ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ:

ΤΟ ΑΜΑΧΗΤΟΝ ΟΠΛΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΜΕΡΟΣ 18ο

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παρουσιάσαμε συνοπτικώς, κατά ανθρωπίνη δύναμη, το Πνευματικόν «εγχειρίδιον» της Ορθοδόξου Πίστεως, τον κυριώτερον πολέμιον του Εωσφορικού Συστήματος, το πνευματικόν «υπερόπλον» που κατέχει η Ορθόδοξη Εκκλησία, και συνεπώς διαθέσιμον σε κάθε πραγματικό Χριστιανό, προς προσωπική θεραπευτική χρήση, αλλά και επιθετική ή αμυντική ενέργεια, κατά παντός εχθρού της Πίστεως και του Έθνους.

Δυστυχώς, ο μέχρι τώρα εκκλησιαστικός/ενοριακός βίος και η κοινωνική-πνευματική συμπεριφορά των λεγομένων ορθοδόξων Ελλήνων, με βασική ευθύνη της διοικήσεως της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποδεικνύουν ότι, οι Έλληνες στην μεγάλη πλειοψηφία τους, στην οποίαν συμπεριλαμβάνονται κυρίως, οι άδολοι, οι αφελείς και οι ολιγόπιστοι Ορθόδοξοι:

.Δεν γνωρίζουν ούτε τον «κατασκευαστή» (Ιαχβέ-Ιησούς Χριστός), ούτε τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά (δόγματα της Ορθοδόξου πίστεως), ούτε τον «χειρισμό» (Αγιογραφική αιτιολόγηση των δογμάτων και ιστορική επιχερηματολογία της Ορθοδόξου αληθείας), ούτε τις κολοσσιαίες και αγεφύρωτες διαφορές του Θεανθρώπινου πνευματικού «υπερόπλου» της Ορθοδοξίας, σε σχέση με τα κίβδηλα ανθρώπινα πνευματικά «όπλα» των άλλων λεγομένων χριστιανικών ομολογιών και λοιπών θρησκειών παγκοσμίως.

.Παντελώς αγνώτες της Αγίας Γραφής, εγκλωβισμένοι στις κακοδοξίες των ορθοδοξιζόντων «θεολόγων» και ιερωμένων, των οικουμενιστών, των εθελοθρησκευόντων και ερωτοτροπούντων με αιρετικούς και αλλοδόξους, και βομβαρδιζόμενοι  από τις ποικίλες κοσμικές αντιχριστιανικές σειρήνες, αγνοούν  τον αποτελεσματικό χειρισμό Του Θείου Λόγου (Αγία Γραφή, Ιερά παράδοση),  αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την ακατανίκητη δύναμή Του.

.Θεωρούν την Ορθοδοξία και αυτό είναι το χειρότερο όλων, ως μία από τις υπάρχουσες ανθρώπινες θρησκείες και όχι ως την Μοναδική Αλήθεια. Έτσι, εμπλεκόμενοι σε συγκριτιστικές συζητήσεις με αλλοδόξους, ακροώμενοι ή αναγιγνώσκοντες τις θέσεις των ανθρωπίνων θρησκευμάτων/θρησκειών, υποπίπτουν στην μεγίστην πλάνη, να φρονούν ότι:

Ο Θεός είναι Ένας, όλες οι θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο θεό, αλλά με διαφορετικό τρόπο και όνομα η κάθε μία.

Ταυτοχρόνως καθίστανται έρμαια απέναντι στα ελλοχεύοντα Ιουδαιογενή αρπακτικά και σε οποιονδήποτε πνευματικό κίνδυνο/εχθρό.

Αποτέλεσμα: Οι ορθόδοξοι χριστιανοί ανερμάτιστοι αγιογραφικώς, εξασθενημένοι διανοητικώς, από τα καθημερινά συστημικά αντιχριστιανικά «σφυροκοπήματα», και ευνουχισμένοι πνευματικώς,  καθίστανται ευάλωτοι και ευμετάβλητοι στα πανούργα πνευματικά «πυροτεχνήματα» και λογικοφανή επιχειρήματα των εχθρών της πίστεως, γίνονται εύκολα θηράματα των δημαγωγών, λαοπλάνων αγαπολόγων και ευκολώτατη λεία των πνευματικών απατεώνων, των αιρετικών, των αλλοτρίων, των υιών της απειθείας, των σπιλάδων της αγάπης, των σπερμάτων κακοποιών, των μισαλλόδοξων ανθελλήνων και των πάσης φύσεως αντιχριστιανών.

Η Ορθοδοξία, όμως, κατ' ακρίβειαν, όπως αποδείξαμε, ΔΕΝ είναι θρησκεία.

Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη της μοναδικής, προσωποποιημένης, τελείας, σωτηριώδους και θεϊκής αληθείας στο θεανδρικό Πρόσωπο του ενανθρωπήσαντος Θεανθρώπου Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Αποκαλύπτεται ο Άγιος Τριαδικός Θεός μέσω της ενανθρωπήσεως του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Υιού και Λόγου του Θεού.

Όλες οι θρησκείες είναι προιόντα της λογικής και της φαντασίας, δηλ. όλες είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Όλες έχουν ανθρώπινη προέλευση και όλες οφείλονται στην φυσική τάση του ανθρώπου να γνωρίσει τον Θεό. Η ποικιλία τους οφείλεται στις εκάστοτε ειδικές συνθήκες όσων τις επινοούν (σε πρωτόγονο στάδιο ο άνθρωπος θεοποιεί ο,τι του προξενεί εντύπωση ή φόβο, π.χ. τα φυσικά φαινόμενα, σε άλλο στάδιο κατασκευάζει αγάλματα ανύπαρκτων «θεών» και τα προσκυνεί και σε άλλο επινοεί θρησκείες με επεξεργασμένη διδασκαλία και ηθική).

Ο Ιουδαιοταλμουδισμός, το Ισλάμ, ο Φραγκο-Παπισμός, ο προτεσταντισμός, και οι λοιπές περί θεού πεποιθήσεις των λαών όλου του κόσμου, ειδικώς ο Δυτικός Πολιτισμός, είναι κυριαρχημένα από την νόσον της θρησκείας και της αναζητούσης την ευδαιμονίαν ιδιοτελώς. Αυτή ακριβώς η ασθένεια ευρίσκεται εις το θεμέλιον όλων των προσωπικών και κοινωνικών νοσημάτων. Παραμένουσα πάντα ανεξέλεγκτος, οδηγεί αυτομάτως εις συγκρούσεις συμφερόντων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και εις την ιδιοτελή εκμετάλλευση των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, από τους συνανθρώπους τους. Η σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη υπετάγησαν εις την εξυπηρέτηση της ασθενείας αυτής, όπως εκφράζεται στην καταναλωτικήν οικονομίαν, η οποία διαβρώνει τις κοινωνικές δομές και ωθεί στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων πέραν των αναγκαίων ορίων.

Όλες οι θρησκείες λατρεύουν «είδωλα» (θεοποιούν δημιουργήματα του Θεού), όλες χωρίς εξαίρεση έχουν ειδωλολατρικό χαρακτήρα και όχι μόνο οι θρησκείες, αλλά και πολλές άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η σχέση σε πολλές περιπτώσεις, με μια συγκεκριμένη ιδεολογία, η σχέση του φανατικού οπαδού μιάς σέκτας/αιρέσεως/ αποκρυφιστικής τελετουργίας, η σχέση του φιλάργυρου με το χρήμα, η σχέση του επιδειξιομανούς με τον εαυτό του κ.α.

Η ασθένεια της ανθρώπινης φύσεως είναι η πτωτική κατάσταση του ανθρώπου και συνάμα και όλης της κτίσεως, που συμπάσχει, «συστενάζει και συνωδίνει» μαζί του (ΡΩΜ: 8/22). Η διάγνωση αυτή αφορά σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από το αν είναι χριστιανός ή όχι, αν πιστεύει ή όχι, λόγω της φυσικής ενότητας σύννομη της ανθρωπότητας. (ΠΡΑΞ: 17/26).

Η Χριστιανική Ορθοδοξία δεν κλείνεται στα στενά όρια ενός θρησκεύματος, που ενδιαφέρεται μόνο για τους οπαδούς του, αλλά, όπως ο Θεός, «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωση αληθείας ελθείν» (Α΄ ΤΙΜ: 2/4), αφού ο Θεός είναι «σωτήρ πάντων ανθρώπων» (Α΄ ΤΙΜ: 4/10).

Η ασθένεια λοιπόν, για την οποία μιλάει ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, είναι πανανθρώπινη. Προς θεραπείαν αυτής της ασθενείας το μεγάλο φάρμακο είναι η Ορθόδοξη Πίστη και το μοναδικόν κέντρο Νοσηλείας και αποθεραπείας των νοσούντων είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ είναι:

.Η απόλυτη πεποίθηση και βεβαιότητα που έχουμε, ότι υπάρχουν πρόσωπα και πράγματα, άγνωστα ακόμη στην ανθρωπότητα, ότι έλαβαν και θα λάβουν χώρα γεγονότα, τα οποία είναι αόρατα, αλλά και ακατάληπτα. Αυτά ούτε με το μάτι ούτε με τη λογική του μπορεί να τα συλλάβει ο άνθρωπος και να τα εννοήσει. Είναι αθέατα και ανεξερεύνητα.

