,Ι,σ.104).

Σε άλλη επιγραφή του 707 π.Χ. που βρέθηκε στην αρχαία πόλη του Κιτίου την εποχή της Τουρκοκρατίας (Το μνημείο αγοράσθηκε από το Γερμανό πρόξενο που το έστειλε στο Βερολίνο όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα), γραμμένη σε σφηνοειδή γραφή, η Κύπρος αναφέρεται και πάλι με το όνομα Γιατνάνα.

Ανάλογες ονομασίες για την Κύπρο και τους Κυπρίους διαβάζουμε σε επιγραφές του βασιλιά Σενναχερίμ (ονομάζει τους ναύτες αιχμαλώτους από την Κύπρο Γιαμάνι) και του βασιλιά Εσαρχαδών στη Νινευΐ (ονομάζει την Κύπρο Γιαμάν και Γιατνάνα).

Σύμφωνα με τον ιστορικό Χίλλ (Ιστορία της Κύπρου, Κάτια Χατζηδημητρίου, Λευκωσία) τα ονόματα :

Γιατνάνα και Γιαμάν είναι ονομασίες της Κύπρου.

Γιαμάν-Γιαμανί είναι ταυτόσημα με το Γιαβάν που σημαίνουν Ιαβάν/ Ίων-Ίωνες.

Στο όνομα Για(τ)νάνα αναγνωρίζουμε το όνομα Δαναοί (Δαν Δωρ. αντί δην=γην. Δανάη=Μυθολογικό όνομα της Ξηράς Γης. Δαναοί = Οι εκ της γης γεννηθέντες. Γη, Δωρ. γα, Ιων. γέη) που είναι ένα από τα προϊστορικά ονόματα των Ελλήνων.      

Ελισά ή Ελεισά

«Ελεισά: Εις την Αγία Γραφή με το όνομα Ελεισά αναφέρεται συγκρότημα νήσων εις τα οποία κατεσκευάζοντο εκλεκτά πορφυρά και κυανά υφάσματα εξαγόμενα εις την Τύρον (ΙΕΖΕΚ: 27/7). Η τοποθεσία είναι ακαθόριστος. Τοποθετείται υπό τινων εις την Ν. Ιταλίαν ή τας νήσους του Αρχιπελάγους και υπό άλλων ότι πρόκειται για τας νήσους Λέσβον ή Τένεδον» (Νέον Εγκυκλοπ. Λεξικό της Αγίας Γραφής, Γεώργιος Κωνσταντινίδης, σ.242).

«Ελισά: Πρωτότοκος υιός του Ιωυΰαν. Αι νήσοι Ελισά εκ της ετυμολογικής σχέσεως του Ιωΰαν προς την Ελλάδα, είναι ίσως η Σικελία, ή άλλη μεσογειακή πόλη ή περιοχή»(Θρησκ. και Ηθ. Εγκυκλ.,τ.5ος,σ.584).   

«Αι νήσοι Ελεισά είναι πιθανώτατα νήσοι του Αιγαίου ή Κρητικού Πελάγους-Λεξ.Αγίας Γραφής, Βασ.Μουστάκη,1955,σ.57)

Όποια άποψη και αν δεχθούμε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αι «νήσοι Ελισά» είναι αρχαιότατοι Ελληνικοί-μεσογειακοί χώροι εγκαταστάσεως της πατριάς του Ελισά, πρώτου υιού του Ίωνος (ΓΕΝ: 10/4 - ΙΕΖΕΚ: 27/7).

.Κατά τον Ιώσηπο, ο Θείρας (ΓΕΝ: 10/2) ο 8ος υιός του Ιάφεθ (Ιαπετού επί το Ελληνικώτερον), είναι ο πρώτος οικιστής της Θράκης «Θείρης δε Θείρας εκάλεσεν ων ήρξεν, Έλληνες δε αυτούς Θράκας μετωνόμασαν».

Αλλά και κατά τον Ιωάννη Δαμασκηνό οι Θράκες προήλθαν από τον Θείρα (Περί αιρέσεων, β,5).

5Αναζητώντας την αλήθεια. Η Ταυτότητα των Ελλήνων, τ. 2ος, 2007, σ. 204.

6Αθανάσιος Πάριος, Αλεξίκακον φάρμακον, Λειψία, 1818, σ. 31-32.