ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ: Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία ή Βουλευτική Δικτατορία;

ΜΕΡΟΣ 7^ο

Οι διακηρύξεις του κοινοβουλευτισμού περί ελευθερίας, ισότητος και δικαιοσύνης, είναι απατηλές και υστερικές κραυγές ενόχων που προσπαθούν να καλύψουν τα εγκλήματά τους (πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, πνευματικά, εθνικά).

Στον κοινοβουλευτισμό οι μόνοι «ελεύθεροι και κυρίαρχοι» είναι οι βουλευτές και οι αρχιθαλαμηπόλοι τους. Όλοι αυτοί οργανωμένοι σε ένα συνδικάτο μαζί με τα απόβλητα κάθε λαού, τους εντοπίους και ξένους καθοδηγητές τους, αποτελούν την μόνιμη μηχανή καταπιέσεως της αληθούς λαϊκής ελευθερίας  και  της εθνικής αλκής.

Τέλος στον κοινοβουλευτισμό, υποβαθμίζονται δογματικώς, αγνοούνται συστηματικώς, εμποδίζονται προκλητικώς και ποδοπατούνται κυνικώς, όλες οι προϋποθέσεις εμφανίσεως του αγνού, υγιούς και οργανικού δημοκρατικού πνεύματος, κυριώτερες των οποίων είναι:

-Καθολική και δωρεάν Εθνική παιδεία.

-Ελευθέρα άθληση της αρετής.

-Αυτάρκης και ανεξάρτητη Πολιτεία.

-Ισοδύναμη κατανομή του εθνικού εισοδήματος.

-Ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

-Εθνικές ένοπλες δυνάμεις.

Και εδώ τίθενται δύο ερωτήματα:

-Πως είναι δυνατόν αυτοί οι επονείδιστοι αγγελιαφόροι εντολών σκοτεινών και αντεθνικών κέντρων να έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται «εθνοπατέρες»;

-Ποίοι ευθύνονται για την απεριόριστη και ανεξέλεγκτη κυριαρχική δύναμη των βουλευτών, τα κέντρα-εντολοδότες της εξουσίας ή ο ίδιος ο λαός;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα εκπηγάζουν από την βα­θεία και αντικειμενική μελέτη της πολιτικής ιστορίας και την σώφρονα ανάλυση της σύγχρονης πολιτικής πρακτικής.

Αυτή την κυριαρχική επί του λαού δύναμη κληρονομούν οι βουλευτές μέσα από τα πλέγματα του κοινοβουλευτικού συστήματος και ανανεώ­νουν κατά διαστήματα δια των εκλογών, με το άλλοθι της  «λαϊκής ετυμηγορίας».

Οι Έλληνες πολιτικοί που κυβερνούν ή αντιπολιτεύονται ανήκουν στην πλειοψηφία τους στο αδελφικό κύκλωμα το οποίον ήλεγχε και ελέγχει τον πολιτικό βίο της Ελλάδος, αποτελεί συνέχεια της οικογενειοκρατικής ε­ξουσίας των τσιφλικάδων, των κοτσαμπάσηδων και των πολιτικών σατρα­πών της μετεπαναστατικής περιόδου (μετά το 1831).

Επώνυμα όπως Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Τσαλδάρης, Βαρβιτσιώτης, Μερκούρης, Τσιριμώκος, Τσουδερός, Ράλλης, Θεοτόκης, Αλευράς, Κωστόπουλος, Τζιτζικώστας, Στεφανό­πουλος, Δήμας, Παπαπολίτης, Παπαληγούρας, Ζαϊμης, Ανδριανόπουλος, Μητσοτάκης, Καλαντζής, κ.α. είναι αρκετά για να πείσουν κάθε κα­λόπιστο και ανησυχούντα πολίτη ότι ο λαός είναι εμπεπλεγμένος σε ένα α­νώμαλο σύμπλεγμα το οποίο συντηρεί μηχανικώς ο ίδιος.

Ένα σύμπλεγμα από το οποίον δεν είναι δυνατόν να απαλλαγή πο­τέ δια των συνήθων κοινοβουλευτικών πολιτικών διαδικασιών, καθ^' όσον όλες οι πολιτικές δραστηριότητες ελέγχονται ΑΠΟΛΥΤΩΣ από τις δυνάμεις εκτροφής και συντηρήσεως του Συστήματος.

Συμπερασματικώς ο κοινοβουλευτισμός είναι:

-Η συμπύκνωση όλων των αρνητικών ιδεών (δόλου, ψεύδους, κομπίνας, μωροφιλοδοξίας, οκνηρίας, αταξίας, αναισχυντίας, χρηματολαγνεί­ας, κενοδοξίας, δειλίας, ανωμαλίας, αρνησιπατρίας) σε πολιτικό σύστημα.