.Η ολόψυχη αποδοχή και ευλαβής τιμή και προσκύνηση υπερφυών προσώπων και μυστηρίων, στηριζόμενη στην απόλυτη αυθεντία της θείας Αποκαλύψεως, η οποία μας προσφέρει τις θείες αυτές αλήθειες και τις αποδεχόμαστε με όλη μας την ψυχή. Δεν ερευνούμε. Δεν ρωτάμε το πώς και το γιατί, αφού η πίστη δεν είναι ούτε έρευνα ούτε αυτοψία και ψηλάφηση, όπως ζητούσε ο απόστολος Θωμάς, αλλ’ άνευ αντιρρήσεων αποδοχή και συγκατάθεση σε όσα η Ορθόδοξη Εκκλησία μάς αποκαλύπτει. Ο Θεός αποκαλύπτει τα άγνωστα, φανερώνει τα κρυμμένα και εμείς λέμε Ναι, Αμήν, και ακολουθούμε.

.Η αίσθηση  «των αοράτων και νοητών ως ορατών και ψηλαφητών, των αποκειμένων ως ήδη προκειμένων, των απόντων ως εγγύς παρόντων». Εκείνος που πιστεύει, δηλαδή, όχι απλώς παραδέχεται και συμφωνεί με αυτά που πιστεύει, αλλά και τα αισθάνεται ζωντανά. Και γίνεται τούτο, διότι όπως λέει ένας σοφός διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδείας· «μόνῃ τῇ πίστει πτερωθείς ὁ νοῦς εἰς τά ὑπέρ φύσιν ὑπερφυῶς ὑπερφέρεται». Όταν φωτισθεί με το φως της πίστεως ο νους του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος με το φωτισμένο νου του εισέρχεται στον κόσμο των ουρανίων θείων αληθειών, τις οποίες με αυτόν τον θείο φωτισμό, τις βλέπει καθαρά και με ευλάβεια τις προσκυνεί.

«…πίστις ἐστίν, ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (ΕΒΡ: 11/1).

.Η εδραία και αμετακίνητη πεποίθηση, ότι εγώ ο πιστός θα απολαύσω στο μέλλον αγαθά τα οποία τώρα δεν υπάρχουν, φαίνεται πως δεν υπάρχουν, αλλά τα ελπίζω, τα περιμένω δηλαδή με ζωντανή ελπίδα, περιμένω να πραγματοποιηθούν και να τα απολαύσω. Τέτοια είναι η ανάσταση των νεκρών, η Δευτέρα του Χριστού παρουσία, η μέλλουσα κρίση και ανταπόδοση, η αιώνια ζωή και βασιλεία. Αυτά ως προς τα ελπιζόμενα.

.Η απόλυτη και θεμελιωμένη βεβαιότητα ότι, ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός. Το ότι ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός είναι πρόσωπο ιστορικό, που έζησε πάνω στην γη. Ότι γεννήθηκε ως άνθρωπος από την Παναγία Παρθένο. Ότι σταυρώθηκε, ότι αναστήθηκε, ότι αναλήφθηκε στον Ουρανό και το ότι κάθισε στα δεξιά του Πατρός του, ότι θα έλθει πάλι κατά τη δευτέρα του παρουσία, για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς. Αυτά είναι πραγματικότητες, παρ’ ότι δεν φαίνονται. Έπειτα οι Άγγελοι και όλος ο ουράνιος πνευματικός κόσμος, η ψυχή μας κ.ο.κ. Για το Χριστιανό αυτά τα μη βλεπόμενα είναι τόσο βέβαια και έχει τόση πληροφορία περί τούτων, που ίσως δεν θα είχε, εάν τα είχε δει με τα ίδια του τα μάτια. Τα ελπιζόμενα, λοιπόν, υπαρκτά και παρόντα. Τα αόρατα και μη βλεπόμενα, ορατά και βλεπόμενα και σε άμεση επαφή και επικοινωνία ερχόμενα με μας, ή μάλλον εμείς που τα πιστεύουμε με αυτά.1

.Το αμάχητον όπλον των Ελλήνων

Η ελπίδα των Ελλήνων δεν βρίσκεται στους σημερινούς πολιτικούς στο σύνολό τους, ούτε στους σημερινούς ποιμένες της διοικούσης εκκλησίας στην πλειοψηφία τους.  Το σύνολο των ελπίδων μας βρίσκεται στην Ορθόδοξη πίστη μας και τον στύλο-εδραίωμα της αληθείας που είναι η ανίκητη και διαχρονικώς ζώσα Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλο Ορθόδοξη Εκκλησία και διαφορετικό πράγμα η διοίκηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας που παρουσιάζει ήδη σοβαρά και καρκινογόνα συμπτώματα εκκοσμικεύσεως και πνευματικής διαβρώσεως από Ορθοδοξίζοντες, Φραγκοπαπολάγνους, προτεσταντίζοντες και Ιουδαιο-οικουμενιστές.

Η ελπίδα των Ελλήνων εναποτίθεται στην κεφαλή της Εκκλησίας μας που είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Όλα αυτά διότι, στα αυτιά μας ηχεί η προτροπή του προφητάνακτος Δαβίδ: «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας επί υιούς ανθρώπων οις ουκ εστι σωτηρία» (ΨΑΛΜ: 145/3). Οι αληθώς ορθόδοξοι χριστιανοί δεν πιστεύουν σε πολιτικούς που αλλάζουν τις υποσχέσεις τους, αλλά στο Πανάγιο Πνεύμα που αλλοιώνει τους μαθητές και «πανσόφους τους αλιείς αναδεικνύει».

Όχι σε αυτούς που διχασμένοι και απολύτως ελεγχόμενοι από το Σύστημα έχουν μετασχηματισθεί σε αχυρανθρώπους του, αλλά σε Αυτόν που «εις ενότητα πάντας καλεί». Όχι στην αλαζονική σύγχυση της σύγχρονης Βαβέλ, αλλά στην καθαρότητα του θελήματος του Θεού. 

Όχι στις ψεύτικες υποσχέσεις των θρησκειών όλου του κόσμου, εκπροσωπούμενων από το Ιουδαιοταλμουδικό Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, πολιτικο-θρησκευτικόν όργανον των Ιουδαιοταλμουδιστών κοσμοκρατόρων, αλλά στο αμάχητον όπλον της Ορθοδόξου πίστεως, που τα πάντα αντιμετωπίζει, τα πάντα αποκαλύπτει και πάντα τα ακάθαρτα και εωσφορικά, εξολοθρεύει..

Όχι στις άκαρπες και φαρισαϊκές προσπάθειες των ηγετών αυτού του κόσμου, αλλά στην παγκαρπία του Αγίου Πνεύματος.

«…. στήκετε εν τη (Ορθοδόξω ) πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε» (Α΄ ΚΟΡ: 16/ 13)

«Ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών».

*

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ είναι  το Πνευματικόν θεραπευτήριον των μελών της, καθώς και όλων των ανθρώπων, που θέλουν να δουν τον Θεόν ως Φως, όπου υποβάλλονται εθελουσίως σε μία θεραπευτική αγωγή, η οποία πρέπει να αρχίσει και να τελειώσει σʼ αυτήν την ζωή. Πρέπει σ’ αυτήν την ζωή να γίνει η θεραπεία και να περατωθεί. Διότι μετά θάνατον ουκ έστι μετάνοια. Αυτή η θεραπευτική αγωγή είναι η ουσία και το κύριο περιεχόμενο της Ορθοδόξου Παραδόσεως ως και η κύρια μέριμνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Συνίσταται δε και αποτελείται από τα ακόλουθα τρία στάδια πνευματικής αναβάσεως:

Την κάθαρση από τα πάθη, τον φωτισμό από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος, και την θέωση, πάλι από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος.

Όλες οι θρησκείες ισχυρίζονται ότι οδηγούν τον άνθρωπο σε συνάντηση και σχέσεις με τον Θεόν, την Υπερτάτην δύναμη ή «θεούς», που αποδεικνύεται ότι είναι πλάσματα της ανθρώπινης λογικής και φαντασίας. Εάν χρησιμοποιούμε τον όρο θρησκεία με την τρέχουσα σημασία του, την καθημερινή, με την οποία θρησκεία είναι και ο Ταλμουδισμός των Ιουδαίων, ο Ισλαμισμός, και ο Ινδουϊσμός και ο Βουδισμός κ.λπ., τότε η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι σε καμμιά περίπτωση θρησκεία.

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια μέθοδος σωτηρίας, που δεν έχει σχέση με τις θρησκείες και έρχεται σε πλήρη αντίθεση μ' αυτές. Γι' αυτό στην Ορθόδοξη Παράδοση αποφεύγεται γενικά ο χαρακτηρισμός της πίστεώς μας ως «θρησκείας».Η Εκκλησία ως «σώμα Χριστού» και εν Χριστώ κοινωνία υπάρχει στον κόσμο, για να προσφέρει την σωτηρία, ως ένταξη σε αυτή την αναγεννητική διαδικασία.Το σωστικό αυτό έργο της Εκκλησίας επιτελείται με μια συγκεκριμένη θεραπευτική μέθοδο, ώστε ουσιαστικά η Εκκλησία να ενεργεί ως ένα παγκόσμιο θεραπευτήριο. «Ιατρείον Πνευματικόν» (Πνευματικό Νοσοκομείο) ονομάζεται η Εκκλησία, από τον ιερό Χρυσόστομο (†407).

Συνοπτικώς Ορθοδοξία είναι η Εκκλησία της Παραδόσεως. Η Αγία Γραφή και η Ιερά Παράδοση είναι τα δύο βασικά και  θεμελιώδη γνωρίσματα-συνταγματικά κείμενα της Ορθοδοξίας.

Συνεπώς αληθινός Χριστιανός, Ορθόδοξος Χριστιανός, είναι ο άνθρωπος εκείνος που:

.Πιστεύει στην Αγία Τριάδα. Στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, ως Μοναδικόν Αληθινόν Θεόν.

.Έχει αποδεχθεί, έχει ομολογήσει και ομολογεί δημοσίως, ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Εμμανουήλ και πως είναι ο  προφητευμένος από την Παλαιά Διαθήκη Μεσσίας της ανθρωπότητος, η προχριστιανική προσδοκία των Εθνών, ο  Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου.

.Είναι βαπτισμένος στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και χρισμένος με (Άγιο Μύρο) τις δωρεές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

.Με την ζωή του και τις πράξεις του προσπαθεί καθημερινώς να προκόπτει πνευματικώς και να γίνει ζωντανό μέλος της Εκκλησίας, της Παγκόσμιας κοινότητας των πιστών αδελφών Ορθοδόξων χριστιανών.

Αυτός είναι ο αληθινός Χριστιανός και η Ορθόδοξη Πίστη, το αμάχητον όπλον του. Ως εκ τούτου είναι αδιανόητο να δειλιά στις καθημερινές προκλήσεις των πολεμίων της Πίστεως και του Έθνους των Ελλήνων και να μην αντιμετωπίζει με παρρησία, τόσον τους εσωτερικούς υπονομευτές της Ορθοδόξου Πίστεως, όσον και τους πάσης φύσεως συστημικούς εμπρηστές του Ελληνορθόδοξου Έθνους των Ελλήνων.

Σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται ανεκτικότης ή δειλία.

Αμφότερες ενθαρρύνουν την επιθετικότητα και τον υπονομευτικόν ρόλον των «βαρέων λύκων» που έχουν εισέλθει ήδη στην Ορθόδοξη εκκλησία μας, ακόμη και στους κόλπους της διοικήσεως και της ποιμαντικής καθοδηγήσεως και έτσι αποθρασύνουν τους ποικιλόχρωμους εχθρούς της Πίστεως και της Πατρίδος.

Άλλωστε δεν υπάρχουν καταλληλότεροι και πιο αξιόπιστοι μαχητές από τους Ορθοδόξους χριστιανούς, για να αντιμετωπίσουν την λαίλαπα των πάνοπλων Ιουδαιοταλμουδιστών «γυπών και κοράκων», που έχουν αρχίσει προ πολλού, να κατασπαράσσουν την αγιασμένη γη Των Ελλήνων.

«Ούκ έπαισχύνομαι το εύαγγέλιον του Χριστού» (ΡΩΜ: 1/16). Δεν ντρέπομαι να μιλήσω για τον Χριστό όπου χρειαστεί. Δεν ντρέπομαι να ομολογήσω την πίστη μου. Τον Χριστό μου πάντοτε με παρρησία θα ομολογώ. Για τον Χριστό μου θα είμαι πάντοτε πρόθυμος ό­λους τούς εξευτελισμούς να υποστώ. Για τον Χριστό μου θα είμαι έτοιμος το αίμα μου να χύσω. «Τον Χριστόν μου παρακαλώ να με αξιώσει να χύσω το αίμα μου διά την άγάπην Του», έλεγε ό άγιος Κοσμάς ό Αιτωλός.

Μη ξεχνούμε ότι όσους ομολογούν τον Χριστό, θα τούς ομολογήσει και ό Χριστός ως ιδικούς του κατά την ήμερα της Κρίσεως.

«Πάς ούν όστις ομολογήσει έν έμοι έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω κάγώ εν αύτω έμπροσθεν του πατρός μου του εν ούρανοίς» (ΜΑΤΘ: 10/32) .

«'Ός γαρ εάν έπαισχυνθη με και τούς έμούς λόγους έν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και άμαρτωλώ, και ό υιός του ανθρώπου έπαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη έν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των άγιων» (ΜΑΡΚ: 8/38)                                              

*

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, τρείς(3) είναι οι μοναδικοί πολέμιοι του Ιουδαιοταλμουδικού Συστήματος στην ακάθεκτη πορεία του για κοσμοκρατορία, παγκόσμια κυριαρχία:

· Η Ορθόδοξη Πίστη (Πνευματικός).

· Ο Ορθόδοξος Εθνικισμός (ιδεολογικός / κοσμο-θεωρητικός).

· Η Εθνοκρατία ή Εθνική Πολιτεία (πολιτικο-κοινωνικός).

Μέχρι τώρα παρουσιάσαμε και αναλύσαμε με ιστορικά επιχειρήματα και την ασφαλή αυθεντική σφραγίδα της Θεόπνευστης Αγίας Γραφής, Τον Ορθόδοξο Εθνικισμό και την Ορθόδοξη Πίστη. Χωρίς αυτά τα δύο όπλα (ιδεολογικο/ κοσμοθεωρητικό και πνευματικό), είναι αδύνατο να εγκαθιδρυθεί πολίτευμα λαϊκής ευδαιμονίας, πολιτικής ισονομίας, κοινωνικής δικαιοσύνης  και εθνικής κυριαρχίας, όπως είναι η Εθνοκρατία ή Εθνική Πολιτεία, την οποία θα παρουσιάσουμε και θα αναλύσουμε προσεχώς.

Χωρίς τα δύο προμνησθέντα όπλα, ιδιαιτέρως την Ορθόδοξη Πίστη, είναι αδύνατον να αποφυλακισθούμε ή να δραπετεύσουμε, από το σατανικόν δεσμωτήριον όπου είμαστε φυλακισμένοι από τους πολιτικο-οικονομικούς δεσμοφύλακες, τους αργυρώνητους νωτοφόρους του Συστήματος.

Ή μήπως θεωρούμε ότι είμαστε ελεύθεροι πολίτες, επειδή οι εγκάθετοι αχυράνθρωποι του Συστήματος, μας παραμυθιάζουν με τα ψευτο-δημοκρατικά απατήλια συνθήματα, υποσχέσεις και ανθρωπιστικούς θεσμούς, περί δήθεν ατομικής ελευθερίας, ισότητος, Συνταγματικών και ατομικών δικαιωμάτων, δημοκρατικών εκλογών, ισοπολιτείας, απονομής δικαιοσύνης/τιμωρίας των διεφθαρμένων, διαπλεκομένων, παρανομούντων, λαϊκής κυριαρχίας, αξιοκρατίας  και λοιπών …νεοεποχήτικων δημοκρατικών πομφολύγων;

Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι είμαστε ήδη φυλακισμένοι σε ανοικτές συστημικές, Ιουδαιοταλμουδικής εμπνεύσεως φυλακές, όπου η μοναδική ελευθερία που μας παρέχεται είναι η επιλογή στο επιβαλλόμενον δίλημμα:

Ή υποτάσσεσαι σε όσα διατάσσονται από το Σύστημα ή αποθνήσκεις, οικονομικώς, πολιτικώς, επαγγελματικώς, βιολογικώς.

Δεν υπάρχει άνθρωπος στην γη, όση δύναμη κι’ αν διεθέτει (πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), για να αντισταθεί, να αντιμετωπίσει, πολύ περισσότερο να ανατρέψει το ΣΥΣΤΗΜΑ!

Όποιος ισχυρισθεί κάτι τέτοιο είναι μέγας Ψεύτης, λαοπλάνος και απατεών!

Όποιος πιστεύσει σε τέτοιους ισχυρισμούς, είναι ανόητος ή ψυχοπαθής!!!

Ο μόνος που μπορεί να ανατρέψει το Σύστημα είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος και των συμπάντων των ατελευτήτων, ο Ιησούς Χριστός, Ο μόνος Αληθινός Θεός της Ορθοδόξου Πίστεως!!!

Ο Κτίστης του εκπεσόντος αγγέλου, του Εωσφόρου, του άρχοντος του Συστήματος, του κόσμου τούτου!

Τέσσαρα πράγματα προαπαιτούνται:

· Ακλόνητη, εδραία και τεθεμελιωμένη (Ορθόδοξη) Πίστη στον Δημιουργό/Κτίστη των πάντων.

· Αδιάλειπτος προσευχή προς τον Κτίστη/Δημιουργό Ιησού Χριστό.

· Μελέτη του Θείου Λόγου Του, της Αγίας Γραφής.

· Ελπίδα ότι ο Θεός έχει το σχέδιό Του για την οριστική απαλλαγή μας από το Εωσφορικό Σύστημα και Υπομονή. Το πότε και πως είναι αποκλειστικώς δική Του απόφαση!!!

Σε όλους τους σκεπτομένους, αντισυστημικούς και ελευθέρους Έλληνες, μέσα από τον Θείο Λόγο του ( Αγία Γραφή), δια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προμηθεύει το αμάχητον όπλον της Ορθοδόξου Πίστεως, που έχει αμυντικές και επιθετικές δυνατότητες, και ταυτοχρόνως μας υποδεικνύει τις διαδικασίες και τα λοιπά πνευματικά όπλα, με τα οποία μπορούμε να ανθιστάμεθα στις αφόρητες πιέσεις και τρομοκρατικές ενέργειες του Εωσφορικού Συστήματος, αλλά και να το ανατρέψουμε.

Ποίος όμως, ομολογεί δημοσίως, ειλικρινώς και αφόβως Τον μόνον αληθινόν Θεόν, Τον Ιησού Χριστόν; Ποίος Τον επικαλείται αδόλως, σήμερα;

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 2016

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

(Πέραν των αναφερθεισών στα κείμενα, πηγών)

1. Θεοδώρου Ανδρέας, Η Ουσία της Ορθοδοξίας, 2η έκδ. βελτιωμένη, εκδ. Παρουσία, Αθήνα 1998, σελ. 33.

2. Ματσούκας Α. Νίκος, Γένεσις και ουσία του Ορθοδόξου Δόγματος (σειρά Ανάλεκτα Βλατάδων #2), Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη 1969, σελ. 29, υποσημ. #1.