-Ο μανδύας προστασίας των φαύλων, των ωτακουστών, των συνομιλητών με μυστικές υπηρεσίες, των αχυρανθρώπων, των μετρίων, των α­νοήτων, των τυχάρπαστων, των ιδιορρύθμων, των πολιτικώς ψυχασθενών, των εμμίσθων πρακτόρων ξένων κέντρων αποφάσεων, των κιναίδων, των κιναιδιζόντων, των Ταλμουδιστών Ιουδαίων, των Ιουδαϊζόντων.

-Η Ιουδαϊκή αλαζονεία, πλεονεξία και παραφροσύνη, μετασχηματισμένες σε πολιτικό σύστημα, που επιδιώκει να κάνει άπληστους και παράφρονες όλους τους ανθρώπους.

«Οι Εβραίοι (ΣΣ: Ταλμουδιστές Ιουδαίοι) είναι φυσικά με τις δημοκρατίες γιατί με άλλο σύστημα δεν μπορούν να επικρατήσουν»(Ο πρωθυπουργός του «ΟΧΙ» Ιωάννης Μεταξάς).

Δια τούτο αν θέλουμε να ακριβολογήσουμε για τον κοινοβουλευτισμό θα πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως ακολούθως: 

Καταφύγιον Ολεσηνόρων, Ιδεολόγημα Ναρκίσσων, Ορθοδοξίας Βάραθρον, Ονείδειον Υβρισμα Λαού, Έθνους Υπνωτήριον, Ταλμουδιστών Ιδεολογία, Στρωματεύς Μιαστόρων, Ολετήρ Στρατού.

*

Η κοινοβουλευτική αδελφότης των βουλευτών χρησιμοποιεί ως τόπον συγκεντρώσεως και συζητήσεως των «προβλημάτων» διαφόρους χώρους, όπως κλειστά εντευκτήρια, κλάμπς, στοές, καθώς και το πολυθρυλούμενον κοινοβούλιον.­

Το κοινοβούλιο είναι:

    -Ο μηχανισμός  συντηρήσεως του  πολυμόρφου/πολύχρωμου καπιταλισμού (αστικού, μαρξιστικού, σοσιαλιστικού, ψευδοεθνικιστικού), της συναλλαγής, της γεροντοκρατίας και των πολιτικών σαπροφύτων.

    -Ο κατοικητήριος οίκος μιας μωροφιλόδοξης και παντοιοτρόπως ραδιουργούσης πολιτι-κοοικονομικής ολιγαρχίας, αλαζονικής βουλευτοκρατίας και κληρονομικής οικογενειοκρατίας.

    -Το άντρον των χρηματανθρώπων, των τυράννων, των τυραννίσκων, των καρκινοπαθών πολιτικών εγκεφάλων, των εκβιαστών και των κολάκων.

-Το πεδίον μάχης πολιτικών φατριών, λογοκόπων, οιηματιών, λαο­πλάνων, αλληλοσπα-ρασσομένων πολιτικών συμμοριών συμμαχουσών ή συ­γκρουομένων και εις ουδέν έτερον αποβλεπουσών παρά εις την κατάληψη και την λεηλασίαν της εξουσίας.

-Το σύγχρονον τέμενος του Βάαλ, το οικητήριον των αθέων και αντιχρίστων.

-Το κέντρον διακονίας της αλαζονείας, της απληστίας και πλεονεξίας των βουλευτών.

-Το χρηματιστήριο των πολιτικών συνειδήσεων, το εντευκτηρίον των πορρωμένων εμπόρων του λαού και η τεφροδόχος των εθνικών συμφερόντων.

- Το μεταλλακτήριον-ανταλλακτήριον ψυχών-ιδεών και αρχών.

-Η πηγή της αδελφοκρατίας με όλες τις ερμηνείες της λέξεως.

-Η κατευθυνόμενη δημ(ι)οκρατική συναγωγή εντός της οποίας λαμβάνονται αποφάσεις αντίθετες προς τις προσδοκίες τού λαού και ασυμβίβαστες προς την αξιοπρέπεια του Έθνους.

Είναι τουλάχιστον αηδιαστικός ο ισχυρισμός των ψευτοδημοκρατών ότι Κοινοβου­λευτισμός σημαίνει ελευθερία, λαϊκή κυριαρχία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, εκπροσώπηση του λαού.