3.   ΘΗΕ, τόμ. 5 (1964),

4. Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, Θεολογία και Γλώσσα, Ακρίτας, έκδ. 3η βελτιωμένη, Αθήνα 2002, σελ. 42.

5.   Χρήστου Παναγιώτης, Ελληνική Πατρολογία, τόμ. Δ΄, 2η έκδ., Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 59.

6. Ματσούκας Α. Νίκος, Ιστορία της Φιλοσοφίας, 7η έκδ., Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 255.

7.     Μ. Βασιλείου, Προς Ευστάθιον, PG 32, 829Β.

8.     Παπαδόπουλος Γ. Στυλιανός, Πατρολογία, τόμ. Β', έκδ. 2η, Αθήνα 1999, σελ. 41.

9.  Καρμίρης Ιωάννης, Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμ. Α', 2η έκδ., Αθήνα 1960, σελ. 85.

10.  Νίκος Ματσούκας, Δογματική...Β΄, σελ. 17

11.   Π. Τρεμπέλας, Δογματική Α΄, σελ. 5

12. Τα δόγματα π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου από το βιβλίο  (Το νόημα της ζωής στο φως της Ορθοδοξίας)

13.Τα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και οι ιεροί Πατέρες, ο Κων. Χαρ.Κορλός, θεολόγος aktines.blogspot.com/2015/05/blog-post_64.html

14. http://www.egolpion.com/dogmata.el.aspx#ixzz3sENfkagB

15.  www.xfd.gr/εκκλησία/δογματική/η-ορθόδοξη-χριστιανική-πίστη-μας

16. Ανδρούτσος, Χρήστος (1869-1935). Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Αθήναι :Τυπογραφείον του "Κράτους" 1907.----Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας,Εκδόσεις Αστήρ, 2005.

17. Ηλία Βενιέρη, Το Φως του Κόσμου – Συνοπτική Έκθεση της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως, έκδοσις Ορθοδόξου Χριστιανικού Συλλόγου ο Άγιος Αρσένιος ο εν Πάρω Θαυματουργός, Αθήναι 1982, σ. 25 – 28).

18. Π.Ι. Μπρατσιώτου, περί των θεμελειωδών αρχών και γνωρισμάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, σελ. 6

19. π. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμαίοι ή Ρωμηοί Πατέρες της Εκκλησίας. Θσσαλινίκη 1984. Του ιδίου, Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της., στον τόμο. Ορθοδοξία, Ελληνισμός... Εκδ. Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, Β΄ τόμος, 1996, σ.67-87. Του ιδίου Church synods and Civilisation, στη ΘΕΟΛΟΓΙΑ, τ.63 (1992) 421-450 και Ελληνικά, τ.66 (1995) 646-680.

20. Π Ιερόθεου Βλάχου (τώρα μητροπ. Ναυπάκτου), Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, Έδεσσα 1986. Του ιδίου, Μικρά είσοδος στην Ορθόδοξη Πνεύματικότητα, Αθήνα 1992. Του ιδίου, Υπαρξιακή Ψυχολογία και Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, Λειβαδιά 1995. Ακόμη οι σχετικές κατά καιρούς δικές μας μελέτες, όπως π.χ..

21. Γ. Δ. Μεταλληνού, Ορθόδοξη θεώρηση της Κοινωνίας, Αθήνα 1986. Θεολογική μαρτυρία της εκκλησιαστικής λατρείας, Αθήνα 1996 κ.α. Στα βιβλία αυτά βρίσκει κανείς και την λοιπή βιβλιογραφία

---

1 --Στον αρχαίο κόσμο έλεγε ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας· «διά τῆς πίστεως ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾷ τήν βεβαιότητα ἐπί τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν πραγμάτων».

--Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς λέει ότι «κυριώτερον τῆς ἐπιστήμης ἡ πίστις, καί ἔστιν αὐτῆς κριτήριον» (Γ. Παπαμιχαήλ, Απολογητικά σελ. 243 και Migne 8, 948Α). Ο δε Μέγας Βασίλειος γράφει τα εξής σοφά. «Πίστις ἡγείσθω τῶν περί Θεοῦ λόγων· πίστις ἡ ὑπέρ τάς λογικάς μεθόδους τήν ψυχήν εἰς συγκατάθεσιν ἕλκουσα. Πίστις, οὐχ ἡ γεωμετρικαῖς ἀνάγκαις, ἀλλ’ ἡ ταῖς τοῦ Πνεύματος ἐνεργείαις ἐγγινομένη… Καί μηδείς καταχλευαζέτω τοῦ λόγου, ὡς ἀβασανίστως ἡμῶν εἰς τήν ὑπέρ ὧν λέγομεν συγκατάθεσιν τούς ἀκούοντας ἐναγόντων. Ἀνάγκη γάρ ἑκάστης μαθήσεως ἀνεξετάστους εἶναι τάς ἀρχᾶς τοῖς μανθάνουσι… Ἐπεί ἀμήχανον τούς περί τά πρῶτα ζυγομαχοῦντας δυνηθῆναι ὁδῷ καί τάξει προελθεῖν εἰς τό τέλος. Καί τοῦτο ἄν μάθεις παρ’ αὐτῶν τῶν ἔξωθεν. Εἰ γάρ μή συγχωρήσειας τάς πρώτας ἀρχάς τῷ γεωμέτρῃ, ἀμήχανον αὐτόν τά ἐφεξής συμπεράνασθαι. Καί τῆς Ἀριθμητικῆς ὁ τοῖς πρώτοις καί στοιχειώδεσιν ἐνιστάμενος, τήν εἰς τό πρόσω ὁδόν διακόπτει. Ὁμοίως δέ καί ἰατρικαί ἀρχαί ἰατροῖς ἀναπόδεικτοι. Καί ὅλως, ἐν ὁποιοδήποτε ἐπιτηδεύματι τῶν ὁδῷ καί τάξει προϊόντων ἐπί τό τέλος, ἀδύνατον τῶν πρώτων ὑποθέσεων ἀποδείξεις ἐπιζητεῖν· ἀλλ’ ἀνάγκη τάς τῶν λογικῶν τεχνῶν ἀρχάς ἀνεξετάστως παραδεξάμενον, τό ἐκ τῶν ὑποτεθέντων ἀκόλουθον ἐν τοῖς ἐφεξής ἐπιβλέπειν. Οὕτω δή οὖν καί τό τῆς θεολογίας μυστήριον τήν ἐκ τῆς ἀβασανίστου πίστεως ζητεῖ συγκατάθεσιν» (Migne 30, 104B).

--Όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «ἡ πίστις ἐστίν αὐτή ἡ ὑπόστασις καί οὐσία τῶν ἐλπιζομένων πραγμάτων», «ὑφιστῶσα ταῦτα καί συνιοῦσα ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ πιστεύοντος». «Ἐπειδή γάρ τῇ ἐλπίδι ἀνυπόστατα εἶναι δοκεῖ (φαίνονται σαν ανυπόστατα, σαν να μην υπάρχουν), ἡ πίστις ὑπόστασιν αὐτοῖς χαρίζεται· μᾶλλον δέ οὐ χαρίζεται, ἀλλ’ αὐτό ἐστιν οὐσία αὐτῶν».

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ:

ΤΟ ΑΜΑΧΗΤΟΝ ΟΠΛΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΜΕΡΟΣ 17ο

ΙA. Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ/ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ 1

7.  Χαρακτηριστικά γνωρίσματα Ορθόδοξου Χριστιανού

(Συνέχεια 16ου  μέρους)

δ/ Η Υπακοή στο Θέλημα του Τριαδικού Θεού

Γνώρισμα λοιπόν της Ορθοδοξίας, σε αντίθεση με ΟΛΕΣ τις θρησκείες και θρησκευτικές δοξασίες παγκοσμίως, είναι η Πίστη στον  Αληθινό Θεό, Τον Τριαδικό Θεό. Δεν αρκεί όμως, μόνον η θεωρητική παραδοχή και πίστη σ’ Αυτόν, «αφού και τα δαιμόνια πιστεύουσιν και φρίσσουσιν» (ΙΑΚ:2,19), χρειάζεται και η υποταγή στο θέλημά Του, στο φρόνημά Του, σ’ ό,τι Αυτός αποκαλύπτει στον άνθρωπο.

Ο Θεός απαιτεί εθελούσια, απόλυτη και τυφλή υποταγή σε όλα.

1/ Ας θυμηθούμε την θυσία του Αβραάμ όπου ο Θεός ζητά να του θυσιάσει ό,τι πιο πολύτιμο είχε. Τον μονογενή του υιό, που τον απόκτησε μετά από 25 χρόνια προσευχής και αναμονής!

2/ Απαιτεί υπακοή στις οδηγίες Του και στις οδηγίες των ανθρώπων Του, άσχετα αν λογικώς εμείς θεωρούμε κάτι άλλο ως σωστό.

Ας θυμηθούμε:

- Τον Μωϋσή, που τον εξέλεξε για αρχηγό του Ισραήλ, ενώ ήταν ισχνόφωνος και βραδύγλωσσος (ΕΞΟΔ: 4/10).

-Τον Σύρο αρχιστράτηγο Ναϊμάν/Ναιμάν ή Νεεμάν που ήταν λεπρός και ο Ελισσαίος του ζήτησε να λουσθεί επτά φορές στον Ιορδάνη για να θεραπευθεί, ενώ η Συρία είχε τα ποτάμια Αβανά και Φαρφάρ, που ήταν μεγαλύτερα και πιο σπουδαία (Δ΄ ΒΑΣ: Ε΄ κεφ.).