Αν θέλουμε και πάλιν, να ακριβολογήσουμε για το κοινοβούλιον θα πρέπει να το ερμηνεύσουμε ως ακολούθως:

Καπιταλισμού Οζοθήκη, Ισοπεδωτισμού Ναός, Οσφυοκαμπτών Βόθρος, Οικογενείας Υποπτέρων Λίκνον, Ιουδαιοσυναγωγή, Ομήγυρις Νεο-φεουδαρχίσκων/πλουτιζόντων.

Ο κοινοβουλευτισμός ως εκ της φύσεώς του και της διεθνιστικής α­ποστολής του, ΟΥΔΕΠΟΤΕ αναδεικνύει τους εκλεκτούς του Έθνους, αλλά ΠΑΝΤΟΤΕ αναβιβάζει στην εξουσία τους «εκλεκτούς» του Συστήματος, τους δημεγέρτες, τους υπό φυσιολογικές συνθήκες μέτριους, άχρηστους, α­πορριπτέους.

«Ο κοινοβουλευτικός βίος θυσιάζει τον άνθρωπον που σκέπτε­ται, που μελετά, που ενεργεί, που έχει την ικανότητα των πραγματοποιήσεων, εις τον άνθρωπον που ρητορεύει, εις τον κενολόγον δημαγωγόν...1»

Οι εξαιρέσεις του ανωτέρω κοινοβουλευτικού αξιώματος είναι ελά­χιστες μέσα στην πολύχρονη διαδρομή του.

Τέλος ο κοινοβουλευτισμός είναι:

-Ασυμβίβαστος προς τις ευαγγελικές ρήσεις και τα αγιογραφικά δόγματα της ορθοδόξου πίστεως.

-Αντίθετος προς κάθε ιδέα περί Έθνους και Γένους και αντίρροπος προς την ι­στορικήν πορεία του γένους των ανθρώπων.

-Αντι-δημοκρατία, Δικτατορία κεκαλυμμένη με …δημοκρατικό μανδύα, για να τυφλώνει τις υπνωτισμένες, αφιονισμένες, πολτοποιημένες και ξεδοντιασμένες ανθρωπομάζες.

Αψευδέστερος μάρτυς, το μέχρι τώρα διαβρωτικόν έργον του κοινο­βουλευτισμού, το οποίον έχει διαλύσει κοινωνίες, έχει διαφθείρει λαούς και τείνει να εξαφανίσει τα έθνη, αντικαθιστώντας τα πάντα με μία αντεθνική, κοσμοπολίτικη και χωρίς σκέψη ανθρωπομάζα, υποτεταγμένη πλήρως στην παγκόσμια Ιουδαιοταλμουδική Υπερκυβέρνηση.

«Εις την θέσιν των παρουσών κυβερνήσεων θα θέσωμεν εν φόβητρον, το οποίον θα ονομάζεται Διοίκησις της υπερτάτης κυβερνήσεως. Αι χείρες του θα είναι τεταμμέναι πανταχόθεν ως αρπάγαι και ο διοργανισμός του θα είναι τόσον κολοσσιαίος, ώστε όλοι οι λαοί κατ’ανάγκην θα υποταχθώσιν εις αυτό.2»  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παρουσιάσαμε την ακτινογραφία του Κοινοβουλευτισμού για να αποκαλύψουμε μία από τις μεγαλύτερες πλάνες των λαών και τις μεγαλύτερες σύγχρονες απάτες του Ιουδαιοκρατούμενου Συστήματος. Όσα εγράψαμε ασφαλώς και δεν είναι αρεστά στους θεωρητικούς του κοινοβουλευτισμού.

Όσοι από τους οπαδούς της θεωρίας του κοινοβουλευτισμού είναι καλόπιστοι και έχουν διάθεση να δέχονται κριτική, ας προβληματισθούν…..

      Τι να κάνωμεν; Αυτή είναι η αλήθεια..

Εμείς όπως κάνουμε πάντοτε, δεν αναλύσαμε το θέμα για να είμαστε αρεστοί στους πάντες, αλλά :

-Για να προσφέρουμε ψιχίον τι παιδείας, εις τους μη σκοπούντας τα βλεπόμενα, αλλά τα μη βλεπόμενα.

-Για να μαστιγώσουμε τους υιούς του σκότους, τους μη φιλούντας τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, οι οποίοι προσέθεσαν στο όνομα, δήθεν, της δημοκρατίας, μία ακόμη συνιστώσα (πολιτικήν) στην κοσμοθεωρίαν τους (Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός).

-Για να αφυπνίσουμε τους αγνούς και άδολους μεν Έλληνες, αλλά απαίδευτους περί τα Ελληνικά, ανώριμους περί τα πολιτικά και ακατήχητους περί την Ορθόδοξη πίστη.

Δεν είμαστε οι πρώτοι που θέτουμε το πρόβλημα του κοινοβουλευτισμού επί τάπητος.

Δεν είμαστε οι μόνοι που μαχόμεθα για να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τον κοινοβουλευτισμό.

Όμως η σημερινή κοινοβουλευτική ψευτοδημοκρατία θα εξακολουθεί να περισφίγγει τον κλοιόν της γύρω από τις ηγεσίες των κρατών και τον εγκέφαλον των λαών, όσον:

 -Η επίσημη διοίκηση της Ορθόδοξης εκκλησίας σιωπά από φόβο, άγνοια ή συμβιβασμό με την κοσμική εξουσία προδίδουσα τα δόγματα της άπαξ παραδοθείσης πίστεως (αφορά κυρίως στους Έλληνες).

 -Οι πατριωτικές δυνάμεις κάθε λαού παραμένουν διχασμένες, ελεγχόμενες από το σύστημα, αδρανείς ή επιδιώκουσες χαμαιλεοντική προσαρμογή στις χαλκευμένες πολιτικές καταστάσεις και τις νεοθηλείς και νεόκροτες (υπό του Συστήματος), πολιτικές «αρχές» της εποχής μας…  

ΤΕΛΟΣ  ΚΑΙ  ΤΩ  ΘΕΩ  ΔΟΞΑ

---

1 AndreTardieux, La profession Parlemantaire.

2 Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, Roger Lambelin, Αθήναι, 1962, σ.44.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ: Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία ή Βουλευτική Δικτατορία;

ΜΕΡΟΣ 6^ο

  

 6ο. Οι βουλευτές δεν είναι οι νόμιμοι εκπρόσωποι του λαού αλλά οι «νόμιμοι» εκπρόσωποι του εαυτού τους και των δυνάμεων-συμφερόντων που τους επέλεξαν και επέβαλλαν για την θέση του υποψηφίου βουλευτού, υπουργού, πρωθυπουργού, προέδρου Δημοκρατίας.

Η ανθρωπομάζα του εκλογικού σώματος που το Σύστημα ονομάζει «λαό», τους επέλεξε στις εκλογές, διότι δεν είχε δυνατότητα άλλης επιλογής. 

Οι κανόνες του κοινοβουλευτισμού υποχρεώνουν τον «λαό» να ψηφί­ζει τυφογέροντες, πολιτικοφενακίζοντες, γόνους «τζακιών», νεόπλουτους μετεωρίτες, απίθανους τύπους, γνωστούς... λικνιζόμενους τηλεοπτικούς αστέρες και λοιπούς λαοπλάνους υποψηφίους, ελλείψει άλλων οι οποίοι δεν συμμετέχουν στις εκλογές είτε λόγω αντιθέσεως προς την κοινοβουλευτική φαρσοκωμωδία, είτε διότι εξαφανίζονται από την πολιτική σκηνή ε­πειδή δεν προσφέρουν «γην και ύδωρ» στο Σύστημα.

Οι βουλευτές που ανοήτως ή ειρωνικώς αποκαλούνται «εθνοπατέρες», δεν είναι εκπρόσωποι του Έθνους, διότι:

-Όλοι ή σχεδόν όλοι οι εκλεγόμενοι βουλευτές, είναι διεθνιστές, ευρωπαϊστές, κοσμοπολίτες, άθεοι, παλαιομαρξιστές, νεομπολσεβίκοι, νεοσοσια-ληστές, νεο-φραγκέψαντες/δοσίλογοι, οικουμενιστές, αποκρυφιστές, νεο-διαφωτιστές (σκοταδιστές), ιουδαιόφρονες, μουσουλμάνοι, αντιχριστιανοί, «άχρωμοι» που είναι πολέμιοι του Έθνους, της πατρίδος και του πατριωτισμού. Δεν πιστεύουν στις έννοιες του Έθνους, της πατρίδος και του γνησίου πατριωτισμού.

-Όσοι απ’ αυτούς αναφέρονται στο Έθνος, στον πατριωτισμό και στην πατρίδα, χρησιμοποιούν τις λέξεις σφετεριζόμενοι ή χαλκεύοντες την σημασία τους, για επικοινωνιακούς, ψηφοθηρικούς και μόνον, λόγους.

Εάν επίστευαν στο Έθνος και τον πατριωτισμό, τότε θα επρότασσαν τις έννοιες  της Εθνικής Ελευθερίας και Εθνικής κυριαρχίας και όχι τον χιλιομεταλλαγμένο και περιφερόμενο δημαγωγικώς όρον  περί λαϊκής κυριαρχίας. 

Θα εγνώριζαν ότι χωρίς Εθνική κυριαρχία, ΔΕΝ υπάρχουν ατομικές ελευθερίες, δεν υπάρχει ελεύθερος λαός, δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία. Τελεία και παύλα!  