Σε τι συνίσταται και που είναι καταγεγραμμένο το θέλημα του Θεού;

Το Θέλημα του θεού είναι εγχαραγμένο και αποτυπωμένο μέσα στην συνείδηση ΟΛΩΝ των ανθρώπων.

«...Πνεύμα εστίν εν  βροτοίς, πνοή δε Παντοκράτορος εστίν η διδάσκουσα» (ΙΩΒ: 32/8).

« α προσετάγη σοι, ταύτα διανοού, ου γαρ εστίν σοι χρεία των κρυπτών» (ΣΟΦ. ΣΕΙΡΑΧ: 3/22)

«...ο νόμος του Θεού αυτού εν καρδία αυτού (του δικαίου ανθρώπου)» (ΨΑΛΜΟΙ: 36/30-31)

«...το έργον του νόμου γραπτόν εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως..» (ΡΩΜ: 2/14-15).

Ο Απόστολος Παύλος τονίζει:

«Και μην προσαρμόζεστε στον τρόπο ζωής του κόσμου αυτού, αλλά να μεταμορφώνεστε καλλιεργώντας έναν καινούργιο τρόπο σκέψεως, έτσι ώστε να διακρίνετε, εξετάζοντας, ποιο είναι το θέλημα του Θεού, που είναι καλό και ευχάριστο και τέλειο (αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον)» (ΡΩΜ: 12/2).

Συνεπώς, Το θέλημα του Θεού ως Νόμος του Δημιουργού, είναι και παραμένει βαθειά εγχαραγμένος στην συνείδηση ΟΛΩΝ των ανθρώπων. Επειδή ο Νόμος του Δημιουργού, είναι εγχαραγμένος στην συνείδηση κάθε ανθρώπου, που σαν αυστηρός πυλωρός ελέγχει και επεξεργάζεται ΟΛΕΣ τις πληροφορίες των αισθήσεων και των νοητικών λειτουργιών (Αντιλήψεως, Νοήσεως, Λογικής, Κρίσεως, Μνήμης) και όλες τις αποφάσεις που διαμορφώνει και εξωτερικεύει η ΕΛΕΥΘΕΡΗ  ΒΟΥΛΗΣΗ, τα πονηρά πνεύματα, αυτή την συνείδηση προσπαθούν είτε να αποκοιμίσουν, αναισθητοποιήσουν και αχρηστέψουν μονίμως, είτε να παραπλανήσουν και ξεγελάσουν έστω και πρόσκαιρα, για να μπορέσουν να διέλθουν από την αφύλακτη, πιά, θύρα της ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ, χωρίς έλεγχο.

Την μόνιμη αχρήστευση της συνειδήσεως τα πονηρά πνεύματα ή και ο ίδιος ο αρχηγός τους, ο Σατανάς, την επιτυγχάνουν με δύο κυρίως τρόπους:2 

1ος/ Με την βοήθεια μεθόδων και τεχνικών με τις οποίες νεκρώνουν τελείως ή ερεθίζουν έντονα τις αισθήσεις και πνευματικές λειτουργίες τους, διανοίγοντας σταδιακά και ανεπαίσθητα, μία αφύλακτη είσοδο στην ελευθέρα βούληση και μία μυστική και δαιδαλώδη σήραγγα στην συνείδηση, που οδηγεί τα πνεύματα απαρατήρητα, στο σκοτεινό θάλαμο του υποσυνειδήτου. Από εκεί οι εισβολείς στον ανθρώπινο νου, επενεργούν στο ψυχοπνευματικό κύκλωμα και υποβάλλουν-επιβάλλουν,  τις διάφορες αποκρυφιστικές δοξασίες τους!!!3

2ος/ Με την «μύηση», στην οποίαν υποβάλλονται οικειοθελώς όλοι αυτοί που γίνονται μέλη αποκρυφιστικών οργανώσεων, μυστικιστικών ομάδων και όσοι γίνονται μαθητές μεμονωμένων αποκρυφιστών (μάγων, φακίρηδων, Γκουρού, Γιόγκι, μοναχών ειδωλολατρικών θρησκειών, κλπ.).

Η μύηση, σ’ όλες τις περιπτώσεις, όπως και αν την εννοεί κανείς, είτε ως τελετουργία, είτε ως διδασκαλία, είναι μία μέθοδος προσχεδιασμένης και καλώς οργανωμένης παραπλανήσεως και εξαπατήσεως τόσον των αισθήσεων όσον και των νοητικών λειτουργιών του μυουμένου.4

Αναλυτικώτερα το Θέλημα του Θεού συνίσταται εις το:

α΄. Να μην «εθελοθρησκεύομεν».

Ο απόστολος Παύλος μας μιλά για κάποιους ανθρώπους, που έχουν μία εντελώς προσωπική θρησκεία, την εθελοθρησκεία (ΚΟΛΑΣΣ: 2,23). Είναι η θρησκεία του θελήματός τους, της αρεσκείας τους, των προσωπικών δοξασιών τους, που συντελούν στην ικανοποίηση των σαρκικών και εγωϊστικών φρονημάτων τους.

Αυτή η θρησκεία είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος.

Ο Αδάμ και η Εύα σ’ αυτή την θρησκεία πίστευαν. Τους είπε ο Θεός· «Από όλα τα δένδρα του παραδείσου μπορείτε να φάτε. Από το δένδρο της γνώσεως όμως απαγορεύεται. Εάν φάτε να ξέρετε ότι θα πεθάνετε». Τους έβαλε ένα γύμνασμα ο Θεός, για να τους εξασκήσει στην υπακοή, την εγκράτεια, την πίστη. Εκείνοι όμως δεν υπήκουσαν. Να λοιπόν η αξία της υπακοής στο θέλημα του αληθινού Θεού. Να τι ζητά ο αληθινός Θεός από εμάς.

Μετά την πτώση, ο Θεός, θέλοντας να κτυπήσει το φαινόμενο της εθελοθρησκείας -την τάση δηλαδή του ανθρώπου να νομίζει ότι θα βρει την ευτυχία μόνος του, κάνοντας του κεφαλιού του, τους εξορίζει από τον παράδεισο, τους αφήνει να γευθούν τον θάνατο και τις ποικίλες κακίες, θλίψεις, δοκιμασίες και θέτει αμέτρητες εντολές, ζητώντας πολύ περισσότερη υπακοή. Το κάνει αυτό:

1/ Για ν’ αντιληφθούμε ότι πρέπει να δρούμε θεοκεντρικώς και όχι ανθρωποκεντρικώς.

2/ Για να εκτιμήσουμε τι μεγάλος και πόσο πολύτιμος θησαυρός είναι η θέωση, η κατά Θεόν και αιώνια ευτυχία, την οποία δεν προσέξαμε καθόλου, όταν βρισκόμασταν στον παράδεισο.

3/ Για να υπενθυμίσει στους ανθρώπους ότι τώρα, μετά την έξοδο από τον παράδεισο, χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη άσκηση, για να μην γευθεί τον αιώνιον θάνατον ο άνθρωπος, από την αμαρτία.

* * *

Δυστυχώς το φαινόμενο της «εθελοθρησκείας» παρατηρείται σήμερον, και σε πολλούς Χριστιανούς.

Τους ακούς να λένε:

«Εγώ δεν πάω στην Εκκλησία, αλλά πάω και ανάψω το κεράκι μου σ’ ένα εκκλησάκι»· ή «περνώ ανάβω το κερί μου και φεύγω».

«Εκκλησιάζομαι αλλά δεν κοινωνώ».

«Δεν χρειάζεται να εξομολογηθώ. Δεν έχω εμπιστοσύνη στον εξομολογητή .Θα τα πω στην εικόνα».

«Για μένα δεν έχει καμμιά αξία η νηστεία. Το φαγητό δεν είναι αμαρτία».

«Πιστεύω στον θεό ως μία ανωτέρα δύναμη».

«Όλες οι θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο θεό αλλά με διαφορετικό όνομα. Εμείς οι χριστιανοί τον ονομάζουμε Ιησού Χριστό».

«Είναι θέμα δικό μου αν θα κάνω πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο».

Τέτοια και άλλα παρόμοια που καταργούν ό,τι πιο πολύτιμο έχει η Ορθοδοξία, διδάσκουν οι ανθρώπινες εθελοθρησκείες, που αποτελούν συνιστώσες του Οικουμενισμού. Με τέτοιου είδους εθελοθρησκείες όμως, αποκλείεται να οδηγηθούμε σε κατάσταση μόνιμης ειρήνης, άδολης αγάπης, αληθούς αδελφωσύνης, ομόνοιας και ενότητας, αφού οι παραπάνω καταστάσεις, αποτελούν απατηλά και ελκυστικά συνθήματα του Εωσφορικού Οικουμενισμού, με μοναδικό στόχο την παγίδευση των ανθρώπων και τον αποπροσανατολισμό τους από την Αλήθεια της Ορθοδοξίας.

Άλλωστε η ενότητα η αγάπη, η χαρά, η αγαθωσύνη, η ειρήνη, η μακροθυμία και η πίστη, είναι δώρα του Αγίου Πνεύματος (ΓΑΛ: 5/22), δώρα της Ορθοδοξίας και της ορθοπραξίας των πιστών. Δεν είναι ανθρωποκεντρικές κατακτήσεις αλλά  απόλυτα θεοκεντρικές δωρεές.

Αληθινός Θεός είναι ένας και όχι πολλοί· και αληθινή πίστη είναι μία, η Ορθόδοξη, ενώ οι άλλες είναι ψεύτικες.

Ο Κύριος μας λέγει: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν..» (ΙΩΑΝ: 15/5).