-Στην βουλή της κοινοβουλευτικής…δημοκρατίας δεν λαμβάνονται πολιτικές αποφάσεις για τον λαό και το Έθνος. Εκεί εκφράζονται προσωπικές, ιδιοτελείς απόψεις και ψηφίζονται νομοσχέδια που βραχυπροθέσμως, μεσοπροθέσμως ή μακροπροθέσμως, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των οικογενειών τους, με την ευρύτερη έννοια, και των αφεντικών τους.

-Οι βουλευτές αντιπροσω­πεύουν ένα αμελητέο ποσοστό πολιτικών «αποβλήτων» κάθε Έθνους, που μοναδικό στρατηγικό στόχο έχουν την απόκτηση-διατήρηση της λίαν προνομιούχου βουλευτικής/ νεοφεουδαρχικής έδρας. 

Δύο συνήθη γεγονότα-βουλευτικές δραστηριότητες, μία προεκλογική και μία μετεκλογική, που αποδεικνύουν τον παραπάνω ισχυρισμό μας είναι τα εξής:

-Η εμετικώς φαρισαϊκή και σε αρκετές περιπτώσεις αντισυναδελφική συμπεριφορά των υποψηφίων βουλευτών προς τους ψηφοφόρους κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ακατάσχετη υποσχεσιολογία, αυτοπροβολή του ανύπαρκτου προσωπικού και κυβερνητικού έργου, παρουσίαση των «ηθικών αρχών» του υποψηφίου, υπόγειες διεργασίες- συμμαχίες κατά συνυποψηφίων,  κυριολεκτικώς ζητιανιά μιάς ψήφου, κλπ.1

-Η σφοδρή διαμάχη που ξεσπά μεταξύ κυβερνητικού υποψηφίου βουλευτού και εκλεγομένου πρωθυπουργού, όταν ο τελευταίος αποφασίσει  ποια έδρα να κρατήσει. Τότε ο κλαυθμός και οδυρμός του βουλευτού στην εκλογική περιφέρεια του οποίου ο εκλεγείς πρωθυπουργός ή διατελέσας πρωθυπουργός επιλέξει να διατηρήσει την έδρα του2.

Ο καυγάς λοιπόν στις κοινοβουλευτικές εκλογές δεν γίνεται ούτε για τα εθνικά συμφέροντα, αφού οι υποψήφιοι είναι ποικιλόμορφοι διεθνιστές ούτε για να αποφασίσει ο «κυρίαρχος λαός» αφού αυτός είναι μονίμως στο περιθώριο. Γίνεται για την απόκτηση του πολιτικού φέουδου, της περιβόητης, της υπερπρονομιακής βουλευτικής έδρας και μόνον!

-Υπηρετούν με αφοσίωση τα συμφέροντα και εκτελούν πιστώς τις εντολές ενός κλειστού διεθνιστικού/ Ιουδαιοταλμουδικού κυκλώματος, ελέγχοντος την κλίκα των καπιταλιστών και καπιταλίσκων3.

7ο. Οι βουλευτές είναι συνήθως οι σκυταλοδρόμοι της εθνικής μειοδοσίας, του ηθικού μηδενισμού, του πολιτικού παχυδερμισμού και του εθνικού μαρασμού. Προσβλέπουν πάντοτε χωρίς οράματα στο παρόν, προσκεκολημμένοι μονίμως στα πεδία του ατομικού ωφελιμισμού, του οικογενειοκρατικού φε­ουδαρχισμού και του νεοεποχίτικου ψευτοανθρωπισμού, στοιχεία ολέθρια για λα­ούς και έθνη.

8ο. Η εξουσία που προέρχεται από τις κοινοβουλευτικές εκλογές και ασκείται μετεκλογικώς, είναι αντιδημοκρατική, δικτατορική και παράνομη, διότι:

-ΔΕΝ είναι δημοκρατική, με την έννοια των προαναφερθεισών προϋποθέσεων της αληθούς δημοκρατίας (βλέπε μέρος 4ο).

-Είναι δικτατορική/νεοφεουδαρχική,  με τις εξής έννοιες:

oΤου τρόπου λήψεως των κοινοβουλευτικών αποφάσεων, ήτοι για 4 ή 5 έτη τα πάντα να εξαρτώνται από τις διαθέσεις 151, 201 ή 301,κοκ βουλευτών, αναλόγως της αριθμητικής συνθέσεως των κοινοβουλίων, σε πληθυσμιακό σύνολο δεκάδων ή εκατοντάδων εκατομμυρίων εκλογέων.

Συνήθως οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες αντιπροσωπεύουν πολύ χαμηλότερα ποσοστά, ακόμη και κάτω του 50% των ψηφισάντων ή κάτω του 30% του συνόλου του εκλογικού σώματος. Που στηρίζουν λοιπόν την περιβόητη λαϊκή κυριαρχία-ετυμηγορία;

oΔεν υπάρχει ασφαλιστική δικλείδα, τουτέστιν δυνατότητα παρεμβάσεως - επεμβάσεως του λαού, για περιπτώσεις αντεθνικών, αντισυνταγματικών, αντιλαϊκών αποφάσεων-νόμων (χαρακτηριστικά παραδείγματα τα μνημόνια που ψήφισε η Ελληνική βουλή, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η παράδοση του ονόματος «Μακεδονία» στους Σκοπιανούς, κ.α...).

oΤης λειτουργίας των αρχηγικών-προσωποπαγών κομμάτων και της επιβαλλομένης απ’ αυτούς, «κομματικής πειθαρχίας».

oΤου αποδειχθέντος εκ της ιστορίας του κοινοβουλευτισμού, ιδιαιτέρως του ελληνικού κοινοβουλευτικού βίου, μεγάλου μύθου περί της συνταγματικής επιταγής «ψηφίσεως κατά συνείδηση».

Τις τελευταίες δεκαετίες της ιστορίας του ελληνικού κοινοβουλευτισμού, αρχής γενομένης από την αποστασία του 1964 και παλαιότερον, έχουν καταγραφεί αμέτρητες περιπτώσεις «έξωθεν εντολών», «αργυρώνητων ψήφων», ψήφων «εξαργυρώσεως αποκτηθείσης βουλευτικής έδρας», ψήφων «εκ μεταγραφής», για ανατροπή κυβερνήσεων, διαγραφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες [παρά το δημοψήφισμα περί προαιρετικής αναγραφής από τρία και πλέον εκατομμύρια Ελλήνων (Έτσι εννοεί ο κοινοβουλευτισμός την λαϊκή κυριαρχία)], φοροαπαλλαγές μεγαλοκαρχαριών, αντεθνικών συμβάσεων, κλπ.

oΤων εκβιαστικών μύθων της ψηφίσεως νομοσχεδίων προς σωτηρίαν της πατρίδος από εθνική συμφορά, όπως δαπάνες για εξοπλισμούς, δυσανάλογες σε σχέση με τα αποκτώμενα οπλικά συστήματα, η τρομοκράτηση για πιθανή χρεωκοπία της χώρας ή στάση πληρωμών εάν δεν ψηφισθούν οι μνημονιακές υποχρεώσεις, κλπ.

oΤης ψηφίσεως νόμων, κατ’εντολήν, τις μεταμεσονύκτιες ώρες ή από τα θερινά τμήματα της βουλής, με πλειοψηφία 1-2 ψήφων από μία βουλευτική…ενδεκάδα παρόντων βουλευτών.  

oΤης διαχύτως αλαζονικής και νεοφεουδαρχικής συμπεριφοράς των εκλεγομένων βουλευτών και της προσφερομένης σ’αυτούς, αδιανοήτως και προκλητικώς, ασυλίας.

oΤης κληρονομικής διαδοχής στα βουλευτικά αξιώματα, όπως εγένετο πάλαι ποτέ με τους βασιλείς και φεουδάρχες. Μία ματιά στα ονοματεπώνυμα εκλεγέντων βουλευτών, από συστάσεως κοινοβουλευτικού κράτους στην Ελλάδα, θα επιβεβαιώσει τον διαχρονικόν… θρίαμβον της οικογενειοκρατίας (νεποτισμός), της νεοφεουδαρχικής κληρονομικής βουλευτοκρατίας.

Άλλωστε σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές, συμπεριφέρονται αλαζονικώς ως νεοφεουδάρχες, αφού είναι «κολλημμένοι» με την βουλευτική έδρα, εκλεγόμενοι από νεανικής ηλικίας μέχρι βαθέος γήρατος,  με μοναδικό «άλλοθι» την «λαϊκή ετυμηγορία».

oΤης σχέσεως εξαρτήσεως-υποτελείας των βουλευτών στα γνωστά-άγνωστα «προωθητικά-προστατευτικά» Ιουδαιοταλμουδικά πολιτικοοικονομικά κέντρα που «συνέβαλαν» στην πολιτική τους ανέλιξη. Μία σχέση ανάλογη με εκείνη των ηγεμόνων και φεουδαρχών υποτελών της περιόδου 9^ου-15^ου αι4.  