Αν δεν φυλάξει ο Κύριος την πόλη, μάταια αγρυπνούν οι φύλακες. Αν ο Κύριος δεν οικοδομήσει οίκο, μάταια κοπιάζουν αυτοί που οικοδομούν. Όλα που θέλετε να τα πραγματοποιήσετε στην ζωή σας θα τα κάνετε με την ευλογία μου και την βοήθειά μου.

Φωνάζουν οι άνθρωποι, για ισότητα, αδελφωσύνη και για ανθρώπινα δικαιώματα. Προσπαθούν με κάθε μέσο, ακόμη και το πιο απάνθρωπο και τρομοκρατικό, να τα ικανοποιήσουν. Και ξεχνάνε, ότι η αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής» ή την Αγία Γραφή που μας λέγει: «Ευλογητός ει Κύριε δίδαξόν με τα δικαιώματά σου» και όχι τα δικαιώματά μου.

Προς τούτοις, με μια ελάχιστη δόση αυτογνωσίας, ας προστρέχουμε στην ευχή: «…έως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος; ἕως πότε ἀποστρέψεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ; ἕως τίνος θήσομαι βουλὰς ἐν ψυχῇ μου, ὀδύνας ἐν καρδίᾳ μου ἡμέρας καὶ νυκτός; ἕως πότε ὑψωθήσεται ὁ ἐχθρός μου ἐπ᾿ ἐμέ; ἐπίβλεψον, εἰσάκουσόν μου, Κύριε ὁ Θεός μου· φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον, μήποτε εἴπῃ ὁ ἐχθρός μου· ἴσχυσα πρὸς αὐτόν· οἱ θλίβοντές με ἀγαλλιάσονται, ἐὰν σαλευθῶ. 6 ἐγὼ δὲ ἐπὶ τῷ ἐλέει σου ἤλπισα, ἀγαλλιάσεται ἡ καρδία μου ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ σου· ᾄσω τῷ Κυρίῳ τῷ εὐεργετήσαντί με καὶ ψαλῶ τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ ῾Υψίστου.» (ΨΑΛΜΟΙ: 12 )

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία για τον άνθρωπο από την απόφασή του να παραδώσει την θέλησή του στον Θεό, θεωρώντας πως η Θέληση του Θεού είναι ανώτερη και τελειότερη από το καθετί.

Ας θυμόμαστε την στάση του Ιησού Χριστού, που στην μεγαλύτερη μάχη της ζωής του, στον κήπο της Γεθσημανή, τότε που η Άγια Ψυχή Του σήκωνε το βάρος όλων των πόνων του κόσμου, υποτάχθηκε με τέλεια εμπιστοσύνη στο Θέλημα του Πατέρα Του, προφέροντας την συγκλονιστική φράση: «Γενηθήτω το θέλημά σου» (ΜΑΤΘΑΙΟΣ: 26/42).

Ο Ιησούς Χριστός, στην κορύφωση της Δοκιμασίας Του, που από κάθε άποψη είναι ασύλληπτη για την ανθρώπινη εμπειρία, εφάρμοσε στην πράξη αυτό που δίδασκε σε όλη την επίγεια Διακονία Του στους μαθητές Του. Υποτάχθηκε ως άνθρωπος και, βαδίζοντας στο στενό μονοπάτι αυτής της υποταγής, κέρδισε αμάραντη Δόξα.

β΄. Να λατρεύομεν τον Θεόν Ορθώς.

Ο Νικόλαος Λούβαρις (1885-1961), καθηγητής της θεολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών και υπουργός παιδείας (1936 και 1943-1944), ερώτησε κάποτε ένα μοναχό αγιορείτη -τον Αβακούμ τον ανυπόδητο- ο οποίος ήξερε όλη την Αγία Γραφή απέξω, που μιλά η Βίβλος για πρώτη φορά για την ορθοδοξία και φυσικά για την ορθοπραξία. Και ο Αβακούμ του απάντησε: «στην θυσία του Κάϊν, όταν ο Θεός του λέγει «εάν δεν προσφέρεις ορθώς θυσίαν στον Θεό τότε αμαρτάνεις» (ΓΕΝ: 4,7).

Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, της ανθρώπινης μεταπτωτικής ιστορίας, εμφανίζεται το νόημα της λέξεως Ορθοδοξία. Συνδέεται με την λατρεία του ανθρώπου. Εάν δεν προσφέρεις σωστά τα δώρα σου, εάν δεν έχεις ορθή λατρεία όπως την θέλει ο Θεός, δεν σε δέχεται ο Θεός και σένα και την λατρεία σου. Ο Θεός ζητά να του δώσουμε όλη την καρδιά μας, την ψυχήν μας, την σκέψη μας, την θέλησή μας. Δεν αρκεί το κεράκι μας και η τυχόν επίσκεψη σε εκκλησάκι ή παρακολούθηση, κατ’ εθισμόν, της θείας λειτουργίας.

Ο Θεός ζητά συμμετοχή στο κύριο μυστήριο της Εκκλησίας, στην Θεία Κοινωνία. Αν δε το κάνουμε αυτό δεν σωζόμαστε.

Ο Θεός προσέχει και ζητά πλήρη συμμόρφωση ακόμη και σε λεπτομέρειες της λατρείας. Στην Παλαιά Διαθήκη καθορίζει την συνταγή που θα κάνουν το μύρο και το θυμίαμα (ΕΞ: 30,22-38). Απαιτεί πλήρη συμμόρφωση με τις οδηγίες του και απαγορεύει να χρησιμοποιήσουν οι Ιουδαίοι το μύρο αυτό και το θυμίαμα, για προσωπική τους χρήση.

Να η σημασία του ορθού δόγματος και της ορθής λατρείας. Να, γιατί όλες θρησκείες δεν οδηγούν στον Θεό, και γιατί ο Αληθινός Θεός ΔΕΝ δέχεται την λατρεία και το τελετουργικό των θρησκειών. Κι’ αυτό διότι, οι θρησκείες είναι επινοήσεις του ανθρώπου, κατά τις επιθυμίες του και τις ιδιοτροπίες του· κατά τις φαντασιώσεις του ή τις δαιμονικές επιδράσεις που υφίσταται.

Υπήρχαν έτσι οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων που έτρωγαν, έπιναν, παντρεύονταν, εξαπατούσαν ο ένας τον άλλον, τσακώνονταν, μοίχευαν, ζηλοτυπούσαν και γενικά είχαν όλα τα πάθη των ανθρώπων και ήταν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους.

Υπήρχαν οι ανθρωποθυσίες, οι οποίες διασώζονται και σήμερα στην σατανολατρεία και αποτελούν καθαρά δαιμονική επίδραση. Όλα αυτά αντί να εξυψώνουν τον άνθρωπο τον εξαθλίωναν και τον αποκτήνωναν όλο και περισσότερο. Συνεπώς, όλα αυτά που λέγονται στις ημέρες μας περί ορθότητας και αποδοχής όλων των θρησκειών a priori, είναι ατόπημα, ανομία, βλασφημία και δεν προσφέρουν τίποτα στην πρόοδο του πολιτισμού μας και της ευημερίας μας.

γ΄. Να έχομεν ορθή πνευματική ζωή (Ορθοπραξία).

Ορθοδοξία λοιπόν είναι η ορθή λατρεία του αληθινού Θεού. Ορθοδοξία επίσης είναι και η ορθή ζωή, ή πνευματική ζωή όπως λένε οι πατέρες. Είναι αλληλένδετα και αλληλοπεριχωρούμενα αυτά τα δύο. Αν τα χωρίσεις και κρατήσεις μόνο το ένα, τότε οδηγείσαι στην αίρεση και ο Θεός σε απορρίπτει.

«Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκ έστι» (ΙΩ: 1/48) είπε ο Χριστός για τον Ναθαναήλ. Δηλαδή αληθινός και σωστός Ισραηλίτης δεν είναι μόνο αυτός που πιστεύει κατά τον Μωϋσή και τους προφήτες, αλλά κι’ αυτός που δεν έχει δόλο. Αυτός που είναι άκακος, απονήρευτος, αγαθός και χαριτωμένος. Μόνο αυτός μπορεί να έχει εμπειρία του αληθινού Θεού.

Λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Ακούστε τον λόγο του Κυρίου οι άρχοντες των Σοδόμων· προσέξτε τον νόμο του Θεού ο λαός της Γομμόρας. Τι να το κάνω το πλήθος των θυσιών σας; Είμαι γεμάτος από τα ολοκαυτώματα κριαριών και δεν θέλω το λίπος των αρνιών ούτε το αίμα των ταύρων και των τράγων. Ούτε θέλω να έρχεσθε και να με βλέπετε. Ποιος σας ζήτησε τέτοια πράγματα; Δεν θα σας επιτρέψω να έρχεσθε στο ναό μου. Μάταιο είναι να μου προσφέρετε, για τον τύπο μόνο, θυσία σεμιγδαλιού· σιχαίνομαι δε το θυμίαμά σας. Δεν θα ανεχθώ πλέον τις πρωτομηνιές σας, ούτε τα Σάββατά σας, ούτε τις άλλες γιορτές σας. Τις νηστείες σας και τις αργίες σας και τις πρωτομηνιές σας και τις εορτές σας τα μισεί η ψυχή μου. Σας εχόρτασα· δεν θ’ ανεχθώ πλέον τις αμαρτίες σας. Όταν σηκώνετε τα χέρια σας προς εμένα, θα πάρω τα μάτια μου από σας και εάν πληθύνετε την προσευχή σας, δεν πρόκειται να σας ακούσω· διότι τα χέρια σας είναι γεμάτα από αίμα»(ΗΣ:1/ 10-15).