- Η πολιτική εξουσία είναι νόμιμη ΜΟΝΟΝ όταν :

oΑσκείται συμφώνως με τις επιταγές και τους νόμους του Έθνους, που έχουν καθορισθεί οριστικώς και αμετακλήτως από την διαχρονική Εκκλησία (δήμος) του Γένους.

oΟι επιταγές και οι νόμοι της διαχρονικής εκκλησίας του Γένους, έχουν καταγραφεί στις σελίδες της ιστορίας του Έθνους και διδάσκονται ως ιερά παρακαταθήκη, στις νεώτερες γενεές.

oΟι επιταγές και νόμοι της διαχρονικής εκκλησίας του Γένους, προσαρμόζονται στις σύγχρονες απαιτήσεις και προσδοκίες του λαού, χωρίς να αλλοιώνεται η ταυτότητά του.

oΕπιτρέπεται στον λαό να μετέχει στην διαχρονική ιστορία του Έθνους του.

Σε διαφορετική περίπτωση, η πολιτική εξουσία που προέρχεται από κοινοβουλευτικές εκλογές, είναι Εθνικώς παράνομη.

Βεβαίως είναι «νόμιμη», κατά ανθρώπινους νόμους που έχουν ψηφισθεί από άτομα που:

-Δεν πιστεύουν στο ελληνικό έθνος.

-Δεν είναι Έλληνες κατά το γένος και την πίστη.

-Είναι διεθνιστές, άθεοι, ελληνόφωνα ελλαδο-ιζήματα, μεταλλαγμένα σε πιστά κυνάρια αλλόδοξων εχθρών του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, «γεννήματα  Ιουδαϊκών εχιδνών».

-Αγνοούν ή έχουν αλλοιώσει σκοπίμως την ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

-Αγνόησαν ή δεν έλαβαν υπόψη τους το περιεχόμενο των πρώτων μετεπαναστατικών ελληνικών συνταγμάτων (μετά την εθνικήν επανάσταση του 1821, Επιδαύρου, Άστρους, Τροιζήνος, Άργους), των συνταχθέντων από εκείνους που έδωσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι!

Σ’ εκείνα τα πρώτα συντάγματα επαναλαμβάνονται και καταγράφονται οι βασικές επιταγές και νόμοι της διαχρονικής λειτουργίας του Ελληνικού Έθνους-κράτους!!! 

*

Οι θιασώτες του κοινοβουλευτισμού ισχυρίζονται ότι δια της πολιτικής ελευθερίας, παρέχεται η δυνατότης δημιουργίας πολιτικών κομμάτων, ιδρυμάτων, συλλόγων, οργανώσεων σε όσους το επιθυμούν, με τον περιορισμό βέβαια ότι οι παραπάνω πολιτι­κοί οργανισμοί θα εφαρμόζουν πιστώς τα υπό των κοινοβουλευτικών νόμων διατασσόμενα.

Αλλά το κοινοβουλευτικόν σύστημα διακυβερνήσεως είναι ένα από τα ισχύσαντα κατά το παρελθόν ή ισχύοντα σήμερον, πολιτικά συστήματα και αντιστοιχεί σε μία από τις διάφορες πολιτικές ιδεολογίες που κατά καιρούς ενεφανίσθησαν και εφηρμόσθησαν στο πολιτικό στερέωμα της ανθρωπό­τητος.

Όταν αυτοί που αποφασίζουν την ίδρυση κάποιου κόμματος ή πολι­τικού οργανισμού υποχρεούνται από τον νόμο να υπογράψουν δήλωση πί­στεως στην ψευτοδημοκρατία της βουλευτικής δικτατορίας, τότε χάνει κάθε περιεχόμενο η έννοια της πολιτικής ελευθερίας.    Τότε έχουμε ανελεύθερη και άκριτη πολιτική σκέψη, πολιτική χαλκεί­α, ολοκληρωτική υποδούλωση της πολιτικής σκέψεως και εχινοποίηση της πολιτικής ελευθερίας των ατόμων. Έχουμε παράδοση των πολιτών, χωρίς όρους, στις ορέξεις της βουλευτοκρατίας προς την οποίαν οι πολίτες εντέλλονται όπως προσβλέπουν σαν την μοναδική πηγή Ηθικής και Δικαίου, το μοναδικό «φιλελεύθερο» σύστημα διακυβερνήσεως.

Είναι τόσο «φιλελεύθερη και πολυφωνική» η κοινοβουλευτική δημοκρατία ώστε έχει αποκλεί­σει οποιαδήποτε πολιτική πρόσβαση για «αντικοινοβουλευτική» πληροφόρη­ση. Απαγορεύει αυστηρά ακόμη και την γνώση της υπάρξεως ιδεολογικού αντιπάλου με διαφορετικές θέσεις και προγράμματα που δεν στηρίζονται σε πλαστογραφίες, μυθεύματα και ψευδολογίες αλλά στην αλήθεια, την οποίαν αποκρύπτουν οι ειδικά εκπαιδευμένοι κολοιοί της.