Ας θυμηθούμε και τον Φαρισαίο της γνωστής περικοπής που κι’  αυτός προσεύχεται στον Θεό μέσα στον ναό των Ιεροσολύμων και αντί να δικαιωθεί και να ευλογηθεί κατακρίνεται και πάει στην κόλαση, γιατί ακριβώς δεν κάνει την σωστή προσευχή, δεν έχει επίγνωση της αδυναμίας του και είναι γεμάτος εμπάθεια απέναντι στον τελώνη.

Αντί να υμνεί τον Θεό και να ζητά το έλεος του γι’ αυτόν και για όλους τους ανθρώπους, ακόμη και για τον τελώνη που παρευρίσκεται εκεί, αυτός υμνεί τον εαυτό του, κομπάζει, και επιτίθεται με κακία και περιφρόνηση προς τον τελώνη. Ο τελώνης, χωρίς ν’ αγανακτήσει για την συμπεριφορά του Φαρισαίου, με υπομονή και ταπείνωση δέεται να τον λυπηθεί ο Θεός. Και ο Θεός δικαιώνει τον αμαρτωλό τελώνη και καταδικάζει τον «ενάρετο» Φαρισαίο.

Να τι σημαίνει ορθό δόγμα αλλά και ορθή ζωή…Ορθοδοξία και ορθοπραξία.

                                                                  *

Ο άνθρωπος, λόγω των αμαρτιών των προγόνων του και των προσωπικών του αμαρτιών, είναι άρρωστος. Η Ορθοδοξία του αποκαλύπτει την αρρώστια του και του υποδεικνύει θεραπεία.

Η Ορθοδοξία  είναι η σωστή και μοναδική θεραπεία.  Είναι ιατρείο η Εκκλησία· δεν διώχνει κανένα, δεν μισεί κανένα, αλλά αποκαλύπτει τα νοσήματα που μας κατατρύχουν και μας δίνει τα φάρμακα.

Τελευταία όμως, ο άνθρωπος, αντί να αξιολογεί τα πάντα με βάση τον λόγο του Θεού, εν ονόματι της ελευθερίας και εν ονόματι δήθεν της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του αντιρατσισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και άλλων συναφών….αερολογημάτων, αρχίζει να θεωρεί ως υγεία ό,τι είναι αρρώστια και θέλει να το προβάλλει ως κάτι το κοινωνικώς, πολιτικώς και λογικώς ορθό. Κι’ όποιος δεν συμφωνεί μ’ αυτές τις ιδέες θεωρείται ρατσιστής, ομοφοβικός, φουνταμενταλιστής, ακροδεξιός, κλπ.

Έτσι ζητούν κάποιοι να μη θεωρείται π.χ. ότι η μοιχεία, ομοφυλοφιλία, παιδεραστεία, κ.α., είναι κάτι το ανήθικο, κάτι το μη κοινωνικόν. Αντίθετα πιστεύουν ότι είναι μία προσωπική επιλογή και «ιδιαιτερότητα» και οφείλει το κράτος να προχωρήσει στην νομοθέτηση του «γάμου» των ομοφυλοφίλων και την δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών απ’ αυτούς. Οι πολιτικοί, δια λόγους λαϊκισμού, ψηφοθηρίας και κάποιων δικών τους …ιδιαιτεροτήτων, θεωρούν πολιτικώς ορθό το αίτημα και αρχίζουν να το στηρίζουν, για να γίνει και κοινωνικά αποδεκτό.

Προσφάτως, 23 Δεκ. 2015, υπερψηφίστηκε από την συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της Ελλαδικής Βουλής, με 194 ψήφους, έναντι 55 κατά, σε σύνολο 249 παρόντων βουλευτών, το σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης για το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφύλων.

Αυτό όμως είναι τόσο παράλογο, όσο αν το κράτος έδινε πιστοποιητικό υγείας σ’ ένα καρκινοπαθή ή σ’ ένα που πάσχει από ανίατη νόσο. Αν συνεχισθεί αυτή η παράλογη ξενόφερτη και καθοδηγούμενη νοοτροπία, θυμηθείτε:

Το ελλαδικό κράτος, συντόμως θα αναγνωρίσει ως νόμιμη και μη αξιόποινη, την νεκροφιλία, την παιδοφιλία, την αιμομιξία, την κτηνοβασία, την κλεπτομανία, την χρήση κάθε είδους ναρκωτικών, κ.ο.κ.

δ. Να προσευχόμεθα αδιαλλείπτως

Η φυσική (αυθεντική) κατάσταση του ανθρώπου προσδιορίζεται, αγιοπατερικά, από την λειτουργία μέσα του, τριών μνημονικών συστημάτων, δύο από τα οποία γνωρίζει και ελέγχει η επιστήμη της ιατρικής, ενώ το τρίτο είναι υπόθεση της ποιμαντικής θεραπευτικής. Το πρώτο είναι η κυτταρική μνήμη (DNA), που καθορίζει τα πάντα στον ανθρώπινο οργανισμό. Το δεύτερο είναι η εγκεφαλική κυτταρική μνήμη, η λειτουργία του εγκεφάλου, που ρυθμίζει την σχέση μας με τον εαυτό μας και το περιβάλλον. Τα δύο αυτά συστήματα, γνωρίζει η επιστήμη της ιατρικής και μεριμνά για την εύρυθμη λειτουργία τους.

Η εμπειρία των Αγίων γνωρίζει ένα ακόμη μνημονικό σύστημα, την καρδιακή ή νοερά μνήμη, που λειτουργεί μέσα στην καρδιά. Η καρδιά, στην Ορθόδοξη παράδοση, δεν λειτουργεί μόνο φυσιολογικά, ως αντλία διακινήσεως του αίματος.  Ακόμη κατά την πατερική διδασκαλία, δεν είναι ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα το κέντρο της αυτοσυνειδησίας μας, αλλά η καρδιά. Διότι πέρα από την φυσική έχει και μια υπερφυσική λειτουργία. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις γίνεται χώρος κοινωνίας με τον Θεό, με την άκτιστη δηλαδή ενέργειά Του. Βέβαια αυτό γίνεται αντιληπτό μέσα από την εμπειρία των Αγίων  και όχι με την λογική λειτουργία και τη διανοητική θεολόγηση.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (†1809), ανακαιφαλαιώνοντας όλη την πατερική παράδοση, στο έργο του «Συμβουλευτικό Εγχειρίδιον», ονομάζει την καρδιά κέντρο φυσικό, υπερφυσικό, αλλά και παραφυσικό, όταν η υπερφυσική λειτουργία αδρανεί, διότι η καρδιά κυριαρχείται από τα πάθη. Η υπερφυσική λειτουργία της καρδιάς είναι η απόλυτη προϋπόθεση για την τελείωση, την ολοκλήρωση του ανθρώπου, δηλαδή την θέωση του, ως πλήρη ένταξή του στην εν Χριστώ κοινωνία.

Στην υπερφυσική της λειτουργία η καρδιά,  γίνεται χώρος ενεργοποίησης του νου.

Στον γλωσσικό κώδικα της Ορθοδοξίας ο νους (στην Καινή Διαθήκη ονομάζεται «πνεύμα» του ανθρώπου και «οφθαλμός της ψυχής»), είναι ενέργεια της ψυχής, με την οποία ο άνθρωπος γνωρίζει τον Θεό, φθάνοντας στην θέα του Θεού ή θεοπτία.5 

Διευκρινίζεται ότι Νους και Λόγος (Λογική), ορθόδοξα δεν ταυτίζονται, διότι η λογική ενεργείται στον εγκέφαλο, ενώ ο νους στην καρδιά.    

Η νοερά λειτουργία πραγματώνεται ως αδιάλειπτη προσευχή (Α΄ΘΕΣΣ:5/17), φανέρωση των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά (ΓΑΛ: 4/6, ΡΩΜ: 8/26, Α΄ΘΕΣΣ:5/19), και ονομάζεται από τους αγίους πατέρες μας, «μνήμη Θεού». Έχοντας ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του την «μνήμη του Θεού», ακούοντας δηλαδή στην καρδιά του την «φωνή» (Α΄ ΚΟΡ: 14/11ε. ΓΑΛ: 4,6.κ.α.), έχει αίσθηση της «ενοικήσεως» του Θεού μέσα του (ΡΩΜ: 8/11).

Ο Μ. Βασίλειος στη Β΄ επιστολή του λέγει, ότι η μνήμη του Θεού μένει αδιάλειπτη, όταν δεν διακόπτεται από τις γήϊνες φροντίδες, αλλά ο νους «αναχωρεί» προς τον Θεό. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι ο ενεργούμενος από την θεία ενέργεια πιστός, αποφεύγει τις αναγκαίες φροντίδες της ζωής, μένοντας στην απραξία ή σε κάποια  έκσταση, αλλά την απελευθέρωση του νου  από τις φροντίδες αυτές, με τις οποίες ασχολείται η λογική. Για παράδειγμα:

Ένας επιστήμονας που έχει αποκτήσει και πάλι την νοερά λειτουργία, με την λογική ασχολείται με τα προβλήματα του, ενώ ο νους μέσα στην καρδιά διατηρεί αδιάλειπτη την μνήμη του Θεού.

Ο άνθρωπος που διασώζει και τα τρία παραπάνω μνημονικά συστήματα είναι ο Άγιος. Αυτός είναι για την Ορθοδοξία ο υγιής (normal) άνθρωπος. Γι’ αυτό η θεραπεία της Ορθοδοξίας συνδέεται με την πορεία του ανθρώπου προς την αγιότητα.6

Η αδρανοποίηση της νοεράς λειτουργίας ή της μνήμης του Θεού και η σύγχυσή της με την λειτουργία του εγκεφάλου, όπως συμβαίνει με όλους μας, υποδουλώνει τον άνθρωπο στο άγχος και στο περιβάλλον και στην εκζήτηση της ευδαιμονίας μέσα από τον ατομικισμό και της αντικοινωνικότητα. Στην κατάσταση της νόσου της πτώσεως ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τον Θεό και τον συνάνθρωπο για την κατοχύρωση της προσωπικής του ασφάλειας και ευτυχίας.

Η χρήση του Θεού γίνεται με την «θρησκεία» (προσπάθεια αποσπάσεως της δυνάμεως του Θεού), που μπορεί να εκφυλιστεί σε αυτοθεοποίηση του ανθρώπου («αυτείδωλον εγενόμην» λέει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης στον «Μέγαν Κανόνα» του).

Η χρήση του συνανθρώπου και κατ' επέκταση της κτίσεως, γίνεται με την εκμετάλλευση της με κάθε δυνατό τρόπο.  Αυτή, λοιπόν, είναι η νόσος, την οποία ζητεί να θεραπεύσει ο άνθρωπος, εντασσόμενος ολόκληρος στο «πνευματικό θεραπευτήριο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας.   

ε. Να κάνουμε αυτοκριτική και να μετανοούμε.

Γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά της Ορθοδοξίας μας, θα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε, εμείς οι σημερινοί απόγονοι και διάδοχοι των προ ημών αγίων και μαρτυρικών πατέρων και αδελφών μας, αν τα βιώνουμε, αν τα τηρούμε, και αν έχουμε την μέχρι θανάτου και μαρτυρίου απόφαση να υπερασπισθούμε τον θησαυρό της Ορθοδοξίας μας.

Είναι εύκολο να εκφωνούμε πανηγυρικούς και να διοργανώνουμε εορταστικές εκδηλώσεις για την Ορθοδοξία, όσοι δεν απορροφηθήκαμε ακόμη στην χοάνη του Οικουμενισμού και του συγκρητισμού. Είναι εύκολο να τιμούμε και να γεραίρουμε αγίους όπως ο Μάξιμος ο ομολογητής, ο Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που αγωνίσθηκαν -σκληρά και επώδυνα γι’ αυτούς- εναντίον των αιρετικών, αλλά και εναντίον των εκκλησιαστικών προϊσταμένων τους, που ήταν αλληλέγγυοι ή χλιαροί έναντι των αιρετικών, φθάνοντας μέχρι και διακοπής του μνημοσύνου τους, χωρίς εμείς ν’ αγωνιζόμαστε και να διαμαρτυρόμαστε αναλόγως.

Είναι όμως δύσκολο και μαρτυρικό να έχουμε και ορθοπραξία· να διεξάγουμε ανένδοτο και ασταμάτητο αγώνα εναντίον των δεδηλωμένων εξωτερικών εχθρών της Ορθοδοξίας, αλλά και των «εντός των τειχών» που προδίδουν την Ορθοδοξία.

Όλα αυτά ας τα σκεπτόμαστε συνεχώς, ας κάνουμε συνεχή έλεγχο αν τα βιώνουμε, ή αν αγωνιζόμαστε σκληρά και με θυσίες να τα πετύχουμε. Η αυτοκριτική, η αυτομεμψία, και η μετάνοια, για τις ελλείψεις μας και τις αδυναμίες μας, ας είναι η καθημερινή μας σπουδή και ενασχόληση.

Ο μοναδικός και απόλυτος στόχος της εν Χριστώ ζωής είναι η θέωση, η ένωση δηλαδή με τον Θεό, ώστε ο άνθρωπος, μετέχοντας στην άκτιστη ενέργεια του Θεού, να γίνει «κατά χάριν», αυτό που ο Θεός είναι από την φύσιν του (άναρχος και ατελεύτητος). Αυτή είναι χριστιανικά η έννοια της σωτηρίας.

Δεν πρόκειται για μια ηθική βελτίωση του ανθρώπου, όπως διδάσκουν οι γνωστές θρησκείες των «ανθρωπιστών» και εθελοθρησκευόντων κρυπτοταλμουδιστών, αλλά για την εν Χριστώ αναδημιουργία, ανάπλαση  ανθρώπου και κοινωνίας μέσα από την υπαρκτική και υπαρξιακή σχέση με τον Χριστό.

Ο Ιησούς Χριστός είναι η ένσαρκη φανέρωση του Θεού στην ιστορία. Αυτό εκφράζει η φράση του Απ. Παύλου: «ει τις εν Χριστώ, καινή κτίσις» [Καθένας που είναι ενωμένος με τον Χριστόν είναι νέον δημιούργημα),Β΄ ΚΟΡ: 5/17].

Συνεχίζεται

---

1 π. Γ.Δ. Μεταλληνού Κοσμήτορα της Θεολ. Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

.π. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμαίοι ή Ρωμηοί Πατέρες της Εκκλησίας. Θεσσαλονίκη 1984.

Του ιδίου, Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της, στον τόμο Ορθοδοξία, Ελληνισμός... Εκδ. Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, Β΄ τόμος, 1996, σ.67-87.

Του ιδίου Church synods and Civilisation, στην ΘΕΟΛΟΓΙΑ, τ.63 (1992) 421-450 και Ελληνικά, τ.66 (1995) 646-680.

.Π. Ιερόθεου Βλάχου (νυν μητροπ. Ναυπάκτου), Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, Έδεσσα 1986.

Του ιδίου, Μικρά είσοδος στην Ορθόδοξη Πνευματικότητα, Αθήνα 1992.

Του ιδίου, Υπαρξιακή Ψυχολογία και Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, Λειβαδιά 1995.

.Ακόμη οι σχετικές κατά καιρούς μελέτες, όπως π.χ. Γ.Δ. Μεταλληνού, Ορθόδοξη θεώρηση της Κοινωνίας, Αθήνα 1986. Θεολογική μαρτυρία της εκκλησιαστικής λατρείας, Αθήνα 1996 κ.α.

2 Το γαρ μυστήριον ήδη Ενεργείται της Ανομίας, Ιωάννης Παλαιτσάκης, Αθήναι, 1999, σ. 135-156.

3 Μέθοδοι, τεχνικές και διδασκαλίες: Υπνωτισμός, Διαλογισμός, Γιόγκα, Σαϊεντολογία, Βιοανάδραση, Ονειροθεραπεία, Τάντρα, Ψυχοθεραπεία, Ζεν, εσωτερικός φωτισμός, Ασκήσεις καββαλιστικού σταυρού, μέθοδος Silva, Channeling, θεραπευτικό ρεύμα, ουράνια ενέργεια, συμπαντική ενέργεια, επαφή με τον ανώτερο εαυτό, κ.λπ.

4 Σε κάθε μυητική τελετουργία  χρησιμοποιούνται διάφορα ερεθίσματα, που απευθύνονται σε όλες τις αισθήσεις. Χρησιμοποιούνται ειδικές ενδυμασίες, συγκεκριμένες κινήσεις, χειρονομίες, στάσεις του σώματος, μετρημένοι βηματισμοί, σκεύη, σύμβολα, ειδικός φωτισμός, καπνός, κ.α. για την όραση, τυποποιημένα κείμενα, λέξεις, φράσεις, μαντράμ, ψαλμοί, ήχοι, κλπ., για την ακοή, αναθυμιάσεις, οσμές από χρήση ή καύση ουσιών, βοτάνων, κ.λπ. για την όσφρηση, άγγιγμα, συμβολικές χειραψίες, επαλείψεις, ψαύσεις, περιδέσεις μελών, κλπ. για την αφή και πόση διαφόρων υγρών, φίλτρων, κατάποση ουσιών, βρώση ειδικών παρασκευασμάτων, ειδωλοθύτων, κ.λπ., για την γεύση.. ΟΛΑ μαζί  που γίνονται σε τελετουργίες μυήσεως, δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνθήματα και σήματα επικλήσεως των αοράτων οντοτήτων(Πνευμάτων/δαιμόνων), με τα οποία επικοινωνεί και συνεργάζεται η αποκρυφιστική οργάνωση ή ο μεμονωμένος αποκρυφιστής-μύστης.

5 Βέβαια πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η γνώση του Θεού  δεν σημαίνει γνώση της αμέθεκτης και απρόσιτης θείας ουσίας, αλλά της θείας ενέργειας. Η διάκριση ουσίας και ενέργειας στον Θεό είναι η ουσιαστική διαφορά  της Ορθοδοξίας από κάθε άλλη εκδοχή του Χριστιανισμού. Η ενέργεια του νου μέσα στην καρδιά ονομάζεται «νοερά λειτουργία» (noetic  faculty) της καρδιάς.

6 Η μη λειτουργία ή υπολειτουργία της νοεράς ενεργείας του ανθρώπου είναι η ουσία της πτώσεως. Το περιβόητο «προπατορικό αμάρτημα» είναι ακριβώς η αστοχία του ανθρώπου, στην αρχή ακόμα της ιστορικής του παρουσίας, να διασώσει την μνήμη του Θεού, την κοινωνία δηλαδή με τον Θεό, στην καρδιά του. Σ’ αυτή την νοσηρά κατάσταση μετέχουν όλοι οι απόγονοι των πρωτοπλάστων, διότι δεν είναι κάποιο ηθικό, προσωπικό δηλαδή, αμάρτημα, αλλά νόσος της φύσεως του ανθρώπου («Νενόσηκεν ημών η φύσις την αμαρτίαν», παρατηρεί ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας,†444) και μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο όπως η αρρώστια κάποιου δέντρου μεταδίδεται σε όσα άλλα προέρχονται από αυτό.