Αυτό δεικνύει τον τρόμο της κοινοβουλευτικής ψευτοδημοκρατίας στην ιδέα ότι θα πέσει η μάσκα της, όταν μάλιστα η ίδια διακηρύσσει πως και η λανθασμένη γνώμη είναι ε­λεύθερη και πρέπει να ακούγεται.

Κραυγάζουν λοιπόν οι κοινοβουλευτικοί ψευτοδημοκράτες για πολιτική ελευθερία και άρ­νηση οποιουδήποτε εξαναγκασμού στην επιλογή της πολιτικής ιδεολογίας.

Όμως τι είδους επιλογή μπορεί να γίνει όταν η μόνη πολιτική ιδεολογία που αναγνωρίζεται επισήμως και κατοχυρώνεται συνταγματικώς είναι     μία επίπλαστη «Δημοκρατία»; Πολυφωνία δήθεν, υποταγής στην μοναδικότητα της δημοκρατία τους;

H σοβιετική/μπολσεβικική, η μπααθική, η κινεζική, η σοσιαλιστική , η αμερικανική, η Αγγλική, η Γαλλική, η σκανδιναυϊκή, η αιγυπτιακή, η Ινδική, του Αζερμπαϊτζάν, η Αυσραλιανή, η Καναδική, η νοτιαφρικάνικη; Ποια απ’όλες και γιατί; Συνδυασμός όλων, κάποιων και ποίων;  

Ο όρος επιλογή θα είχε σημασία και αξία εάν προσεφέροντο στο ά­τομο δύο η περισσότερα συστήματα ή ιδεολογίες. Στην κοινοβουλευτική …δημοκρατία αντί προσφοράς προς επιλογή, ΔΙΑΤΑΣΣΕΤΑΙ η αποδοχή του ψευτοδημοκρατικού δόγματος με όλες τις πολιτικές αποχρώσεις του [σοσιαλισμός, δημοκρατικό κέντρο, σοσιαλδημοκρατία, κομμουνισμός, μεταρρύθμιση, δημοκρατία του κέντρου (κεντρισμός), Λαϊκή δημοκρατία κλπ.], καμμία από τις οποίες συνιστά αληθινή δημοκρατία.

ΟΛΕΣ είναι μορφές ασκήσεως δικτατορικής εξουσίας με δημοκρατικό μανδύα.

Συνεχίζεται

---

1 Όλοι μας τα έχουμε διαπιστώσει κατά την διάρκεια των προεκλογικών περιόδων. Αρκεί να υπενθυμίσουμε το περιεχόμενο των  βιογραφικών και των υποσχέσεων, με όρκον τιμής, που περιλαμβάνονται στα προεκλογικά φυλλάδια, τις αλλεπάλληλες τηλεφωνικές κλήσεις-προσκλήσεις-παρακλήσεις, κυρίως από απίθανους τύπους-αγνώστους μέχρι τότε υποψηφίους, και τα αμέτρητα ενοχλητικά μηνύματα από γνωστούς και αγνώστους υποψηφίους, μέσω κινητής τηλεφωνίας.

2 Το τι ακολουθεί σε τέτοιες περιπτώσεις, αποδεικνύεται από το τι ακολούθησε μετά τις εθνικές εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015 στην εκλογική περιφέρεια της Μεσσηνίας (έγγραφες δηλώσεις-αντιδράσεις υποψ. βουλευτού Λαμπροπούλου, μετά την απόφαση του Αντ. Σαμαρά να διατηρήσει την έδρα στην εκλογική περιφέρεια του τόπου καταγωγής του).

3 Καπιταλίσκοι: Είναι οι δορυφόροι του καπιταλιστικού κατεστημέ­νου. Οι αγωγοί συνδέσεως καπιταλιστών και ευρέων λαϊκών στρωμάτων. Οι μεταφορείς της ρουσφετολογίας από τον αιτηματία εις τον ικανοποιούντα και τανάπαλιν. Οι συνδετικοί κρίκοι της Καπιταλιστικής αλαζονείας με την αγνότητα, την αφέλεια, την άγνοια, την ανωριμότητα του λαού. Οι δεσμοφύ­λακες των εγκλείστων στις φυλακές του καπιταλισμού. Χωρίς τους καπιταλίσκους η κυριαρχία των καπιταλιστών εξασθενεί και καθίσταται μετέωρη.

4 Βλέπε υποσημείωση (2) 4^ου μέρους, Φεουδαρχία και Νεοφεουδαρχία.